(_ten overlyden van_ PRINS MAURITS VAN ORANGE (1625)).
Mouringh, die de vrye schepen
Van de Seven-landtsche buurt[D]
Veertigh jaren, onbegrepen[E]
Onbekropen heeft gestuurt;
Mouringh, die ze, door de baren
Van zoo menig tegenty
Voor de wind heeft leeren varen,
Al en was 't maar wind op zij;
Mouringh, schipper zonder weêrgâ
Die zijn onverwinlijkheid
Waar de zon òp, waar zij neergâ
T' aller ooren heeft gepreid[F];
Mouringh, die de zee te nauw hiel(d)
Voor zyn zeilen en zyn wand,
Die de vogelen te gauw viel,
Al bezeilde hij maar 't zand[G]...
Mouringh was te kooi 'ekropen,
En de endelooze slaap
Had zyn wakker oog beslopen
En hem, Leeuw, gemaakt tot Schaap;
Reeërs en matrozen riepen:
„Och! de groote schipper, och!
Wat zou 't schaên of wy al sliepen,
Waakte schipper Mouringh noch!”
„Schipper Mouringh! Maar je legt-er
Maar je legt-er plat 'eveld.
Stout verweerder, trotsch bevechter,
Bei te zeewaart en te veld.
Kijk, de takels en de touwen,
En de vlaggen en het 'schut
Staan te pruilen in den rouw, en
Altemalen in den dut!”—
„Dutten?” sprak mooi Heintje[H], „dutten?
Stille, maats! een toontje min.
Dutten? wacht, dat most ik schutten,
Ben ik anders dien ik bin;
'k Heb' te lang, om Noord en Zuien,
By den Baes te roer 'estaan,
'k Heb' te veel gesnor van buien
Over deuse muts sien gaan.”
„'k Zel't hun lichtelyk zoo klaren,
Dat ik vlaggen, schut en touw,
En de maats, die met me varen,
Vryen zal van dut en rouw.
Reeërs (jouwerliefde mien ik
Die van vers op 't kussen vicht)
Wil je'er an?—Kedaar, jou dien ik,
Jou allienig, by dit licht.”—
„Weeraan!” riepen de matrozen,
„'t Is een man of 't Mouringh waar'!”
En de Reeërs, die hem kozen:
„Weeraan!—'t is de jonge vaêr!”
Heintje peurde strak an 't stuur, en
Haalde 't anker uit de grond,
't Scheepje ging door 't zeepsop schuren,
Of er Mouringh nog an stond.
[D] de zeven provinciën.
[E] onberispt.
[F] gepraaid.
[G] In den zeilwagen van Simon Stevin.
[H] Frederik Hendrik.
* * * * *