SAM’S BEVRIJDING.

Laat mij thans met mijn verhaal terugkeeren naar vriend Sam, die door

de Kiowa’s gevangen was.

Men kan zich voorstellen dat Winnetou’s smart over het verlies van zijn

vader en zijn zuster groot was. Gedurende de begrafenis mocht hij zich

vrij overgeven aan zijn droefheid, daarna evenwel moest hij alles in

zijn binnenste verkroppen. Dit werd hem geboden, deels door de

Indiaansche gewoonten, deels doordat hij al zijn aandacht moest

schenken aan de vermoedelijke komst der Kiowa’s. Hij was thans niet

meer de door het droevige verlies bijna verpletterde zoon en broeder,

maar de aanvoerder van een schare krijgers, waarmede hij den aanval der

vijanden had af te wachten en den moordenaar wilde vangen. Hij scheen

met zijn plannen gereed te zijn, want dadelijk na de begrafenis beval

hij den Apachen de paarden die in het dal graasden te halen.

—Waarom geeft mijn broeder daartoe het bevel?—vroeg ik.—Het terrein is

zoo moeilijk, dat het bijna niet mogelijk is de dieren daarheen te

brengen.

—Dat weet ik—antwoordde hij,—maar toch moet het gebeuren. Ik wil de

Kiowa’s overrompelen, zij hebben den moordenaar in hun midden opgenomen

en moeten allen sterven,—allen zonder uitzondering!

Zijn gezicht had op dit oogenblik een uitdrukking van vastberadenheid

en indien hij zijn voornemen ten uitvoer bracht, waren de Kiowa’s

verloren. Ik dacht er anders over dan hij. Zij waren wel is waar onze

vijanden, maar droegen toch geen schuld aan den dood van Intschu

Tschuna en van zijn dochter. Zou ik wagen hem tot andere gedachten te

brengen? Misschien haalde ik mij daardoor zijn ongenoegen op den hals,

maar de gelegenheid tot zulk een verzoek was gunstig, daar wij geheel

alleen waren. De Apachen hadden zijn bevel dadelijk opgevolgd en zich

verwijderd en Stone en Parker waren met hen meegegaan. Niemand kon ons

dus hooren, wanneer hij mij in toorn een antwoord gaf, dat mij in

tegenwoordigheid van anderen zou hebben kunnen krenken. Ik deelde hem

dus mijn zienswijze over een en ander mede en tot mijn verbazing was de

uitwerking mijner woorden een geheele andere dan ik verwacht had. Hij

zag mij wel is waar met groote sombere oogen aan, maar antwoordde op

kalmen toon:

—Ik moest dit wel van mijn broeder verwachten, hij vindt het geen

zwakheid den vijand uit den weg te gaan.

—Zoo bedoel ik het niet, van uit den weg te gaan is geen sprake, ik heb

er zelfs aan gedacht hoe wij ze allen te zamen gevangen kunnen nemen.

Maar zij dragen geen schuld aan wat gebeurd is, en het zou

onrechtvaardig zijn hen daarvoor te straffen.

—Zij hebben den moordenaar in bescherming genomen en komen hier om ons

te overvallen. Is dat geen reden genoeg voor ons om hen niet te

ontzien?

—Neen, voor mij althans is dit geen reden. Het doet mij leed te hooren

dat mijn broeder Winnetou wil vervallen in de fout, welke de ondergang

is van de geheele roode natie.

—Welke fout bedoelt mijn blanke broeder?

—Deze, dat de Indianen elkaar wederzijds bevechten in plaats van zich

gezamenlijk tegen den gemeenschappelijken vijand te verdedigen. Sta mij

toe, oprecht met u te spreken. Wie denkt gij dat in het algemeen

verstandiger en listiger is, de roode man of het bleekgezicht?

—Het bleekgezicht. Ik zeg dit, omdat het de waarheid is. De

bleekgezichten hebben meer kennis en meer bekwaamheden dan wij, zij

staan bijna in alles boven ons.

—Dat is juist, wij staan boven u. Maar gij zijt geen gewoon Indiaan. De

Groote Geest heeft u gaven verleend, welke ook zelfs onder de blanken

zelden worden gevonden en daarom had ik gehoopt, dat gij ook anders

zoudt denken dan een gewone roode man. Uw verstand is scherp en uw blik

reikt ver, veel verder dan het lichamelijk en geestelijk oog van een

gewoon krijgsman! Hoe dikwijls wordt de krijgsbijl niet onder u

opgegraven. Gij moest dunkt mij inzien dat dit een voortdurende

gruwelijke zelfmoord is, die de roode man aan zichzelf begaat, en wie

zoo handelt, neemt aan dien zelfmoord deel. Intschu Tschuna en

Nscho-Tschi zijn vermoord geworden, niet door roode maar door blanke

mannen, een der moordenaars is naar de Kiowa’s gevlucht en heeft hen

overgehaald u te overvallen, dit is wel een reden om hen hier op te

wachten en met hen te vechten, maar rechtvaardigt niet hen als dolle

honden neer te schieten. Zij zijn uw roode broeders, bedenk het wel.

Op deze wijze ging ik nog eenigen tijd voort. Hij hoorde mij kalm aan,

gaf mij de hand toen ik het laatste woord gezegd had en antwoordde:

—Old-Shatterhand is werkelijk een oprecht vriend van de roode mannen en

hij heeft gelijk, als hij van zelfmoord spreekt. Ik zal doen wat hij

wenscht, ik zal de Kiowa’s gevangennemen, maar ze dan weer vrijgeven en

alleen den moordenaar houden.

—Gevangennemen? Dat zal moeilijk gaan, want zij zullen in grooten

getale komen. Of hebt gij misschien hetzelfde plan als ik?

—Welk plan?

—De Kiowa’s naar een plaats te lokken, waar zij zich niet kunnen

verweren?

—Ja, dat is mijn plan.

—Het mijne ook. Gij kent deze streek en ik zou u dus kunnen vragen of

er hier in de buurt zulk een plaats is.

—Er is er een en wel niet ver van hier, een nauwe kloof, welke op een

canon gelijkt, daarheen wil ik den vijand lokken.

—En hoopt gij dat u dit zal gelukken?

—Ja, wanneer zij zich in deze kloof bevinden, welke aan weerszijden

zeer steil is, zullen wij hen van voren en ook van achteren aanvallen

en zij moeten zich overgeven, willen zij zich niet weerloos laten

neerschieten. Ik zal hun het leven schenken en tevreden zijn als ik

Santer mag behouden.

—Ik dank u. Mijn broeder Winnetou heeft een open oor voor een goed

woord. Misschien denkt hij over een ander onderwerp even zacht.

—Wat bedoelt mijn broeder Old-Shatterhand?

—Gij wildet wraak zweren aan alle blanken, en ik verzocht u, dit niet

te doen, maar te wachten tot na de begrafenis. Mag ik nu weten, wat gij

besloten hebt?

Hij sloeg de oogen een oogenblik neer, zag mij toen diep in de oogen en

sprak met de hand wijzend naar de hut waar de beide dooden lagen:

—Ik heb den afgeloopen nacht bij de dooden doorgebracht en met mij zelf

strijd gevoerd. De wraak gaf mij een grootsche gedachte in. Ik wilde

alle roode naties bijeenroepen en met hen tegen de bleekgezichten

optrekken. Ik zou overwonnen zijn geworden. Maar in den strijd met mij

zelf, dien ik dezen nacht voerde, ben ik overwinnaar gebleven.

—En hebt gij deze grootsche gedachte weer laten varen?

—Ja. Ik heb drie personen, die ik liefheb, gevraagd, twee dooden en een

levende. Zij rieden mij alle drie, dit plan te laten varen en ik

besloot hun raad op te volgen.

Ik zag hem een oogenblik zwijgend aan, maar hij begreep, wat ik wilde

vragen en ging voort:

—Mijn broeder weet niet, van welke personen ik spreek? Ik spreek van

Kleki-Petra, van Nscho-Tschi en van u. U drieën heb ik in gedachten

gevraagd en een drievoudig, maar gelijkluidend antwoord ontvangen.

—Ja, wanneer beiden nog leefden en gij hun kondet vragen, zouden zij

zeker hetzelfde zeggen wat ik u heb gezegd. Het plan dat gij

koesterdet, was grootsch, gij waart de man geweest om het uit te voeren

maar toch....

—Mijn broeder overschat mijn krachten,—viel hij mij in de rede,—mocht

het al een rooden krijgsman gelukken, de krijgers van alle stammen

onder zich te vereenigen, dan zou het toch niet zoo snel in zijn werk

gaan als ik het wenschte, want er zou een geheele menschenleeftijd

noodig zijn, om tot dit doel te geraken. Een man alleen, zij hij ook

nog zoo groot en beroemd, kan deze taak niet volbrengen en na zijn dood

zou het wellicht ontbreken aan een opvolger die zijn werk kon

voortzetten en voltooien.

—Het verheugt mij dat mijn broeder Winnetou, tot dit inzicht is

gekomen, het is zooals hij heeft gezegd. Eén menschenleven is niet

voldoende en een opvolger zou moeilijk te vinden zijn. Maar zelfs al

mocht dit gelukken dan nog zou de strijd tusschen de blanken en de

roodhuiden voor u ongelukkig eindigen.

—Ik weet het, hij zou onzen ondergang slechts verhaasten. Al mochten

wij uit elken strijd als overwinnaar te voorschijn treden, dan zijn de

bleekgezichten toch zoo talrijk, dat zij telkens nieuwe scharen kunnen

laten aanrukken, terwijl het ons onmogelijk zou zijn onze verliezen aan

te vullen. De overwinningen zouden ons langzamer, maar toch even zeker

ten gronde richten. Dit alles heb ik overlegd, terwijl ik vannacht bij

mijn dooden waakte en ik ben besloten, af te zien van het volvoeren van

mijn plan. Ik wilde tevreden zijn, wanneer ik den moordenaar gevat en

mij zou hebben gewroken op degenen, die hem behulpzaam zijn geweest.

Maar ook dit heeft mijn broeder Old-Shatterhand mij uit het hoofd

gepraat en zoo zal dus mijn wraak slechts hierin bestaan, dat ik Santer

vat en hem bestraf. De Kiowa’s zullen wij laten loopen!

—Uw woorden maken mij trotsch op de vriendschap, welke ons verbindt, ik

zal ze nooit vergeten. Wij beiden zijn, ofschoon wij het niet met

zekerheid kunnen beweren, toch overtuigd dat de Kiowa’s zullen komen.

Als wij nu maar wisten wanneer.

—Zij komen vandaag,—beweerde hij op beslisten toon.

—Hoe is het u mogelijk dit zoo beslist te zeggen?

—Ik maak het op, uit hetgeen gij omtrent uw laatsten rit hebt verteld.

De Kiowa’s zijn schijnbaar naar hun dorp getrokken, om u achter zich

aan te lokken, maar willen eigenlijk hier naar toe; zij hebben dus een

omweg gemaakt, anders hadden zij gisteren reeds hier moeten zijn. Zij

hebben ook ander oponthoud gehad, waardoor hun aankomst hier is

vertraagd.

—Ander oponthoud.... wat zou dat kunnen zijn?

—Sam Hawkins. Dien brengen zij natuurlijk niet hier, maar zij hebben

hem naar hun dorp gebracht, daarvoor moeten zij evenwel den geschikten

tijd afwachten. Bovendien was het noodzakelijk een bode te zenden, die

uw komst had te melden.

—Gij meent dat de krijgers uit het dorp ons tegemoet zullen rijden?

—Ja. De krijgers met wie gij daar bij de rivier te doen hebt gehad,

hebben u achter zich willen lokken, maar hadden daar zij van plan waren

hierheen te rijden, geen tijd met u te vechten. Zij hebben dus in ieder

geval een of eenige boden naar hun dorp gezonden, opdat men u van daar

tegemoet kon trekken. Sam Hawkins is aan deze boden meegegeven. Toen

nadat dit gebeurd was, hebben de Kiowa’s een andere richting ingeslagen

en zijn naar de Nuggetsbergen gegaan. Dit mocht gij echter niet weten

en daarom moesten zij omkeeren op een plaats, waar het moeilijk was

sporen te vinden. Dergelijke plaatsen zijn echter zeldzaam, zij liggen

meestal niet aan den weg, maar moeten opgezocht worden. Ook hiermede

gaat tijd verloren. Daarom konden de Kiowa’s onmogelijk reeds gisteren

hier aankomen, maar vandaag konden wij hen stellig verwachten.

—Hoe weet gij dat zij er nu nog niet zijn?

Hij wees met den vinger naar den naastbijzijnden bergkam. In het bosch,

dat tegen de hoogte lag, was een boom welk ver boven de andere uitstak.

Wie op dien boom zat en een goed oog had, kon gemakkelijk de

aangrenzende prairie overzien.

—Mijn broeder weet niet,—zeide hij,—dat ik een krijger daarheen heb

gezonden, die moet oppassen en ons de komst der Kiowa’s melden. Hij

heeft de oogen van een valk. Zoodra hij ze ziet aankomen, daalt hij

naar beneden om het mij te melden.

—Dat is goed. Dit bericht is nog niet gekomen, dus zijn zij er nog

niet. En gij houdt vol dat zij bepaald vandaag zullen komen?

—Ja, want langer mogen zij niet aarzelen, als zij ons hier willen

treffen.

—Zij waren evenwel niet van plan tot aan de Nuggetsbergen te gaan, maar

wilden u in de nabijheid daarvan een hinderlaag leggen, om u op uw

terugkeer te overvallen.

—Dit zou hun misschien zijn gelukt, wanneer gij hen niet hadt

beluisterd; nu ik het evenwel weet, komt van die hinderlaag niets,

integendeel, ik lok hen hierheen. Wanneer ik naar huis was

teruggekeerd, zou ik in zuidelijke richting zijn gegaan en zij hadden

zich dus ook daar moeten legeren, nu doe ik echter alsof ik in

noordelijke richting ben gereden en lok hen achter mij aan.

—Als zij u nu maar volgen!

—Dat zullen zij zeker doen. Zij moeten in elk geval een spion zenden om

te weten te komen of wij nog hier zijn. Dezen verkenner laten wij

natuurlijk stil zijn gang gaan en wij laten hem ongehinderd

terugkeeren. Om zijnentwil heb ik bevel gegeven de paarden hier naar

boven te brengen. Er zijn er meer dan dertig en ondanks den harden

bodem en het steengruis moeten zij de sporen wel zien en zullen zij die

volgen. Wij zoeken van hieruit de kloof op, welke de val zal zijn,

waarin wij hen willen vangen. Natuurlijk zal de spion ons niet geheel

volgen maar zich enkel overtuigen dat wij werkelijk vertrokken zijn en

dan spoedig omkeeren om aan de zijnen te melden, dat wij niet in de

zuidelijke, maar in noordelijke richting zijn vertrokken. Begrijpt mijn

broeder dit goed?

—Ja. Zij worden daardoor gedwongen van hun voorgenomen plan om ons in

een hinderlaag te lokken af te zien en het is vrijwel zeker dat zij dan

hierheen zullen komen en ons van hier na zullen rijden.

—Dat zullen zij, ik ben er vast van overtuigd. Santer, dien ik moet

hebben, zal nog vandaag in mijn handen vallen.

—Wat wilt gij met hem doen?

—Ik verzoek mijn broeder mij niet daar naar te vragen. Hij zal sterven,

laat u dat genoeg zijn.

—Waar? Hier? Of brengt gij hem naar het Pueblo?

—Dat weet ik nog niet. Ik hoop dat hij niet zulk een lafaard is als

Rattler, dien wij een snellen dood moesten laten sterven. Luister! Ik

hoor de hoefslagen van onze paarden. Wij zullen deze plaats verlaten om

hier ter gelegener tijd met onze gevangenen weer terug te keeren.

De paarden werden gebracht, ook het mijne en Sam’s Mary. Opstijgen

konden wij evenwel niet; de weg was te ongemakkelijk, ieder moest zijn

paard bij den teugel leiden.

Winnetou ging voorop. Hij bracht ons van de open plek naar het dichte

bosch, dat met een vrij steile helling naar beneden liep. Daar was een

open weide en hier bestegen wij de paarden om naar een bergwand te

rijden, welke als een hooge loodrechte rotsmuur voor ons lag.

—Dat is de val van welke ik sprak; wij rijden er nu doorheen.

De naam „val” paste volkomen op den nauwen weg dien wij nu door reden.

De wanden stegen aan beide zijden loodrecht omhoog en er was geen

enkele plaats waar zij beklommen konden worden. Wanneer de Kiowa’s zoo

dom waren hier in te rijden en wij hielden de uitgangen bezet, dan zou

het onzin zijn zich te verweren.

De weg liep niet geheel recht maar slingerde eenigszins en het duurde

wel een kwartier, vóór wij den uitgang bereikten. Hier maakten wij halt

en stegen af. Nauwelijks was dit gebeurd of wij zagen den Apache komen

die van den top van den boom naar de Kiowa’s had uitgezien.

—Zij zijn gekomen,—meldde hij.—Ik wilde ze tellen, maar dit gelukte mij

niet, omdat zij in de troepen reden en nog te ver af waren.

—Hebben zij de richting naar het dal ingeslagen?—vroeg Winnetou.

—Neen. Zij maakten halt op de prairie en legerden zich daar tusschen

het kreupelhout. Maar daar zonderde zich een enkele krijger van hen af

en ik zag hem naar het dal gaan.

—Dat is de verkenner. Wij hebben nog juist tijd de val te openen om ze

dan te sluiten. Mijn broeder Old-Shatterhand mag Stone, Parker en nog

twaalf van mijn krijgers meenemen en links om den berg trekken. Zoodra

hij een zeer sterken, hoogen berk ziet, dringt hij in het woud dat

eerst langzaam omhoog stijgt maar dan weer daalt. Is mijn broeder daar

aangekomen, dan bevindt hij zich in het verlengde van het dal, van waar

uit wij naar de Nuggetsbergen zijn getrokken. Gaat hij dit dal door,

dan bereikt hij weldra de plaats waar wij onze paarden achterlieten; de

verdere weg is hem bekend. Hij mag echter niet in het open dal gaan,

maar moet aan den kant in het bosch blijven. Old-Shatterhand zit dan in

het bosch tegenover de kloof, welke naar boven voert. Hij zal den

vijandelijken verkenner zien, maar hem niets in den weg leggen. Dan zal

hij den vijand zien komen en hen de kloof laten binnentreden.

—Dit is dus uw plan,—antwoordde ik.—Gij blijft hier om den uitgang van

de val bezet te houden en ik keer langs den omweg, dien gij mij zooeven

hebt beschreven naar den voet van den Nuggets-Hill terug om den vijand

op te wachten en hem heimelijk te volgen, tot hij in de val is

gedrongen.

—Ja, dat is mijn bedoeling. Als mijn broeder Old-Shatterhand geen fout

begaat, zal ons plan zeker gelukken.

—Ik zal zoo voorzichtig mogelijk zijn. Heeft Winnetou mij nog meer

wenken te geven?

—Neen, het overige laat ik aan u over.

—Wie zal met de Kiowa’s onderhandelen, als het ons mocht gelukken, hen

in te sluiten?

—Ik. Old-Shatterhand heeft niets anders te doen dan te zorgen, dat zij

niet uit de kloof komen, wanneer zij mij en mijn krijgers bemerken en

om willen keeren. Maar haast u! De middag is bijna ten einde en de

Kiowa’s zullen niet tot morgen wachten, maar ons nog heden, voordat de

duisternis invalt, volgen.

De zon had haar loop bijna volbracht en binnen een uur zou de avond

zijn gevallen. Ik begaf mij dus met Dick, Will en de mij toegewezen

Apachen op weg, natuurlijk te voet.

Na een kwartier zagen wij den berk voor ons en drongen nu het bosch in.

Wij vonden alles geheel zooals Winnetou ons had beschreven en bereikten

aan den anderen kant het dal op dezelfde plaats waar onze paarden

hadden geweid. Tegenover ons lag de kloof, welke naar de open plek en

de beide graven voerde.

Hier onder de boomen, konden wij de Kiowa’s zien komen.... als zij

althans kwamen, terwijl wij niet bevreesd behoefden te zijn, door hen

te worden opgemerkt.

De Apachen waren zeer zwijgzaam, Stone en Parker spraken zachtjes met

elkander. Naar ik hoorde waren zij vast overtuigd, dat de Kiowa’s en

met hen, Santer in onze handen zouden vallen. Ik was niet zoo zeker van

deze zaak. Nog maar twintig minuten voor het donker zou zijn en nog

zagen wij geen Kiowa’s. Ik veronderstelde dus eerder, dat de volgende

morgen de beslissing zou brengen, vooral nu ook niets te zien was van

den verkenner, dien de vijanden naar het dal hadden gezonden.

Onder de boomen was het reeds donker. Het fluisteren tusschen Stone en

Parker had opgehouden, een windje streek over de toppen en veroorzaakte

dat eentonig geruisch, dat eerder bij een onafgebroken zuchten te

vergelijken is en dat men duidelijk kan onderscheiden van elk ander

geluid.

Zoo was het ook nu. Het was, alsof ik iets achter mij op den zachten

bodem hoorde schuifelen. Wat was het? Ik luisterde beter. Een

viervoetig dier zou zich niet zoo dicht bij ons hebben gewaagd. Een

kruipend dier? Neen, ook niet. Ik keerde mij snel om en ging liggen om

van onderop beter te kunnen zien. Nu werd ik een donker voorwerp

gewaar, dat waarschijnlijk achter mijn rug had gelegen en nu tusschen

de boomen voortsloop. Ik sprong op en snelde het na. Als een donkere

schaduw zag ik een man voor mij, greep hem, maar hield alleen een stuk

doek in mijn hand.

—Away!—schreeuwde hij en meteen rukte hij mij het doek uit de vingers.

In een oogwenk was niets meer van hem te zien en ik bleef staan en

luisterde om althans iets van hem te hooren. Mijn metgezellen evenwel

hadden mijn bewegingen gezien en den uitroep gehoord. Zij sprongen op

en vroegen wat er gebeurd was.

—Stil, weest stil!—antwoordde ik en luisterde opnieuw. Er was niets te

hooren.

Blijkbaar was er dus iemand geweest om ons te beluisteren en wel een

blanke, zooals de Engelsche uitroep bewees, misschien Santer zelf, daar

er buiten hem geen andere blanke bij de Kiowa’s was. Ik moest hem na,

ondanks de duisternis.

—Gaat weer zitten en wacht tot ik terugkom!—gebood ik en haastig liep

ik weg. Welke richting ik in moest slaan was duidelijk genoeg,

natuurlijk naar de prairie, waar zich de Kiowa’s bevonden, de

luisteraar zou naar hen toe gaan.

Ik moest zien, den vluchteling angstig te maken, ik riep hem dus toe.

—Halt, blijf staan of ik schiet!

Eenige seconden later, loste ik, ter bevestiging van mijn woorden, twee

revolverschoten. Dit was geen fout, daar onze aanwezigheid nu toch

eenmaal bekend was geworden. Nu mocht ik aannemen, dat de vluchteling

uit angst voor mij in het bosch was gegaan, waar hij niet zoo snel

vooruit kon komen. Ik evenwel bleef aan den zoom, waar het nog niet zoo

donker was. Op deze wijze wilde ik het geheele dal afloopen tot daar

waar het op de prairie uitkwam en mij dan daar verschuilen. Verliet de

vluchteling dan het bosch, dan moest hij mij voorbij en ik had kans hem

te vangen.

Dit plan was tamelijk goed bedacht, maar kwam niet tot uitvoering, want

juist toen ik een kromming van het dal wilde volgen en om een

kreupelboschje wilde heenloopen, zag ik menschen en paarden voor mij.

Ik had nog nauwelijks tijd achteruit te gaan en onder de boomen te

kruipen.

De Kiowa’s hadden hier onder de boomen hun legerplaats opgeslagen,

waarom, dat was gemakkelijk te raden.

Eerst hadden zij buiten op de prairie halt gehouden en een verkenner

uitgezonden. Deze had naar ik spoedig vernam geen moeilijke taak gehad.

Santer was namelijk daar hij de streek goed kende, den Indianen een

eind vooruitgereden om den omtrek nog eens te doorzoeken, hij was

echter, toen zij aankwamen nog niet terug en daarom zonden zij een

roode verkenner uit, die slechts zijn spoor had te volgen en geen

gevaar te duchten had, daar Santer in dat geval terug zou zijn gereden

om de Indianen te waarschuwen. De verkenner ging dus het dal in, zoover

hem dit goed dacht, vond geen vijand en ging weer terug om dit te

melden. Daar het dal een betere legerplaats aanbood dan het open veld,

besloten de Kiowa’s dit laatste te verlaten en het eerste op te zoeken.

Santer kon hen niet misloopen, maar moest hen vinden, zoodra hij

voorbijkwam, hoewel zij uit voorzichtigheid geen vuren hadden durven

aanmaken.

Nu was het zeker dat wij hen heden niet in onze handen kregen,

waarschijnlijk ook morgen niet, wanneer Santer zoo verstandig was

geweest ons plan te raden. Wat nu te doen? Zou ik naar mijn post

terugkeeren en wachten of de Kiowa’s morgen vroeg toch nog in den val

zouden loopen. Of zou ik Winnetou opzoeken, hem mijn ontdekking

meedeelen en om andere bevelen vragen? Er was nog iets anders, dat ik

kon probeeren, maar dit was gevaarlijk voor mij zelf, ik kon namelijk

hier blijven. Het was voor ons van groot belang te weten wat de

roodhuiden zouden beslissen, nadat zij van Santer hadden vernomen, wat

hij had gezien. Als ik ze eens kon beluisteren! Maar ik waagde veel,

zeer veel! Santer zou natuurlijk vertellen dat ik hem achtervolgde en

dat kon, ja moest haast, tot mijn ontdekking leiden. Toch besloot ik

het te wagen, indien ik er eenigszins kans toe zag. Zij brandden geen

vuur, om niet opgemerkt te worden, dit maakte het voor mij ook

gemakkelijker te blijven.

Onder de boomen lagen hooge steenblokken, met mos begroeid en omgeven

door varenkruiden, misschien kon ik mij achter een van die steenen

verbergen.

Het meerendeel der roodhuiden was nog met de paarden bezig, die aan

pennen werden gebonden, opdat zij niet zouden wegloopen en zoodoende de

legerplaats konden verraden, de anderen lagen of zaten aan den zoom van

het bosch. Ik hoorde een bevelende stem, zeker die van den aanvoerder

en ik moest dus zien, dicht bij hem te komen.

Op den grond liggend, kroop ik verder. Het was gelukkig overal donker

en de roodhuiden bevonden zich juist aan den tegenovergestelden kant

van dien welke ik wilde bereiken.—Ik kon alleen ontdekt worden, wanneer

een van hen ook dezen kant uit wilde en over mij struikelde. Gelukkig

gebeurde dit niet en bereikte ik mijn doel. Hier lagen twee rotsblokken

naast elkander, het een lang en hoog, het ander lager. Daar bovenop

zocht men zeker geen luisteraar; ik klom dus van het laagste op ’t

hoogste en ging languit daarop liggen. Zoo lag ik twee meter hoog, vrij

veilig en er was geen reden om te denken, dat een van de roodhuiden mij

na zou klimmen.

De Indianen, die tot nu toe met de paarden bezig waren geweest, kwamen

nu ook naderbij en gingen eveneens liggen of zitten. De aanvoerder gaf

op halfluiden toon eenige bevelen, welke ik evenwel niet verstond,

omdat ik de taal der Kiowa’s niet kende. Hierop verwijderden zich

eenige roodhuiden. Waarschijnlijk waren het de wachtposten die werden

uitgezet. Ik bemerkte dat zij de legerplaats naar den kant van het dal

afzetten en niet naar den boschkant en dit was voor mij zeer gelukkig,

daar ik mij dan later kon verwijderen, zonder op voorposten te stuiten.

De Indianen spraken met elkander, wel is waar op gedempten toon, maar

toch zoo, dat ik ieder woord kon hooren. Helaas verstond ik het niet.

Van welk belang zou het zijn geweest wanneer ik had kunnen verstaan wat

zij zeiden! Hoe dikwijls moet ik vertellen dat ik op mijn zwerftochten

in het Westen legerplaatsen heb beslopen en de zich daar bevindende

Indianen heb beluisterd. Wie dat leest, denkt er niet aan of heeft er

geen begrip van hoe moeilijk en gevaarlijk zulk besluipen is. En deze

moeilijkheid betreft niet alleen lichamelijke geschiktheid, kracht en

volhardingsvermogen, maar ook en dat vooral, de oefening van den geest,

de noodzakelijke intelligentie en de kennis, welke men moet bezitten.

Wat geeft het mij of ik een Indianen-, Bedouinen- of

Koerden-legerplaats of een Zuid-Amerikaansche Gauchoplaats kan

besluipen, maar de taal niet machtig ben en dus niet kan verstaan wat

er gesproken wordt! En de inhoud van de gesprekken is juist het

voornaamste! Daarom is het altijd mijn streven geweest de taal der

menschen, met wie ik te doen had, te leeren kennen. Winnetou kende

zestien Indiaansche dialecten en is ook hierin mijn voornaamste

leermeester geweest! Het is mij later dan ook nooit weer overkomen, dat

ik een legerplaats besloop, zonder te verstaan wat er werd gesproken.

Ik mocht ongeveer tien minuten op den steen hebben gelegen toen ik een

schildwacht hoorde roepen, daarop volgde het mij zeer welkome antwoord:

—Ik ben het, Santer. Gij zijt dus naar het dal gegaan?

—Ja. Mijn blanke broeder kan verder gaan, hij zal zoo meteen de roode

krijgers zien.

Deze woorden kon ik verstaan, daar er met Santer in een uit Indiaansche

en Engelsche woorden samengesteld dialect werd gesproken.

De aanvoerder riep hem reeds tegemoet:

—Mijn blanke broeder is veel langer weg geweest dan vooraf bepaald was.

Hij heeft daarvoor zeker gewichtige redenen?

—Gewichtiger dan gij vermoedt. Sedert wanneer zijt gij hier?

—Sedert den tijd dien de bleekgezichten een half uur noemen.

—Hebt gij mijn paard gevonden?

—Ja, want wij zijn uw spoor gevolgd. Wij maakten halt op de plaats waar

gij het hadt vastgebonden en toen wij hierheen reden, hebben wij het

meegenomen.

—Gij hadt beter gedaan, buiten op de prairie te blijven, het is hier

niet pluis.

—Wij zijn daar niet gebleven, omdat het hier een betere legerplaats is

en omdat wij meenden dat er geen gevaar te duchten is, anders zoudt gij

wel terug zijn gekomen om ons te waarschuwen!

—Het omgekeerde is het geval. Ik bleef zoolang weg, omdat wij ons hier

in groot gevaar bevinden en ik langen tijd noodig had om te ontdekken,

waarin dit bestond. Old-Shatterhand is hier.

—Dat dacht ik wel. Heeft mijn broeder hem gezien?

—Ja.

—Wij zullen hem vangen en aan onzen aanvoerder brengen, wiens knieën

hij verpletterd heeft. Hem wacht de dood aan den martelpaal. Waar is

hij?

De Kiowa’s hadden ons dus niet naar hun dorp willen lokken, maar

aangenomen dat wij naar Winnetou zouden terugkeeren.

—Of gij hem zult vangen is nog zoo zeker niet,—antwoordde Santer.

—Daaraan behoeft gij niet te twijfelen, want deze honden hebben slechts

dertig krijgers bij zich en wij vijfmaal zooveel, bovendien weten zij

niet dat wij hier zijn, wij kunnen hen dus overrompelen.

—Gij vergist u zeer. Zij weten dat wij zullen komen, zij weten zelfs

reeds dat gij hier zijt, want zij hebben verkenners uitgezonden.

—Oef! Weten zij dat?

—Ja.

—Dan kunnen wij hen natuurlijk niet overrompelen!

—Neen, dat gaat niet.

—Het moet dus, wanneer wij hen aangrijpen tot een gevecht komen, dat

bloed zal kosten, want Winnetou en Old-Shatterhand zijn ieder voor geen

tien krijgers vervaard.

—Ja, dat is waar, de dood van Intschu Tschuna en diens dochter heeft

hen met woede vervuld, zij dorsten naar wraak en zullen zich als

woedende roofdieren verdedigen. Maar wij moeten ze hebben. Winnetou

moet ik in elk geval zien te krijgen.

—Waarom hem in de eerste plaats?

—Om de nuggets. Hij is nu waarschijnlijk de eenigste, die de plaats

weet, waar die te vinden zijn.

—Hij zal die aan niemand verraden.

—Ook niet, wanneer wij hem gevangennemen?

—Neen.

—Ik zal hem zoolang pijnigen, tot hij mij het geheim mededeelt.

—Hij zal blijven zwijgen. Deze jonge hond der Apachen geeft niets om

pijn. En wanneer hij weet dat wij komen, zal hij wel oppassen, niet in

onze handen te vallen.

—O, ik weet wel, hoe wij het aan moeten leggen, hem in onze macht te

krijgen.

—Als gij dat weet, moet gij het ons zeggen.

—Wij behoeven alleen gebruik te maken van de val, die zij ons hebben

gesteld.

—Een val, welke?

—Zij willen ons in een nauwe kloof lokken, in welke wij ons niet zouden

kunnen verdedigen en ons dan zoo gevangennemen.

—Oef! Weet mijn broeder Santer dit wel goed?

—Ja!

—Kent hij die kloof?

—Ik ben er in geweest.

—Vertel mij, wat gij er nog meer van weet.

—Ik heb veel, zeer veel gewaagd. Als men mij had opgemerkt, zou ik

stellig en zeker den vreeselijksten marteldood hebben moeten sterven en

ik ben wat blij dat alles zoo gelukkig is afgeloopen. Dit heb ik alleen

te danken aan het feit, dat ik den weg naar den Nuggets-Hill reeds eens

heb afgelegd en de plaats daarboven, waar de graven zijn, ken.

—De graven? Winnetou heeft dus zijn dooden daarginds begraven?

—Ja. Dat was mijn geluk, want daardoor werd de aandacht der Apachen

afgeleid. Ik begreep natuurlijk dat zij boven op die open plek waren en

was voorzichtig. Ik heb reeds veel doorgemaakt en kan er mij op

beroemen een ervaren prairiejager te zijn, maar zoo voorzichtig als nu,

ben ik nog nooit geweest. Natuurlijk ging ik niet naar het open dal,

maar bleef aan den zoom van het woud. Daar, waar dit recht in de kloof

opgaat, hadden de kerels hun paarden. Het was geen kleinigheid naar

boven te komen, zonder in de kloof te gaan, maar het gelukte mij toch.

Boven aangekomen, moest ik nog dubbel zoo voorzichtig zijn. Ik dacht

niet, dat het mogelijk zou zijn, onopgemerkt tot aan de open plek te

komen, maar de Apachen hadden slechts oor en oog voor de begrafenis en

zoo waagde ik het vooruit te dringen tot aan een rotsblok, dat geheel

aan den rand van het bosch ligt. Van achter dit steenblok kon ik alles

zien.

—Mijn blanke broeder is zeer overmoedig geweest en dat hij nog leeft,

heeft hij alleen aan de begrafenis te danken.

—Dat zeide ik u immers reeds! Toen de graven waren gesloten zond

Winnetou zijn lieden heen om de paarden te halen.

—Wilde hij ze daarboven hebben? Ging dat niet moeilijk?

—Ja, zeer moeilijk.

—Dan moet hij daarvoor een bijzondere reden hebben gehad.

—Die had hij ook. Wij moesten, wanneer wij zouden zien dat zij met de

paarden naar boven zijn geklommen hen met de onze naklauteren, hun

spoor verder volgen en zoo in de val loopen.

—Vermoedt gij dat?

—Ik vermoed het niet alleen, ik weet het, ik heb het gehoord.

—Van wien?

—Van Winnetou. Toen bij zijn lieden had weggezonden om de paarden te

halen, bleef hij alleen met Old-Shatterhand, zij stonden niet ver van

mijn schuilplaats en ik heb gehoord wat zij met elkander bespraken.

—Oef! Dan is er een wonder gebeurd. Winnetou beluisterd! Dat komt,

omdat zijn gedachten niet bij ons waren, maar bij zijn vader en zijn

zuster!

—Ja, zij waren toch ook bij ons. Hij had een verkenner geplaatst op den

hoogsten bergtop en deze moest hem onze komst melden.

—Heeft hij ons gezien?

—Neen, dat denk ik niet. Gij ziet dus, hoe goed het geweest is, dat ik

alleen ben vooruitgereden. Daar ik alleen was, ben ik aan het oog van

dezen verkenner ontsnapt.

—Ja, gij hebt zeer wijs gehandeld. Vertel verder!

—Toen de roodhuiden de paarden hadden weggebracht, werd er niet lang

meer getalmd, zij verlieten de open plek en daalden aan den anderen

kant in het dal af. Is men dit dal door, dan komt men in een zeer

smalle en lange kloof, welker wanden niet te beklimmen zijn; wij

moesten in deze kloof worden gelokt.

—Had Winnetou dus plan, den in- en uitgang te bezetten?

—Ja, maar natuurlijk eerst dan, wanneer wij er in waren.

—Dan moet hij zijn lieden verdeelen. De eene helft rijdt door de kloof

en wacht ons op, terwijl de andere helft achterblijft en zich verbergt,

om ons later te volgen.

—Juist, dat heb ik ook bedacht.

—Is de bodem daar rotsachtig of niet?

—In de kloof wel, maar daarvoor groeit gras.

—Dan moet de tweede afdeeling der Apachen, wanneer zij zich verbergt,

sporen nalaten welke wij kunnen zien. Wij zouden dus in geen geval in

deze val zijn geloopen.

—Ja, maar deze kerels zijn slimmer dan gij denkt. De tweede afdeeling

is namelijk niet achtergebleven, maar mee door de kloof gereden.

—Oef! Hoe konden zij ons dan voor en achter insluiten?

—Dat vroeg ik mij zelf ook af. Er is maar een mogelijkheid, namelijk

deze, dat deze tweede afdeeling langs een omweg weer uit de kloof wil

komen en ons in den rug wil aanvallen.

—Heeft mijn broeder dezen omweg gevonden?

—Ja. Ik ben ook in de kloof gegaan, hoewel dit zeer gevaarlijk was,

maar ik moest haar toch leeren kennen. Natuurlijk kon ik niet tot aan

het einde gaan, want dan zou ik op de Apachen zijn gestuit, die den

uitgang bezetten. Ik keerde dus spoedig weer om en ik had nog

nauwelijks de kloof verlaten of ik hoorde voetstappen achter mij.

Gelukkig lagen verscheidene hooge steenen aan den kant, achter welke ik

mij kon verbergen. Een Apache kwam voorbij, maar zag mij niet,

—Zou dat misschien de verkenner zijn geweest, die boven in den boom had

gezeten?

—Waarschijnlijk.

—Dus heeft hij ons zien komen en haastte hij zich nu, dat aan Winnetou

te melden.

—Het kan ook zijn dat Winnetou, toen hij zijn legerplaats bij de graven

verliet, hem heeft laten zeggen terug te komen.

—Neen, want dan zou er iemand anders bij hem zijn geweest en hij was

alleen. Het zal dus wel zijn zooals ik u heb verteld. Hij heeft onze

komst gezien en dit Winnetou willen berichten. Hoe goed, dat gij tijd

hadt u te verbergen. Wat deedt gij toen?

—Ik dacht een oogenblik na. Als de vijand ons in den rug wilde

aanvallen, ging dit het gemakkelijkst door ons op te wachten op een

plaats waar wij voorbij moesten. Welke plaats zou daarvoor het meest

geschikt zijn? In elk geval het dal, in hetwelk wij ons nu bevinden en

wel het achterste gedeelte, daar, waar de kloof omhoog gaat. Wanneer de

Apachen zich daar onder de boomen verschuilen, moeten zij ons zien

aankomen en kunnen ons onopgemerkt tot aan de val achtervolgen en deze

dan achter ons sluiten. Dat overlegde ik bij mij zelf en daarom keerde

ik naar hier terug en sloop naar de plaats, waar ik dacht hen te zullen

vinden, indien mijn berekening juist was.

—En vondt gij hen?

—Niet dadelijk, want ik was er voor hen, maar het duurde niet lang of

ik zag hen komen.

—Wie waren het? Hebt gij ze duidelijk gezien en geteld?

—Het waren Old-Shatterhand met de beide andere blanken en een tiental

Indianen.

—Dus heeft Winnetou het bevel over de afdeeling welke den uitgang van

de kloof bezet houdt, op zich genomen?

—Zoo is het. De kerels gingen zitten. Ik had vandaag al zooveel gewaagd

en alles was mij gelukt, ik waagde het dus ook nu weer om zeer dicht

bij te sluipen, om te hooren wat zij tot elkander zeiden.

—Wat zeiden zij?

—Niets. Toen ik nog niet zoo heel dicht bij hen was, spraken de beide

andere blanken met elkander, maar niet luid genoeg voor mij en toen ik

dicht bij was, hielden zij zich stil. De Apachen zeiden niets en ook

Old-Shatterhand zweeg. Ik lag zoo dicht bij hem, dat ik hem bijna met

de hand kon aanraken. Hoe zou hij zich ergeren als hij dat wist!

Santer had gelijk. Ik ergerde mij niet weinig! Deze man was werkelijk

even listig als moedig. Winnetou en mij te beluisteren, terwijl wij

daarginds bij de graven met elkander spraken. Ons dan in de kloof te

volgen, ons plan te raden en eindelijk ons op te wachten op de plaats,

naar welke ik door Winnetou was gezonden. Hij had achter mij gelegen,

ja ik had zelfs een tip van zijn jas beet gehad.

Een kleine voldoening was het voor mij dat ik nu hier weer zooveel

hoorde, terwijl Santer bij ons niets had gehoord.

—Zijt gij zoo dicht bij dezen hond geweest?—riep de Kiowa.—Waarom hebt

gij hem uw mes niet tusschen de ribben gestoken?

—Ik zou er wel voor oppassen!

—Waarom?

—Omdat ik daardoor alles zou hebben bedorven. Wat zou dat een lawaai

hebben gegeven! De Apachen zouden naar Winnetou zijn geloopen en deze

zou hebben vernomen dat zijn plan verraden was. Dan zou het mij

onmogelijk zijn geweest hem te vangen en hoe zou ik dan aan de nuggets

komen, welke ik hebben moet?

—Gij zult die ook niet krijgen. Bevindt Old-Shatterhand zich nog daar,

waar gij hem hebt aangetroffen?

—Ik hoop het.

—Gij hoopt het slechts? Het is dus mogelijk dat hij weg is? Hij zal

toch wel op ons wachten.

—Dat was zijn plan, maar het kan zijn, dat hij dit nu heeft opgegeven.

—Welke reden zou hij daarvoor hebben?

—Hij weet dat hij gezien is geworden.

—Oef! hoe kon hij dat weten?

—Door een gat, door een vervloekt gat dat in den grond was, misschien

door een of ander dier gegraven.

—Kunnen gaten spreken?

—Onder zekere omstandigheden, ja. Ik wilde wegsluipen en keerde mij om.

Daarvoor moest ik mijn geheele lichaamsgewicht op de handen leggen en

viel met de rechterhand door den zachten bodem, in een zich daaronder

bevindend gat, wat een gedruisch maakte, dat door Old-Shatterhand

gehoord werd. Hij keerde zich oogenblikkelijk om en moet mij gezien

hebben, want toen ik opsprong en weg wilde, was hij ook achter mij.

Bijna had hij mij gepakt; ik scheurde mij echter los en vluchtte. Hij

riep wel dat ik moest blijven staan, dat hij anders wilde schieten,

maar natuurlijk deed ik dit niet. Ik drong integendeel nog dieper het

bosch in, waar het veiliger was en wachtte tot ik zonder gevaar verder

kon gaan.

—Wat deden zijn kameraden?

—Zij wilden waarschijnlijk met hem naar mij zoeken, maar hij verbood

dit. Hij beval hen, daar te blijven tot hij terug zou komen. Ik hoorde

nog enkele voetstappen, toen werd alles stil.

—Hij is dus weggegaan?

—Ja.

—Waarheen?

—Dat weet ik niet. Hij zal niet ver zijn geloopen en is, toen hij

inzag, dat ik niet te vinden was, stellig teruggekeerd.

—Heeft hij u herkend?

—Dat geloof ik niet, het was te donker.

—Misschien is hij wel hier gekomen en zit nu ergens om ons te

beluisteren?

—Onmogelijk! Hij kon niet zien waar ik heen wilde. Hij is zeker naar

zijn post teruggekeerd. Toen ik lang genoeg had gewacht, begaf ik mij

naar het open veld, waar ik vlugger vooruit kon komen. Daar hoorde ik

uw schildwacht roepen en ik vernam dus, dat gij u hier bevondt.

Er volgde een pauze. De aanvoerder had gehoord, wat hij wilde weten en

scheen nu daarover na te denken. Na eenigen tijd hoorde ik hem vragen:

—Wat denkt mijn blanke broeder nu te doen?

—Ik denk eerst te hooren, wat gij zult besluiten.

—De zaken zijn veranderd. Als het ons gelukt was de Apachen te

overrompelen, dan waren zij dood of levend in onze handen gevallen,

zonder dat het ons veel bloed had gekost. Nu echter wachten zij ons op.

Old-Shatterhand heeft u gezien, hij weet dus, dat zijn plan is verraden

en zal nu de grootst mogelijke voorzichtigheid in acht nemen. Het zal

nu wel het beste zijn dat wij deze streek verlaten?

—Verlaten? Wilt gij weg? Wat valt u in? Zijt gij bang voor dat

handjevol Apachen?

—Mijn blanke broeder zal mij niet willen beleedigen. Ik ben niet bang,

maar als ik een vijand evengoed zonder als met bloedvergieten in mijn

macht kan krijgen, dan kies ik het eerste; dat doet ieder verstandig

krijgsman, ook al is hij nog zoo dapper.

—Meent gij misschien dat wij, door deze streek te verlaten deze blanken

en deze Apachen kunnen vangen?

—Ja.

—Oho! Ik zou wel eens willen weten, hoe?

—Zij zullen ons achtervolgen.

—Dat is nog zoo zeker niet.

—Dat is zeker. Winnetou wil zich op u wreken en hij weet, dat gij bij

ons zijt, hij zal ons spoor dus volgen. Wij zullen dit met opzet zeer

duidelijk maken en rijden naar ons dorp, waarheen ik het gevangene

bleekgezicht, Sam Hawkins, heb gezonden.

—En zijt gij van meening dat de Apachen ons tot daartoe zullen volgen?

—Ja, zij zullen zich haasten.

—Oho! Om mij te vangen? Ik zal mij dus weer door hen heen en weer laten

jagen, terwijl ik hier met weinig moeite mijn doel kan bereiken?

—Gij zult uw doel hier in het geheel niet bereiken en zijt althans

gedurende onzen rit naar huis, veilig.

—Maar als zij ons inhalen, is het gevaar des te grooter voor mij.

—Zij zullen ons echter niet inhalen, want wij zijn hen een heel eind

vooruit. Wij breken zoo dadelijk op en zij kunnen eerst dan volgen

wanneer zij bemerken, dat wij weg zijn en dit zal niet voor

morgenmiddag zijn.

—Nu weg, nu dadelijk? Dat wil ik niet. Wat zal uw opperhoofd zeggen als

hij verneemt, dat gij deze mooie gelegenheid om zijn vijanden te

vangen, voorbij laat gaan, zonder dat gij daartoe wordt gedwongen!

Bedenk dat!

De aanvoerder antwoordde niet op deze waarschuwing, zij maakte dus

blijkbaar indruk op hem.

—Ja, dit is zulk een mooie gelegenheid,—ging Santer voort,—wij hebben

niets anders te doen dan de zaak om te keeren en hen te lokken in de

val, die zij ons hebben gesteld.

—Oef! Hoe zullen wij dat doen?

—Wij vallen de beide afdeelingen, die ons in de kloof willen insluiten,

een voor een aan, zoodat wij in het geheel niet worden ingesloten!

—Dan zouden wij eerst Old-Shatterhand’s afdeeling moeten aanvallen. Was

dat uw bedoeling?

—Ja.

—Wij trekken haar dus morgen voorbij en doen, alsof wij niet weten, dat

zij ons volgen.

—Neen. Zoolang behoeven wij niet te wachten, wij vallen haar vandaag

nog aan.

—Oef! Mijn blanke broeder moet mij vertellen, hoe hij dat wil

aanleggen.

—Het is zoo eenvoudig, dat het eigenlijk onnoodig moest zijn, het u uit

te leggen. Ik weet de plaats, op welke Old-Shatterhand zich met zijn

krijgers bevindt en breng u daarheen. De oogen der Kiowa’s zijn gewend

aan de duisternis en hun bewegingen zijn zacht als die der slangen. Wij

omsingelen de blanken met hun Apachen en vallen hen op een gegeven

oogenblik aan. Er zal geen enkele van hen ontkomen, wij steken ze neer,

voor zij er aan kunnen denken zich te verweren.

—Oef, oef, oef!—riepen eenigen der toehoorders, zeer ingenomen met

Santers voorstel.

Hun aanvoerder was niet zoo snel met zijn oordeel gereed, maar na een

korte pauze zei hij toch:

—Het kan gelukken, als wij zeer voorzichtig zijn!

—Het kan en het moet gelukken! Het komt er maar op aan, dat wij hen

geheel onopgemerkt omsingelen en dat is toch zoo moeilijk niet. Dan nog

eenige zekere messteken en de zaak is afgeloopen. De buit, die wij den

kerels afnemen, behoort u, ik wil er niets van hebben. Dan maken wij

ons meester van Winnetou....

—Ook nog in den nacht?

—Neen, den volgenden morgen. Zijn persoon is voor mij zooveel waard,

dat ik hem goed wil zien; dit is echter des nachts te moeielijk. Wij

doen, zooals de Apachen hebben gedaan, wij verdeelen ons. De eene helft

van ons breng ik nog dezen nacht in de kloof, in welke wij gevangen

moesten worden. Zij blijft daar tot het aanbreken van den dag en dringt

dan verder vooruit, tot zij bij den uitgang door Winnetou wordt

aangevallen, want deze zal denken, dat Old-Shatterhand met zijn

kameraden achter hen is. De andere helft zoekt met mij bij de eerste

morgenschemering den weg op, langs welken Old-Shatterhand hier in het

dal is teruggekeerd, ik weet, dat ik dien zal vinden. Ik ben overtuigd

dat die weg eerst recht door het bosch leidt en dan om den voet van den

berg naar den uitgang van de kloof, waar Winnetou zich bevindt. Deze

zal al zijn opmerkzaamheid richten op de kloof zelf en onze eerste

afdeeling opmerken. Daardoor zal het hem ontgaan, dat wij hem van

achteren eveneens naderen. Hij wordt dus zóó ingesloten als hij ons

dacht in te sluiten en daar hij slechts vijftien man bij zich heeft,

moet hij zich wel overgeven, wil hij niet met al de zijnen gedood

worden. Dat is mijn plan.

—Als het uitgevoerd kan worden, zooals gij het hebt ontworpen, is het

goed.

—Gij geeft dus uw toestemming?

—Ja, ik wil Winnetou levend in handen hebben om hem aan het opperhoofd

uit te leveren en wanneer uw plan ten uitvoer kan worden gebracht,

behoeven wij niet langer te wachten.

—Laat ons dan niet talmen!

—Old-Shatterhand in de duisternis van het bosch te omsingelen is een

moeilijk ding. Ik zal dus krijgers kiezen die ook des nachts goede

oogen hebben en geoefend zijn in het sluipen.

Hij begon de namen te noemen van degenen, welken hij deze taak wilde

opdragen en het werd dus voor mij hoog tijd terug te keeren naar mijn

makkers, die ik anders niet zou kunnen waarschuwen. Ik liet mij dus van

den hoogsten steen op den laagsten en van dezen op den grond glijden en

sloop weg. Toen ik het vroeger genoemde kreupelboschje achter mij had,

ging ik uit het woud in het open veld en liep zoo hard ik kon, het dal

door, tot ik evenwijdig met mijn makkers was. Nu ging ik dwars door het

bosch en trof hen aan in spanning op mij wachtend.

—Wie komt daar aan?—vroeg Dick Stone, toen hij mijn voetstappen

hoorde.—Zijt gij het, sir?

—Ja,—antwoordde ik.

—Waar zijt gij zoolang geweest? Niet waar, het was een Kiowa, die ons

toevallig in den weg kwam?

—Neen, het is Santer geweest.

—Wel drommels! Hij? En wij hebben hem niet gesnapt? Daar komt me die

kerel in onze nabijheid en wij pakken hem niet! Hoe is ’t mogelijk!

—Er is nog veel meer gebeurd, dat eigenlijk niet mogelijk moest zijn.

Ik heb evenwel geen tijd, om u dat alles uit te leggen; wij moeten zoo

spoedig mogelijk van hier. Later zult gij alles hooren.

—Van hier? Waarom?

—De Kiowa’s komen zoo aanstonds om ons te overvallen.

—Spreekt gij in ernst, sir?

—Ja. Ik heb hen beluisterd. Zij willen ons hier eerst vermoorden en dan

morgen Winnetou aanvallen. Zij weten van onze plannen. Daarom moeten

wij zoo spoedig mogelijk van hier.

—Waarheen?

—Naar Winnetou.

—Midden door het donkere woud? Dat zal een moeilijke taak zijn.

—Dat komt er niet op aan. Voorwaarts dus!

Een tocht des nachts door het oerwoud, is niet zeer bevorderlijk voor

de schoonheid van eens menschen gelaat, daar er natuurlijk geen

begaande wegen zijn en men door takken en twijgen heen moet breken.

Zien kan men niet, men moet dus geheel op het gevoel vertrouwen. Twee

van ons tastten met de handen vooruit en de anderen volgden op deze

wijze, dat de achterste, den voorste steeds vasthield. Het duurde wel

een uur, vóór wij het bosch achter ons hadden, het moeielijkste was de

goede richting te houden. Toen wij eerst in het open veld waren, ging

het sneller. Wij liepen om den berg heen op de kloof toe, aan welks

uitgang Winnetou gelegerd was.

Deze had, althans van den kant van welken wij kwamen, geen onraad

verwacht, maar voorzichtigheidshalve toch een wachtpost uitgezet, die

ons nu met luider stem aanriep. Ik antwoordde even luid, de Apachen

herkenden deze stem en sprongen op.

—Komt mijn broeder Old-Shatterhand?—vroeg Winnetou op een toon van

verwondering—dan moet er iets gebeurd zijn. Wij hebben tevergeefs op de

Kiowa’s gewacht.

—Zij willen eerst morgen vroeg komen, maar niet alleen door de kloof,

maar ook van dezen kant, om u te overvallen.

—Oef! Dan zouden zij eerst u moeten overwinnen en bovendien weten, wat

onze plannen waren.

—Zij weten het.

—Onmogelijk.

—Zij weten het werkelijk. Santer is boven bij de graven geweest en

heeft alles gehoord, wat wij samen bespraken.

Ik kon het gezicht van Winnetou niet zien, maar hij antwoordde niet.

Dit zwijgen bewees mij, hoe groot zijn verbazing was. Toen ging hij

zitten, noodigde mij uit naast hem plaats te nemen en zeide:

—Als gij dat weet, moet gij hem evengoed beluisterd hebben, als hij

ons.

—Dat is ook zoo.

—Dus zijn al onze berekeningen van nul en geener waarde? Vertel mij

alles wat er gebeurd is.

Ik voldeed aan zijn verzoek. De Apachen verdrongen zich om mij heen om

toch geen woord van het verhaal te verliezen. Zoo nu en dan lieten zij

een verbaasd „oef” hooren. Winnetou alleen zweeg tot ik geheel

geëindigd had, toen vroeg hij:

—Mijn broeder Old-Shatterhand vond het, onder deze omstandigheden, dus

maar het beste zijn post op te geven?

—Ja. Ik zou nog twee andere dingen hebben kunnen doen, maar geen van

beide voerde mij tot mijn doel.

—Wat had dat kunnen zijn?

—Ten eerste hadden wij, om niet overvallen te worden, slechts een klein

eindje verder behoeven te trekken, in plaats van ons geheel van het

terrein te verwijderen.

—Dat zou verkeerd zijn geweest, want den volgenden morgen hadt ge meer

dan vijftig vijanden tegen u gehad en ons plan zou toch verijdeld zijn

geweest. Wat hadt gij nog anders kunnen doen?

—Wij hadden op onzen post kunnen blijven. Dit plan leek mij eerst goed

toe. Santer wilde de Kiowa’s naar ons toe brengen, hij zou dus voorop

gaan en de eerste zijn die bij ons aankwam. Als ik goed oppaste, moest

ik hem hooren komen, kon hem door een vuistslag bewusteloos neervellen

en mij dan met hem uit de voeten maken.

—Mijn broeder is een moedig krijgsman, maar zulk een overmoed zou hem

slecht zijn bekomen. Met Santer op den arm, had gij u niet snel genoeg

kunnen verwijderen, waart ingehaald en gedood geworden.

—Dat was natuurlijk mogelijk geweest, bovendien het was niet zeker, dat

Santer de voorste zou zijn. Hij kon de Kiowa’s ook tot in onze

nabijheid brengen en zich dan terugtrekken om hen het werk te laten

doen. Daarom vond ik het maar het allerbeste u op te zoeken.

—Gij hebt goed gedaan. Mijn broeder handelt steeds zooals ik zou

handelen, ware ik in zijn plaats geweest.

—Ook vond ik het beter naar u toe te gaan, omdat wij dan samen konden

overleggen wat ons te doen staat.

—Wat ons te doen staat? Laat eens hooren, hoe mijn broeder

Old-Shatterhand hierover denkt.

—Wij kunnen geen plannen maken voor wij weten, wat de Kiowa’s hebben

gedaan, nadat zij hebben bemerkt dat wij er niet meer waren.

—Moeten wij dit eerst weten? Kunnen wij dit niet raden?

—Ja, raden kan men, maar dat geeft geen zekerheid. Men kan zich

vergissen.

—Hier kan men zich niet vergissen. De Kiowa’s zijn geen kleine

kinderen, maar volwassen krijgers; zij zullen doen wat het

verstandigste voor hen is.

—En dat is? Wegrijden? Naar hun dorp gaan?

—Ja. Nu ze u niet hebben aangetroffen, weten zij, dat Santer’s plan

onuitvoerbaar is en de aanvoerder zal zijn vroeger gemaakt plan

doorzetten. Ik ben overtuigd dat zij er van afzien, ons nog hier aan te

vallen.

—Santer zal toch zijn best doen, hen daartoe over te halen.

—Dat zal hij zeker doen, maar niemand zal naar hem hooren, zij gaan

weg.

—En wij? Wat zullen wij doen? Rijden wij hen achterna?

—Of voor hen uit!

—Ook goed! Dan zijn wij voor hen en kunnen hen overrompelen.

—Dat zouden wij kunnen doen, maar ik weet iets beters. Wij moeten

Santer hebben en wij willen Sam Hawkins bevrijden. Onze weg leidt ons

dus naar het dorp, waar Hawkins gevangen ligt, maar wij behoeven niet

denzelfden weg te volgen, welken deze Kiowa’s zullen inslaan.

—Kent mijn broeder Winnetou het dorp van het opperhoofd Tangua?

—Ja.

—Weet hij precies waar het ligt?

—Zoo precies, als ik de ligging van mijn eigen Pueblo ken. Het ligt aan

de Salt-Fork, den noordelijken arm van de Red-River.

—Dus zuid-oostelijk van hier?

—Ja.

—Wij worden uit het Noordwesten verwacht en moeten dus zien van het

Zuidoosten te komen.

—Dat is juist, wat ik wil. Mijn broeder Shatterhand heeft steeds

dezelfde gedachten als ik. Het is zooals Intschu Tschuna, mijn vader,

zeide, toen wij broederschap dronken: „de ziel leeft in het bloed. De

zielen dezer beide krijgers zullen in elkander overgaan. Wat

Old-Shatterhand denkt dat zijn ook Winnetou’s gedachten en wat Winnetou

wil, dat zij ook de wil van Old-Shatterhand.” Zoo is het ook geschied.

Zijn oog zag in onze harten en het zag onze toekomst open voor zich.

Het zal hem in de eeuwige jachtvelden genoegen doen en het zal zijn

zaligheid verhoogen, wanneer hij ziet dat zijn woorden bewaarheid zijn

geworden. Howgh!

Hij zweeg geroerd en allen die zich bij ons bevonden, eerbiedigden dit

zwijgen. Het was een stomme en toch zoo welsprekende hulde, die de zoon

aan den overleden vader bracht. Eerst na eenige minuten vervolgde hij,

eenigszins verlegen:

—Ja, wij zullen het dorp waar Tangua heerscht, opzoeken, maar niet

langs den kortsten weg, dien de Kiowa’s zullen inslaan. Wij zullen om

zijn gebied heenrijden en van den anderen kant naderen. Het is nu maar

de vraag, wanneer wij zullen opbreken. Hoe denkt Old-Shatterhand

daarover?

—Wij zouden wel dadelijk kunnen wegrijden, de weg is lang en hoe eerder

wij den tocht beginnen, des te eerder komen wij aan het doel. Maar ik

zou dit toch niet aanraden.

—Waarom niet?

—Omdat wij niet weten, wanneer de Kiowa’s deze streek verlaten.

—Waarschijnlijk reeds hedenavond.

—Dat acht ik ook waarschijnlijk, maar het is toch ook mogelijk dat zij

tot morgen wachten. Bovendien blijft de mogelijkheid niet uitgesloten,

dat zij toch weder op de gedachte komen ons nog aan te vallen. In elk

geval moeten wij, wanneer wij eerder vertrekken dan zij, zorgen dat zij

ons spoor niet zien. Zij zouden dan ons plan raden en dit verijdelen.

—Mijn broeder spreekt wederom mijn gedachten uit. Wij moeten hier

blijven tot zij weg zijn, dan zijn wij zeker dat zij ons geen schade

kunnen doen. Maar hier, waar wij ons nu bevinden, kunnen wij vannacht

niet blijven, want wij moeten rekening houden met de mogelijkheid dat

zij ons hier opzoeken.

—Het beste zou dan zijn dat wij een plaats zochten, van waar wij bij

het aanbreken van den dag den uitgang van de kloof kunnen overzien.

—Ik weet zulk een plaats. Mijn broeders mogen hun paarden bij den

teugel nemen en mij volgen!

Wij haalden onze paarden en volgden hem naar de prairie. Na eenige

honderden passen kwamen wij aan een groep boomen, onder welke wij halt

hielden. Hier konden wij legeren zonder door de Kiowa’s gevonden te

worden. En wanneer de morgen aanbrak, lag de kloof voor ons en was

gemakkelijk te zien wat daar voorviel. De nacht was even koud als de

vorige nachten, ik wachtte tot mijn paard ging liggen en nestelde mij

toen zoo dicht er tegen aan dat ik er door was verwarmd. Het dier bleef

rustig liggen, alsof het begreep welken dienst ik van hem verlangde en

ik werd slechts éénmaal in den geheelen nacht wakker. Toen het licht

werd, kwamen wij niet onder de boomen vandaan, maar hielden wel een uur

lang de oogen op de kloof gevestigd. Er bewoog zich niets. Daarom

achtten wij het nu geraden eens rond te zien waar de Kiowa’s bleven.

Voor het geval zij nog in de buurt waren, moesten wij voorzichtig zijn

en hen heimelijk trachten te naderen, dit nam echter veel tijd en

daarom stelde ik Winnetou voor:

—Zij zijn over de prairie naar den Nuggets-Hill gekomen en zullen den

berg ook weder langs dien weg verlaten. Waarom dus naar hen te zoeken!

Als wij om de bergen heenrijden, tot aan de plaats waar zij gisteren uw

verkenner ontdekten, moeten wij zien of zij weg zijn of niet.

—Mijn broeder heeft gelijk. Wij willen doen, wat hij zegt.

Wij stegen te paard en reden in een halven cirkel om de bergen heen.

Dit was dezelfde weg maar dan omgekeerd, dien de Apachen hadden

gevolgd, toen zij Santer’s spoor zochten. Toen wij aan de zuidelijk van

den Nuggets-Hill gelegen prairie kwamen, zagen wij twee groote diepe

sporen; dat van gisteren voerde naar het dal en dat van hedennacht kwam

uit het dal; de Kiowa’s waren weg, er was geen twijfel mogelijk. Om

geheel zeker te zijn, reden wij evenwel toch het dal binnen en zochten

dit geheel door, tot ook de daar zichtbare sporen ons bewezen dat de

Kiowa’s vertrokken waren.

Nu volgden wij het laatst gemaakte spoor, dat met het vorige samenviel

en met opzet zeer duidelijk was gemaakt. Zij wilden juist dat wij hen

zouden volgen en hadden zelfs op plaatsen waar anders geen spoor zou

zijn achtergebleven, moeite gedaan om duidelijke indrukken achter te

laten. Winnetou glimlachte even toen hij dat zag en zeide:

—Deze Kiowa’s moesten ons kennen en daarom hun spoor dat wij toch wel

zouden hebben gevonden, zoeken te verbergen. Zij moesten begrijpen dat

hun handelingen ons wantrouwen zouden opwekken. Zij wilden zeer

verstandig handelen, maar doen juist het tegendeel omdat zij geen

hersenen hebben.

Hij zeide dit zoo luid dat ook de gevangen Kiowa, dien wij nog steeds

bij ons hadden, het kon hooren. En zich rechtstreeks tot dezen wendend

ging hij voort:

—Gij zult waarschijnlijk moeten sterven, want wanneer wij Sam Hawkins

niet terugkrijgen of wanneer wij hooren dat hij gekweld is geworden,

zullen wij u dooden; maar indien dit niet geschiedt en wij u de

vrijheid kunnen teruggeven, zeg dan aan uw krijgers dat zij handelen

als kleine kinderen, die nog niets hebben geleerd en uitgelachen moeten

worden. Wij denken er geen oogenblik aan hun spoor verder te volgen.

Bij deze woorden verliet hij het spoor en wendde zich naar het zuiden.

Wij bevonden ons tusschen het brongebied van de zuidelijke Canadian en

dat van den noordelijken arm der Red-River en het was Winnetou’s doel,

deze laatste op te zoeken.

De paarden van de Apachen, die met mij Santer hadden achtervolgd, waren

vrij vermoeid, daarom konden wij niet zoo snel rijden als wij

wenschten. Daarbij kwam dat de voorraad proviand welke wij mede hadden

genomen niet groot meer was. Zoodra deze geheel op was, moesten wij van

de jacht leven en dit was een groot nadeel, daar het ten eerste onzen

tijd dien wij haast niet konden missen in beslag nam en ten tweede,

konden wij wanneer wij op jacht waren, niet zoo voorzichtig zijn als in

de gegeven omstandigheden noodzakelijk was.

Gelukkig stuitten wij laat in den namiddag op een kleinen troep bisons.

Het waren de achterblijvers van de groote kudden buffels, die hun trek

naar het zuiden reeds hadden volbracht. Wij schoten twee koeien en

kregen daardoor zooveel vleesch, dat wij voor een geheele week waren

voorzien en nu aan niets anders meer behoefden te denken dan aan het

doel van onzen tocht.

Den volgenden morgen bereikten wij den noordelijken arm van de

Red-River, dien wij stroomopwaarts volgden. Er was weinig water in,

maar de oevers waren groen, terwijl wij tot nog toe verdord buffelgras

onder onze voeten hadden gehad. Hier vonden wij dus voedsel voor onze

paarden.

De Salt-Fork komt uit westelijke richting en mondt dus rechts in de

Red-River. In den hoek, welke daardoor wordt gevormd, lag destijds het

dorp, waarvan Tangua het hoofd was. Wij bevonden ons op den anderen dat

wil zeggen, den linkeroever van de rivier en mochten daarom hopen, niet

gezien te worden. Toch reden wij, toen wij de monding van de Salt-Fork

bereikten, een eind om, om op een lager gelegen plaats aan de Red-River

te komen. Wij deden dit uit voorzichtigheid bij nacht en het was vroeg

in den morgen dat wij de rivier voor ons zagen. Wij bevonden ons nu,

zooals ook ons doel was, juist in de tegenovergestelde richting, van

welke wij door de Kiowa’s werden verwacht en zochten een verborgen

plekje op, om daar van onzen nachtelijken rit uit te rusten. Alleen aan

Winnetou en mij was geen rust beschoren, want mijn vriend wilde op

verkenning uitgaan en noodigde mij uit hem te vergezellen.

Terwijl onze rit tot nu toe stroomopwaarts was gegaan, moesten wij om

het terrein te verkennen weer stroomopwaarts en wel naar den anderen

oever. Wij moesten dus over de rivier, wat ons ook zelfs wanneer deze

meer water bevatte, niet moeilijk zou zijn gevallen.

Natuurlijk konden wij niet in de nabijheid van onze legerplaats door de

rivier waden, daar dit licht ontdekt kon worden, wanneer iemand later

eens ons spoor zou treffen en dit wilde volgen. Wij reden dus nog een

stuk stroomopwaarts, tot wij aan een beekje kwamen, dat zich eveneens

in de Red-River uitstortte. Hier voerden wij onze paarden in het water

en reden tegen den stroom op, zoodat onze sporen verloren gingen. Na

een half uur verlieten wij dat beekje en stuurden onze paarden naar de

prairie, om nu naar de Red-River terugkeerend, deze te bereiken op een

plaats, eenige Engelsche mijlen boven onze legerplaats gelegen.

Deze omweg en het verbergen der sporen had tijd gekost, maar de moeite

welke wij ons hadden gegeven, werd spoediger beloond, dan wij gedacht

hadden. Wij hadden namelijk de rivier nog niet bereikt en bevonden ons

nog op de prairie, toen wij twee ruiters zagen aankomen die wel een

dozijn lastdieren bij zich hadden. Zij kwamen ons niet tegemoet, maar

reden rechts aan ons voorbij. De eene ruiter voor, de andere achter de

welbeladen muildieren en hoewel wij hun gezichten niet duidelijk konden

zien, vermoedden wij aan hun kleeding, dat het blanken waren.

Toen zij ons zagen, hielden zij even stil. Het zou hoogst onbeleefd

zijn geweest, wanneer wij zoo voorbij waren gereden, bovendien wij

konden veel van hen gewaar worden, daar zij uit het dorp der Kiowa’s

schenen te komen. Daarom vroeg ik Winnetou:

—Zullen wij hen aanspreken?

—Ja,—antwoordde hij,—het zijn bleekgezichten, handelaars, die met de

Kiowa’s ruilhandel hebben gedreven. Zij mogen echter niet weten wie wij

zijn.

—Goed. Ik ben de beambte van een factory en moet in deze kwaliteit naar

de Kiowa’s, versta echter hun taal niet en heb u daarom meegenomen. Gij

zijt een Pawnee-Indiaan.

—Uitstekend. Mijn broeder mag met deze beide bleekgezichten spreken.

Wij reden op hen toe. Zij hadden, zooals men bij onverwachte

ontmoetingen in het wilde Westen pleegt te doen, hun geweren ter hand

genomen en zagen ons vol verwachting tegemoet.

—Laat uw geweren maar rusten, heeren,—zoo sprak ik hen aan, toen wij

dichtbij waren, wij hebben geen plan u te bijten.

—Het zou u ook slecht bekomen,—antwoordde een van hen,—wij kunnen van

ons afbijten. Wij hebben onze geweren ter hand genomen, niet uit angst

maar omdat het nu eenmaal zoo de gewoonte is en omdat gij ons wat

verdacht voorkomt.

—Verdacht? Hoezoo?

—Welnu, wanneer twee gentlemen, van wie de een een blanke en de ander

een roodhuid is, zoo alleen in de prairie rondrijden, zijn het

gewoonlijk spitsboeven. Daarbij komt dat uw kleeding Indiaansch is. Het

zou mij verwonderen, als gij eerlijke kerels waart!

—Dank u zeer voor uw oprechtheid. Het is altijd nuttig te weten, wat de

een van den ander denkt. Wij kunnen u echter verzekeren dat gij u

vergist.

—Het is mogelijk. Galgentronies hebt gij niet, dat moet ik eerlijk

bekennen. Het kan mij eigenlijk ook weinig schelen of gij vroeger of

later hier of daar wordt opgeknoopt, want dan krijgt gij het touw om uw

hals en ik niet. Misschien zijt gij wel zoo beleefd te zeggen van waar

gij komt?

—Zeker, wij hebben niet de minste reden, om dit te verbergen, wij komen

van Washita.

—Zoo! En waar wilt gij naar toe?

—Naar de Kiowa’s.

—Naar welken?

—Naar den stam waarvan Tangua het opperhoofd is.

—Dat is niet ver van hier.

—Dat weet ik, het dorp ligt tusschen de Red-River en de Salt-Fork.

—Juist, maar wanneer ik u een goeden raad schuldig ben, keert dan snel

terug en laat u niet zien.

—Waarom niet?

—Omdat het een slechte gewoonte is, zich door de roodhuiden te laten

ombrengen.

—Kom, wij zijn daarvoor nooit bang geweest en zullen dit nu ook niet

zijn!

—Niemand kan vooruit weten, wat er later nog zal gebeuren. Mijn

waarschuwing is goed gemeend. Wij komen van Tangua. Hij heeft het

prijzenswaardig plan om elken blanke en ook elken roodhuid, die geen

Kiowa is om hals te brengen.

—Een prachtig plan. Heeft hij u dit zelf meegedeeld?

—Ja zeker, herhaalde malen.

—Die spotvogel!

—Neen, het was hem volkomen ernst!

—Ernst? Werkelijk? Hoe heb ik dan nu het genoegen u zoo gezond en wel

voor mij te zien? Hij wil iederen blanke ombrengen en ook iederen

roodhuid, zooals gij beweert. Ik heb u ook voor blanken aangezien, of

zijt gij misschien negers?

—Geen gekheid sir! Ons doet hij niets, voor ons heeft hij een

uitzondering gemaakt, omdat wij oude, goede bekenden van hem zijn en

reeds herhaalde malen in zijn dorp zijn geweest. Wij zijn namelijk

kooplieden zooals gij wel zult hebben geraden en wel eerlijke

handelaars, niet zulke schelmen, die de roodhuiden met hun waren

bedriegen en dan niet weer terugkomen. Daarom zijn wij overal welkom.

De roodhuiden hebben onze waren noodig en zullen dus niet zoo dom zijn

een eerlijken kerel, van wien zij voordeel kunnen hebben om hals te

brengen. U echter zullen zij vermoorden, weest er van verzekerd.

—Maar ik meen het ook goed met hen en zoek hen juist op om hun voordeel

aan te brengen.

—Zoo? Vertel ons dan eens, wie gij zijt en wat gij bij hen wilt doen.

—Ik behoor tot een agentschap.

—Agentschap? dat is het ergste, wat er is. Neem mij niet kwalijk maar

ik wil u wel in uw eigen belang zeggen, dat de roodhuiden het juist

hebben begrepen op de agenten, omdat.... omdat....

Hij aarzelde en daarom vervolgde ik in zijn plaats:

—Omdat zij zoo dikwijls door hen bedrogen zijn, meent gij. Dat stem ik

u toe.

—Het verheugt mij zeer, uit uw eigen mond te hooren, dat gij agenten,

spitsboeven zijt!—lachte hij.—De Kiowa’s zijn bij de laatste leveringen

geducht beetgenomen. Als gij lust hebt dood gemarteld te worden, gaat

er dan maar gerust heen, er zal direct aan uw verzoek worden voldaan.

—Ik dank u wel, sir. Ik weet wel dat de Kiowa’s ons eerst niet

vriendelijk zullen ontvangen, maar ik verzeker u dat zij wel spoedig

van gedachte zullen veranderen, als ik hun vertel, wat ik bij hen kom

doen. Ik wil namelijk weer goedmaken, wat anderen hebben misdreven, zij

kunnen krijgen, wat hun te weinig is geleverd en ik kom hun vertellen,

waar zij de waren in ontvangst kunnen nemen.

—Voor den drommel, dat is ook een witte raaf!—riep hij verbaasd.—In dat

geval zullen zij u natuurlijk niets doen. Maar waarom hebt gij dan een

roodhuid bij u?

—Omdat ik het dialect van de Kiowa’s niet versta, hij is mijn tolk een

Pawnee, dien Tangua wel kent.

—Zoo! Dan komt alles in orde en is mijn waarschuwing overbodig. Maar ik

deed het voor uw bestwil, want Tangua is letterlijk woedend op alles,

wat niet Kiowa heet.

—Waarom dat?

—Omdat hij in den laatsten tijd zulke slechte ervaringen heeft

opgedaan. De Apachen zijn in zijn gebied gevallen en hebben hem meer

dan honderd stuks paarden ontstolen. Hij heeft hen natuurlijk

achtervolgd, maar aangezien zij drie- of viermaal meer krijgers hadden

dan hij, is hij verslagen geworden. Dit zou evenwel, ondanks hun

overmacht, niet geschied zijn als niet een gezelschap blanke mannen de

Apachen had geholpen. Een van dezen, heeft den aanvoerder lam

geschoten. Deze man heet Old-Shatterhand, een kerel, die den sterksten

man met de vuist neerslaat. Het zal hem echter wel niet goed bekomen.

—Niet? Willen de roodhuiden zich wreken?

—Natuurlijk, Tangua is door beide knieën geschoten geworden, een

vreeselijk lot voor een opperhoofd! Hij schuimt letterlijk van woede en

zal niet rusten voor hij dezen Old-Shatterhand en Winnetou in zijn

macht heeft.

—Winnetou? Wie is dat?

—Een jong Apachen-opperhoofd, die met een kleine schare krijgers,

ongeveer twee dagritten van hier gelegerd is. De blanken zijn bij hem

en een aantal Kiowa’s zijn uitgereden om deze kerels naar het dorp te

lokken.

—Hm! Zouden deze blanken en deze Apachen zoo dom zijn, in de val te

loopen?

—Waarschijnlijk wel. Tangua althans is er van overtuigd en heeft de

streek door welke zij moeten komen laten afzetten. Deze lieden zijn

bepaald verloren. Het gaat mij wel niets aan, maar daar er blanken bij

zijn heb ik mij maar uit de voeten gemaakt. Ik zou anders nog eenige

dagen bij Tangua zijn gebleven, maar nu toe te zien, dat blanken dood

worden gemarteld, daarin had ik toch geen lust.

—Zou het u niet mogelijk zijn geweest hen te redden?

—Neen, al had ik het gewild. Maar waarom zal ik mijn handen in eens

anders vuil steken? Ik ben, om zoo te zeggen, de handelsvriend der

Kiowa’s en ik wil mij zelf niet benadeelen door partij te trekken voor

hun vijanden. Ik heb een kleine poging gewaagd, maar Tangua werd zóó

woedend, dat ik mij dadelijk heb teruggetrokken.

—Nu ja, het was ook nog geen tijd om voor de gevangenen in de bres te

springen, zij waren nog niet eens gevangen, gij hadt moeten wachten.

—O, er was reeds een gevangen, een blanke, een van de metgezellen van

Old-Shatterhand. Een zonderling kereltje, die maar steeds lachte en

volstrekt niet deed, als iemand die den dood voor oogen heeft.

—Hebt gij hem gezien?

—Ik zag, dat men hem bracht en zag hem wel een uur lang, gebonden op

den grond liggen. Toen werd hij naar het eiland gebracht.

—Naar een eiland? dat dienst doet als gevangenis?

—Ja. Het ligt in de Salt-Fork, eenige schreden van het dorp en wordt

goed bewaakt.

—Hebt gij met den gevangene gesproken?

—Slechts enkele woorden. Ik vroeg hem of ik soms iets voor hem kon

doen. Hij lachte mij vriendelijk toe en zeide, dat hij zulk een zin had

in een glas room, of ik niet naar Cincinnati wou rijden om het te

halen. Die gekke kerel! Ik zeide dat er met zijn toestand niet viel te

spotten, toen lachte hij weer en meende dat ik mij maar niet bezorgd

over hem moest maken, want dat er wel andere menschen waren die voor

hem zouden zorgen. Toch deed ik een goed woord voor hem bij het

opperhoofd, maar dat hielp mij niet veel. Trouwens, slecht behandeld

wordt hij niet, want Old-Shatterhand heeft een gevangen Kiowa als

gijzelaar bij zich. Alleen Santer doet zijn best, hem het eindje leven

dat hij nog heeft, moeilijk te maken.

—Santer? Dat lijkt, volgens den naam wel een blanke. Waren er dan

buiten u nog andere blanken bij de Kiowa’s?

—Neen, alleen deze eene, die Santer heet.—Ik mocht dien kerel niet. Hij

kwam gisteren in het dorp met de roodhuiden die Winnetou hierheen

hadden gelokt en begon dadelijk den gevangene te plagen. Gij zult hem

wel leeren kennen als gij in het dorp komt.

—Weet gij ook, wat hij eigenlijk bij Tangua doet?

—Neen. Ik heb hem gegroet, maar mij verder niet met hem bemoeid, omdat

mijn gezelschap hem niet aangenaam scheen te zijn. Ik had het misschien

van de roodhuiden te weten kunnen komen, maar ik heb er niet naar

gevraagd. Wat mij niet aangaat, daar bemoei ik mij niet mee, dat is zoo

mijn stelregel.

—Is deze Santer de gast van den aanvoerder of heeft hij een eigen tent?

—Er is hem een tent aangewezen; niet een dadelijk naast het opperhoofd,

maar een oude leeren hut, bijna aan het eind van het dorp. Hij schijnt

bij het opperhoofd niet bijzonder in de gunst te staan.

—Weet gij misschien, hoe de blanke gevangene heet?

—Sam Hawkins, een beroemd prairiejager, ondanks zijn eigenaardigheden.

Het spijt mij, dat hij gedood zal worden, maar ik kon hem niet helpen.

Misschien luistert het opperhoofd meer naar u dan naar mij, doe gij dus

een goed woordje voor hem.

—Ik zal het doen. Kunt gij mij de ligging van de tent, in welke Santer

woont, niet nauwkeurig omschrijven?

—Waarvoor? Gij zult haar zien, zoodra gij het dorp binnenkomt. Het is

de vierde of vijfde, van de rivier af gerekend. Ik geloof niet, dat de

man u zal bevallen, hij heeft een boevengezicht. Wacht u voor hem! Gij

zijt, ondanks uw ambt, nog zeer jong en zult mij een goeden raad niet

kwalijk nemen. Ik moet nu verder. Vaarwel en kom behouden terug!

Zou ik hem hier houden om hem nog meer te vragen? Dan had ik hem

oprecht moeten zeggen, wie wij waren en dat scheen mij toch te gewaagd.

Winnetou was van dezelfde meening, want hij reed verder en zeide op

halfluiden toon:

—Het is genoeg, mijn broeder moet niet meer vragen, want dit zou

achterdocht wekken.

—Ik geloof ook, dat wij nu genoeg weten, wij weten tamelijk nauwkeurig,

waar Hawkins is en ook, waar Santer woont en zullen beiden wel vinden.

Hoe ver zullen wij nu rijden?

—Zoo ver tot deze handelaars uit het gezicht zijn, dan keeren wij terug

naar onze legerplaats. Wij hebben zeer veel nut gehad van deze

ontmoeting. Om alles te weten te komen, wat wij nu hebben ervaren,

hadden wij ons in groot gevaar moeten begeven. Nu weten wij waar wij

aan toe zijn en zullen hedenavond samen het dorp der Kiowa’s besluipen.

De beide handelaars verdwenen langzamerhand uit ons gezicht. Zij

moesten langzaam rijden, daar zij zoovele lastdieren bij zich hadden.

Ik heb later vernomen, hoe noodlottig dit voor hen is geweest. Evenzoo

vernam ik, dat ze bij de Kiowa’s vellen van verschillende pelsdieren in

ruil hadden ontvangen. Degene, die met ons gesproken had, was de

eigenlijke koopman, de andere was slechts zijn bediende geweest. Toen

zij weg waren en ons niet meer konden zien, keerden wij langs

denzelfden weg, langs welken wij gekomen waren, naar onze legerplaats

terug, onderweg alle moeite doende, om onze sporen uit te wisschen.

Dick Stone en Will Parker waren met den uitslag van onzen

verkenningstocht zeer ingenomen. Vooral verheugden zij er zich over,

dat hun vriend Sam zich naar omstandigheden wel bevond en zijn

onverstoorbaar goed humeur had behouden. Zij verzochten ons dringend,

hen toch dezen avond mee te nemen, maar Winnetou wees dit verzoek af,

door te zeggen:

—Mijn beide blanke broeders moeten vandaag nog hier blijven, want wij

zullen op dezen tocht Sam Hawkins toch niet kunnen bevrijden. Dat kan

waarschijnlijk eerst morgen gebeuren en dan kunt gij er bij zijn.

Onze schuilplaats was tamelijk veilig, maar wij bevonden ons op

vijandelijk gebied en het toeval kon licht een of eenige Kiowa’s naar

den oever voeren, waar wij legerden. Daarom stelde Winnetou voor:

—Ik ken een eiland, dat een klein eindje stroomopwaarts, midden in de

rivier ligt. Op dit eiland staan boomen en struiken, achter welke wij

ons kunnen verbergen. Niemand zal daar komen. Mijn broeders moeten mij

naar dit eiland volgen.

Wij verlieten dus onze legerplaats en reden langs den oever der rivier

tot wij het eiland zagen. Het water was hier diep en had hier tamelijk

veel verval, maar wij kwamen met onze paarden behouden over en het

bleek, dat Winnetou gelijk had. Het eiland was groot en genoeg begroeid

om ons en onze paarden een veilige schuilplaats aan te bieden.

Ik maakte tusschen de struiken mijn leger gereed en ging slapen, want

het was vooruit te zien, dat in den volgenden nacht van slapen geen

sprake zou zijn, niet dat wij daartoe geen tijd of gelegenheid zouden

hebben, maar om een andere reden.

Sam Hawkins werd namelijk op een klein eiland gevangen gehouden, dat ik

wilde besluipen. Om dit te doen, moest ik natuurlijk door het water.

Ja, reeds dadelijk, wanneer we opbraken, moest ik met Winnetou van ons

eiland naar den oever zwemmen, waarbij wij geheel nat zouden worden.

Het was midden in December en het water was koud, wie zou dus met

doornatte kleeren hebben kunnen slapen.

Toen het duister was geworden, werden wij gewekt, want ook Winnetou had

geslapen. Het was tijd, naar het dorp te gaan. Wij trokken de niet

volstrekt noodige kleedingstukken uit en lieten ook alles, wat wij in

de zakken hadden, achter. Van onze wapens namen wij alleen het mes mee.

Toen sprongen wij in de rivier en zwommen naar den rechteroever, omdat

wij van dezen uit, de Salt-Fork konden bereiken.

Nadat wij een klein uur lang, langs dezen oever waren geloopen, kwamen

wij aan de plaats, waar de Salt-Fork in de Red-River uitmondt en een

honderd pas verder, zagen wij reeds de vuren van het dorp. Het lag

onmiddellijk aan den linkeroever van de Salt-Fork, terwijl wij ons op

den rechter bevonden. Wij moesten dus naar den overkant. Dit deden wij

evenwel niet dadelijk, maar wij slopen langzaam de geheele lengte van

het dorp verder.

Zulk een Indiaansch dorp is natuurlijk niet te vergelijken met een

Europeesch dorp, een verzameling van huizen, bij welke en om welke

tuinen en velden liggen. Er was hier geen spoor van tuinen of velden en

de woningen bestonden uit dikke lederen tenten, welke in den zomer door

linnen werden vervangen.

Bijna voor elke tent brandde een vuur, waaromheen de bewoners zaten, om

zich te verwarmen of om het avondeten te gebruiken. De grootste tent

stond ongeveer in het midden van het dorp. De ingang was versierd met

lansen, waaraan adelaarsveeren hingen en allerlei ander zonderling

tuig. Bij het vuur zat Tangua, het opperhoofd met een jongen, misschien

achttienjarige Indiaan en twee knapen, van ongeveer twaalf en veertien

jaar.

—Dat zijn zijn drie zonen,—zeide Winnetou.—De oudste is zijn lieveling

en belooft een dapper krijgsman te worden. Hij loopt zoo snel, dat hij

den naam van Pida (hert) heeft gekregen.

Ook vrouwen liepen af en aan, maar het is bij de Indianen aan de

vrouwen en kinderen niet geoorloofd met de mannen te eten. Zij eten

later en moeten tevreden zijn met wat overblijft, terwijl zij verplicht

zijn zelfs den zwaarsten arbeid te verrichten.

Ik zocht naar het eiland. De hemel was donker en bewolkt, geen ster was

te zien, maar de vuren maakten het ons mogelijk drie eilanden te

onderscheiden, welke op geringen afstand van elkander lagen

—Op welk eiland zou Sam zich bevinden?—vroeg ik.

—Als mijn broeder dit wil weten, moet hij er aan denken, wat de koopman

heeft gezegd,—antwoordde Winnetou.

—Dat het eiland dicht aan den oever ligt, meent gij? Het eerste en het

derde liggen het verst hier naar dezen kant, het moet dus het tweede,

het middelste zijn.

—Waarschijnlijk. En rechts is het benedeneinde van het dorp waar in de

vierde of vijfde tent Santer woont. Wij zullen niet bij elkander

blijven, maar ieder zijn eigen weg gaan. Ik heb het voorzien op den

moordenaar van mijn vader en van mijn zuster en zal dus te weten zien

te komen, waar deze woont. Sam is meer uw makker dan de mijne, gij moet

dus naar hem zoeken.

—En waar vinden wij elkander weer?

—Hier, op deze plaats.

—Als er niets bijzonders gebeurt, zal dat wel gaan, maar wanneer

toevallig één van ons wordt opgemerkt, zal er een groot tumult volgen,

daarom moeten wij nog een andere plaats bepalen, wat verder van het

dorp gelegen.

—Ons plan is niet gemakkelijk uit te voeren, uw taak is echter nog

moeielijker dan de mijne, want gij moet naar het eiland zwemmen en kunt

licht door de wachters worden gezien. Mocht men u grijpen, dan zal ik u

te hulp komen, wordt gij niet gevat, dan keert gij naar ons eiland

terug, maar langs een omweg, opdat men de richting, in welke gij

vlucht, niet ontdekt.

—Maar morgen vroeg zal men toch de sporen zien?

—Neen, want wij krijgen spoedig regen en de sporen zullen worden

uitgewischt.

—Goed! En als gij een ongeluk mocht krijgen, kom ik u te hulp.

—Dat zal niet gebeuren. Zie eens naar den overkant. Ginds voor de

vijfde hut brandt geen vuur, daar zal Santer wonen, hij zal binnen zijn

en slapen. Het is dus heel gemakkelijk te weten te komen, hoe het met

hem staat!

Na deze woorden ging hij heen, een eind langs den oever, om dan buiten

het bereik van het dorp over de rivier te zwemmen en heimelijk naar de

tenten terug te keeren.

Ik moest het heel anders aanleggen. Mijn doel lag binnen het bereik van

den gloed van het legervuur, ik mocht dus niet aan de oppervlakte van

het water komen, maar moest het eiland al duikende zien te bereiken.

Onder water door te zwemmen was zoo moeilijk niet, maar hoe, wanneer ik

juist opdook vóór een der schildwachten. Neen, ik moest eerst naar een

der nabijgelegen eilanden, waar zich waarschijnlijk niemand bevond. Het

eerste lag ongeveer twintig meter van het tweede, het middelste. Ik kon

dus van daar uit waarschijnlijk zien, hoe het er op het tweede uitzag.

Ik ging dus een eind stroomopwaarts en hield mijn oog voortdurend

gevestigd op het eerste eiland. Er was daar niet de geringste beweging

te bespeuren, waarschijnlijk was daar niemand. Toen gleed ik langzaam

in het water, dook onder en zwom naar den oeverkant. Ik kwam zonder

ongelukken aan en waagde het, het hoofd boven water te steken, om adem

te halen. Ik bevond mij aan het boveneinde voor het eerste eiland en

zag nu, dat er nog een beter middel was, om tot mijn doel te geraken.

Het eiland, aan welks rand ik nu stond, was ook ongeveer twintig meter

van den oever verwijderd, waar een lange rij van kano’s lag

vastgemeerd. Deze kano’s konden mij een voortreffelijke dekking bieden.

Ik dook dus weer onder, zwom naar de eerste kano, van daar naar de

tweede, derde en zoo verder, tot ik achter de zesde, zoo nabij het

middelste eiland was, dat ik dit geheel kon overzien.

Het lag dichter bij het land dan de beide andere eilanden en was

begroeid met laag kreupelhout, waaruit twee boomen omhoog staken. Van

den gevangene en zijn bewakers kon ik niets zien. Juist wilde ik weer

onderduiken, om terug te zwemmen, toen ik boven mij, op den hoogen

oever, eenig gedruisch hoorde. Ik zag op. Een Indiaan daalde den oever

af. Het was Pida, het „hert” de zoon van het opperhoofd. Gelukkig ging

hij naar een verder stroomafwaarts liggende boot, zoodat hij mij niet

zag. Hij maakte deze los en roeide naar het middelste eiland. Ik moest

dus wachten. Weldra hoorde ik stemmen en herkende ik die van mijn

kleinen Sam. Ik moest hooren, wat er werd gesproken en zwom dus onder

water naar een verder gelegen kano. Er waren er zooveel, dat wel ieder

dorpsbewoner er een voor zich scheen te hebben. Toen ik weer opdook en

achter deze kano verborgen, naar het gesprek luisterde, hoorde ik den

zoon van het opperhoofd zeggen:

—Tangua, mijn vader, wil het weten!

—Ik denk er niet aan, het u te zeggen!—antwoordde Sam.

—Dan zult gij tienvoudig worden gepijnigd.

—Laat u niet uitlachen! Sam Hawkins en die gepijnigd worden! hihihihi!

Uw vader heeft mij reeds eenmaal willen laten martelen, daarginds, bij

den Rio Pecos, bij de Apachen. Wat is het gevolg daarvan geweest?

Herinnert gij u dat nog?

—Dat Old-Shatterhand, die hond, hem lam heeft geschoten.

—Welnu, zoo zou het ook nu weer gaan. Gij zult u wel wachten, mij eenig

leed te doen.

—Als gij dat in ernst meent, is de waanzin in uw hoofd geslagen. Gij

zijt gebonden en kunt niet ontkomen. Bedenk, dat uw geheele lichaam met

riemen is omwonden, zoodat gij geen lid kunt verroeren.

—Ja, dat heb ik aan dien braven Santer te danken en ik bevind er mij

zeer goed bij.

—Gij lijdt pijn, dat weet ik, maar gij wilt dit niet laten bemerken.

Bovendien zijt gij nog vastgebonden en hier zitten dag en nacht vier

krijgers om u te bewaken. Hoe wilt gij dus ontkomen?

—Dat is mijn zaak, beste jongen! Tot nu toe bevalt het mij hier goed,

wacht dus maar tot ik weg wil.

—Wij zouden u vrijlaten, als gij ons wildet zeggen, waarheen gij gaan

zult.

—Maar ik zeg het niet. Ik weet wel, hoe het dan gaat. De brave Santer

is zoo vriendelijk geweest, mij de geheele geschiedenis te vertellen,

om mij vrees aan te jagen, wat hem echter niet gelukt is. Gij zijt naar

de Nuggets-Hills geweest, om Old-Shatterhand en Winnetou te vangen.

Belachelijk! Old-Shatterhand te vangen, die mijn leerling is....

hihihihi!

—Waarom zijt gij dan hier gekomen?

—Om den tijd te verdrijven. Ik wilde wel graag eens een paar dagen bij

u zijn, omdat ik zooveel van u houd, als ik mij niet vergis. Dus hebt

gij een vergeefschen rit gemaakt en verbeeldt u nu, dat Winnetou met

zijn Apachen en Old-Shatterhand u na zullen loopen. Zoo iets dwaas heb

ik nu nog nooit gehoord. Nu ziet gij evenwel in, dat gij u vergist

hebt. Zij zijn niet hier gekomen en gij weet niet, waar zij zijn. Nu

wilt gij van mij weten waar Old-Shatterhand kan zijn. Gij denkt, dat ik

dat weten moet. En ik wil u ook wel oprecht zeggen, dat ik het weet.

—Waar is hij dan?

—Gij zult het spoedig vernemen, zonder dat ik het u zeg, want....

Hij hield op, want plotseling weerklonk een luid geschreeuw. Ik

verstond de woorden niet, maar naar den toon te oordeelen, was het,

alsof men een vluchteling nazette, onder een geroep, dat zooveel

beteekende als: „houdt hem, houdt hem.” Daarbij hoorde ik duidelijk den

naam van Winnetou.

—Hoort gij, waar zij zijn!—riep Sam verheugd.—Waar Winnetou is, daar is

ook Old-Shatterhand. Zij komen, zij komen!

Het gebrul werd nog luider en ik hoorde de Indianen loopen. Zij hadden

Winnetou gezien, maar niet gevat. Dat was voor mij een streep door de

rekening. Ik zag, dat de zoon van het opperhoofd zich oprichtte en naar

den oever zag. Toen sprong hij in zijn kano en riep de vier wachters

toe:

—Neemt de geweren in de hand en schiet dit bleekgezicht dadelijk neer,

zoodra er iemand mocht komen, om hem te bevrijden.

Daarop roeide hij naar den oever. Ik had Sam, indien het eenigszins

mogelijk was geweest, nog vandaag willen redden, nu zag ik, dat dit

niet ging. Als ik het had willen wagen alleen met het mes gewapend, de

vier roodhuiden aan te vallen, dan zou Sam oogenblikkelijk vermoord

zijn geworden.

Daar schoot mij echter een gedachte te binnen. Pida was de

lievelingszoon van het opperhoofd. Als ik mij van hem meester kon

maken, zou ik hem tegen Sam kunnen uitwisselen.

Een enkele blik overtuigde mij, dat dit plan, hoe dwaas het ook scheen,

toch uitvoerbaar was. De gelegenheid was gunstig. Winnetou was gevlucht

in de richting van de Red-River, terwijl onze legerplaats zich rechts

van het eiland bevond. Hij had dit natuurlijk gedaan om zijn vervolgers

van het spoor te brengen. Het geschreeuw weerklonk van dien kant en ook

de vier wachters stonden met het gezicht daarheen. Zij keerden mij

bijna den rug toe en verder was er niemand te zien. Pida had intusschen

met zijn kano den oever bereikt, wilde haar vastmaken en bukte zich.

Toen dook ik op, een vuistslag velde hem neer, ik wierp hem in de boot,

sprong er zelf in en roeide tegen den stroom in, dicht langs den oever

voort. De dolle streek was gelukt.

Ik roeide uit al mijn macht, om zoo spoedig mogelijk buiten het bereik

van het dorp te komen en toen het schijnsel van het vuur mij niet

langer hinderde, legde ik aan den rechteroever van de Salt-Fork aan,

waar ik den onmachtigen Indianenzoon in het gras legde. Daarop sneed ik

den riem, waarmee ik de kano aan den oever had vastgebonden los, om

daarmee den gevangene te binden en gaf de kano een stoot, dat zij

verder gleed. Toen ik Pida’s armen aan zijn lichaam had vastgebonden,

nam ik hem op mijn arm en ving den terugtocht naar ons eiland aan.

Dit was een geduchte toer, niet omdat de last welke ik droeg, mij te

zwaar werd, maar omdat Pida, toen hij weer tot bewustzijn was gekomen,

zich heftig verzette. Herhaalde malen moest ik hem met het mes dreigen.

Zijn wapens had ik hem natuurlijk afgenomen.

—Wie zijt gij?—vroeg hij eindelijk woedend,—een bleekgezicht dien

Tangua, mijn vader, morgen zal straffen.

—Uw vader zal mij niet in handen krijgen, hij kan immers niet

loopen,—antwoordde ik.

—Maar hij heeft tal van krijgers, die hij zal uitzenden om mij te

zoeken!

—Ik lach om uw krijgers. Het kan hen gaan, zooals het uw vader is

gegaan, toen hij met mij wilde vechten.

—Oef! Hebt gij met hem gevochten?

—Ja.

—Waar?

—Daar, waar hij mijn kogels in zijn beenen kreeg.

—Oef, oef! Zijt gij dan Old-Shatterhand, vroeg hij verschrikt.

—Hoe kunt gij dit nu eerst vragen? Ik heb u immers met de vuist ter

neergeslagen. Wie anders, dan Winnetou en Old-Shatterhand zouden het

wagen, in uw dorp te dringen en er den zoon van het opperhoofd weg te

halen!

—Oef! Dus moet ik sterven! Gij zult evenwel geen kreet van pijn van

mijn lippen hooren.

—Wij dooden u niet. Wij zijn niet zulke moordenaars als gij zijt. Als

uw vader de beide bleekgezichten uitlevert, die zich bij u bevinden,

laten wij u weer vrij.

—Santer en Hawkins?

—Ja.

—Hij zal hen uitleveren, want zijn zoon is hem meer waard, dan tien

Hawkins en om Santer geeft hij niets.

Van nu af aan, weigerde hij niet langer met mij mede te gaan.

Winnetou’s voorspelling werd vervuld, het begon te regenen en wel zoo

hevig, dat het mij onmogelijk werd den oever te bereiken, die tegenover

ons eiland lag. Ik zocht dus een dicht bebladerden boom op om onder

dezen het einde van den regen of het aanbreken van den dag af te

wachten. Dit was een geduldsproef. De regen wilde niet ophouden en de

morgen niet komen. Ik troostte mij evenwel met de gedachte, dat ik niet

natter kon worden dan ik reeds was, maar ik werd daarbij zoo koud, dat

ik allerlei gymnastische beweging moest maken om mij te verwarmen.

Eindelijk werden mijn beide wenschen terzelfder tijd vervuld, de regen

hield op en de dag brak aan, maar een dichte nevel bedekte alles. Toch

viel het mij niet moeilijk, den oever te vinden. Ik riep een luid:

hallo!

—Hallo!—antwoordde Winnetou.—Is het mijn broeder Shatterhand?

—Ja.

—Kom dan over! Waarom roept gij eerst? Dat is niet voorzichtig!

—Ik heb een gevangene bij mij. Zend een goed zwemmer en eenige riemen

over!

—Ik zal zelf komen.

Hoe verheugde ik mij, dat hij niet in de handen der Kiowa’s was

gevallen! Weldra zag ik zijn hoofd boven het water verschijnen. Toen

hij aan wal stapte en den Indiaan zag liggen, zeide hij verbaasd:

—Oef! Pida, de zoon van het opperhoofd! Waar heeft mijn broeder hem

gevat?

—Niet ver van Hawkins’ eiland.

—Hebt gij Hawkins gezien?

—Neen, maar ik hoorde hem met dezen Pida redeneeren. Ik had nog met

mijn vriend willen spreken en hem willen bevrijden, maar toen werd gij

ontdekt en moest ik wel maken dat ik weg kwam.

—Ja, mijn verkenningstocht is ongelukkig afgeloopen, maar ik kon er

niets aan doen. Ik had bijna Santer’s tent bereikt, toen eenige Kiowa’s

voorbijkwamen. Ik durfde niet opstaan, maar kroop een weinig ter zijde.

Zij bleven staan en spraken met elkander en zoo viel het oog van den

een op mij. Ik moest mij dus wel uit de voeten maken. Bij het schijnsel

van het vuur herkenden zij mij. Ik vluchtte stroomopwaarts, in plaats

van stroomafwaarts om hen op een dwaalspoor te brengen. Santer heb ik

evenwel niet gezien.

—Gij zult hem spoedig zien, want deze jonge krijgsman heeft er in

toegestemd, zich tegen Santer en Sam Hawkins te laten uitleveren en ik

ben overtuigd, dat het opperhoofd daarmede genoegen zal nemen.

—Oef! Dat is zeer goed. Mijn broeder Old-Shatterhand heeft dapper, ja,

bijna overmoedig gehandeld, maar het was het beste wat hij doen kon.

Ik zeide, dat hij Santer weldra zou zien en dit gebeurde nog eerder,

dan ik had gedacht. Wij bonden den gevangene zoo tusschen ons vast, dat

zijn schouders de onzen raakten en zijn hoofd dus, ofschoon de armen

gebonden waren, boven water moest blijven, hij kon ons met zijn beenen

bij het zwemmen helpen. Zoo gingen wij in het water; Pida verzette zich

niet, maar sloeg toen wij den grond onder de voeten hadden verloren, de

beenen flink uit.

De nevel lag zóó dicht over het water, dat wij geen zes meter voor ons

uit konden zien, maar, zooals bekend is, hoort men in den nevel alle

geluiden duidelijk. Wij waren nog niet ver van den oever of Winnetou

zeide:

—Zachtjes! Ik heb iets gehoord.

—Wat dan?

—Een geluid, als van roeiriemen, die in het water worden gedreven.

—Laat ons dan even wachten.

—Ja, luister.

Wij maakten nu alleen die bewegingen, welke noodzakelijk waren, om ons

boven water te houden en maakten dus weinig gedruisch. Het bleek dat

Winnetou goed had gehoord, er kwam iemand de rivier afroeien. Hij moest

haast hebben, daar hij, ondanks het verval, dat de rivier hier had, de

riemen gebruikte.

Het kwam snel nader. Zouden wij ons laten zien of niet? Het kon een

vijandelijk verkenner zijn, misschien echter was het beter voor ons te

weten, wie hij was. Ik wierp een vragenden blik op Winnetou, hij

verstond dien en antwoordde zachtjes:

—Niet terug! Ik wil weten, wie hij is! Hij zal ons wel niet zien, daar

wij zoo stil op het water liggen.

Het was te verwachten, dat wij onopgemerkt zouden blijven, want alleen

onze hoofden waren boven water. Pida was evenzeer in spanning als wij,

hij had ons door een enkelen kreet om hulp kunnen verraden, maar hij

deed het niet, daar hij wist dat hij op een andere wijze vrij zou

komen.

Nu hoorde men de slagen van de roeiriemen onmiddellijk in de nabijheid

en een Indiaansche kano dook uit den nevel op. In deze zat.... wie? Wij

hadden stil moeten blijven, maar toen Winnetou den man zag, riep hij

luide:

—Santer! hij vlucht!

Mijn anders zoo kalme vriend werd door het plotseling verschijnen van

zijn doodsvijand zoo opgewonden, dat hij de armen en beenen uitsloeg om

op de kano toe te zwemmen, maar daar hij aan ons, of liever aan Pida

was vastgebonden, ging dat niet.

—Oef! Ik moet los! ik moet hem hebben!—riep hij, terwijl hij zijn mes

trok en den riem doorsneed, welke hem aan Pida verbond.

Santer had natuurlijk Winnetou’s uitroep gehoord en dadelijk wendde hij

de oogen naar onzen kant.

—Thousand devils!—riep hij verschrikt,—daar zijn die....

Hij hield even op. De uitdrukking van schrik op zijn gelaat, maakte

plaats voor die van vreugde; hij had onze positie bemerkt, wierp de

roeiriemen in de kano, greep naar zijn geweer richtte het op ons en

riep:

—Uw laatste waterpartij, honden!

Hij trok gelukkig juist den haan over op het oogenblik dat Winnetou

zich van ons had losgemaakt en met geweldige slagen op de boot

toeschoot; daardoor kreeg ik met Pida een stoot, welke ons verwijderde

van het punt, waarop Santer had gemikt.

Dat wat ik nu van Winnetou zag, was geen zwemmen, maar eerder een

vliegen over het water. Hij had zijn mes tusschen de tanden en vloog in

groote sprongen op den vijand toe. Santer had nog een kogel in den

loop, mikte op den Apache en riep hoonend:

—Kom hier vervloekte roodhuid! Ik zal u naar den duivel helpen!

Hij meende slechts den haan te kunnen overhalen, maar hij had zich in

Winnetou vergist, want deze dook naar beneden, om onder de kano te

komen en deze om te werpen. Gelukte hem dit, dan kon Santer zijn geweer

niet gebruiken en het moest tot een tweegevecht komen, waarbij de

handige Apache overwinnaar zou blijven. Santer zag dit in en snel legde

hij de buks neer en greep weer naar de riemen. Het was hoog tijd, want

juist had hij de boot in beweging, of Winnetou dook op, op de plek,

waar zooeven de kano had gelegen. Santer deed eenige krachtige

riemslagen en schreeuwde zijn woedende vijand toe:

—Hebt gij mij, hond? Ik bewaar den kogel voor een volgende gelegenheid!

Winnetou deed alle moeite om hem in te halen, maar tevergeefs. Geen

zwemmer, zelfs niet de beste, kan een boot inhalen, welke door een

roeier met den stroom wordt voortgedreven.

Dit geheele tooneel had zich in den tijd van nauwelijks een halve

minuut afgespeeld en toch verschenen reeds, juist toen Santer weer in

den nevel verdween, eenige Apachen, die de luide kreten en het schot

hadden gehoord en van het eiland waren gekomen om ons hulp te

verleenen. Ik riep hen toe, mij te helpen om Pida naar het eiland te

brengen. Toen wij dit hadden bereikt en de Kiowa in het gras lag,

gebood Winnetou:

—Mijn roode broeders moeten zich onmiddellijk gereedmaken! Santer is

zooeven in een kano de rivier afgeroeid, wij moeten hem achterna.

Hij was zóó opgewonden, als ik hem nog nooit had gezien.

—Ja, wij moeten hem achterna, onmiddellijk achterna,—stemde ik hem

toe.—Maar wat zal er dan gebeuren, met Sam Hawkins en met onze beide

gevangenen?

—Die laat ik aan u over.

—Moet ik dus hier blijven?

—Ja. Ik moet Santer, den moordenaar van mijn vader en van mijn zuster

hebben, gij echter zijt verplicht Sam Hawkins, die uw makker is, te

bevrijden, wij moeten dus scheiden.

—Voor hoelang?

Hij dacht een oogenblik na en zeide toen:

—Wanneer wij elkander zullen weerzien, dat weet ik niet. Des menschen

wil is ondergeschikt aan dien van den Grooten Geest. Ik meende langer

bij mijn broeder Shatterhand te kunnen blijven, maar Manitou heeft het

anders beschikt. Weet gij, waarom Santer is weggegaan?

—Ik vermoed het. Wij zijn niet in de ons gestelde val geloopen en men

heeft u gisteren gezien. Men weet dus, dat wij hier zijn en niet zullen

rusten voor wij Santer hebben gevat en Hawkins hebben bevrijd. Nu is

Santer bang geworden en heeft hij zich uit de voeten gemaakt.

—Ja, maar het kan ook anders zijn. De zoon van het opperhoofd is

verdwenen en dit brengen de Kiowa’s natuurlijk is verband met ons

verschijnen, zij zullen wel vermoeden dat hij in onze handen is

gevallen. Tangua is daarover zeer vertoornd en heeft zijn woede willen

koelen aan Santer, die aan alles schuld is en heeft dezen daarom

weggejaagd.

—Dat kan ook zijn, Santer heeft vermoedelijk moeten hooren, dat de

Kiowa’s hem niet langer in hun midden dulden.

—Maar waarom is hij te water gevlucht en heeft hij zijn paard in den

steek gelaten?

—Uit vrees voor ons. Hij vreesde ons hier te zullen ontmoeten, en

wanneer dit niet geschiedde, konden wij zijn spoor ontdekken en volgen.

Daarom zal hij zijn paard wel voor een kano hebben verruild. Hij kon

niet vermoeden dat wij ons hier op dit eiland bevonden en hem zouden

zien. Nu hij ons heeft gezien, begrijpt hij dat wij hem zullen

achtervolgen en hij zal vlug oproeien om ons te ontkomen. Denkt gij,

dat gij hem te paard kunt inhalen?

—Het zal moeilijk zijn, maar niet onmogelijk, wij moeten de krommingen

van de rivier zien af te snijden.

—Dat gaat niet. Ik moet mijn broeder Winnetou wel opmerkzaam maken, dat

dit een groote fout zou zijn.

—Waarom?

—Omdat Santer licht op de gedachte kan komen, zijn vlucht te land voort

te zetten, aangezien voor hem de kans om te ontkomen dan grooter is.

Daar gij evenwel niet kunt weten, aan welken kant van de rivier hij in

dit geval wil landen, zal het wel het beste zijn, uw krijgers te

verdeelen en langs de beide oevers van de Red-River te rijden.

—Mijn broeder heeft gelijk, wij zullen doen wat hij gezegd heeft.

—Gij moet evenwel nauwkeurig opletten, opdat de plaats, waar hij aan

wal stapt u niet ontga. Ook moet gij de krommingen niet afsnijden, want

daar de rivier slangvormig loopt, zou, terwijl de eene afdeeling van u

een bocht afsneed, de andere een des te grooteren omweg moeten maken.

Op deze wijze zoudt gij te veel van elkander afkomen.

—Het is zooals mijn broeder zegt en wij zijn dus gedwongen alle

krommingen van de rivier te volgen. Wij mogen nu geen minuut meer

verliezen.

—Hoe gaarne zou ik met u gaan, maar het is mijn plicht voor Sam Hawkins

te zorgen, ik mag hem hier niet alleen laten.

—Ik zal nooit iets van u verlangen, dat in strijd is met uw plicht. Gij

moogt niet meegaan, maar wanneer de Groote Geest het wil, zullen wij

elkander binnen enkele dagen weerzien.

—Waar?

—Wanneer gij van hier rijdt, wend u dan naar de plaats waar de rivier

samenvloeit met den Rio Bosco de Natchitoches. Aan den linkeroever van

deze vereenigde rivieren zult gij een mijner krijgers vinden, indien

een ontmoeting tusschen ons mogelijk is.

—En als ik geen krijger aantref?

—Dan ben ik nog achter Santer aan en weet niet, waarheen hij gevlucht

is. Ik kan u dus dan ook niet laten weten, waar gij mij kunt vinden.

Reis in dit geval met uw drie kameraden naar St. Louis naar de

bleekgezichten, die een weg willen bouwen voor het ijzeren ros. Ik

verzoek u echter tot ons terug te keeren, zoodra de goede Manitou het u

veroorlooft. Gij zijt steeds welkom in het Pueblo aan den Rio-Pecos en

mocht ik er niet zijn, dan zult gij daar vernemen, waar ik ben [6].

Gedurende dit gesprek hadden de Apachen zich gereedgemaakt voor den

tocht. Winnetou gaf Dick Stone en Will Parker de hand, toen wendde hij

zich weer tot mij:

—Mijn broeder weet, hoe welgemoed wij waren, toen wij onzen rit

begonnen, den rit, dien Intschu Tschuna en Nscho-Tschi het leven heeft

gekost. Als gij eenmaal tot ons terugkeert, zult gij niet meer de stem

hooren van de schoonste dochter der Apachen, die in plaats van naar de

steden der bleekgezichten, naar het land der afgestorvenen is gegaan.

Ik hoop, dat ik u daar beneden aan den mond van den Rio-Posco, tijding

kan geven, mocht dit evenwel niet het geval zijn, blijf dan niet al te

lang in de steden van het oosten, maar keer spoedig tot mij terug. Gij

weet, wie gij mij moet vergoeden. Wilt gij mij beloven, spoedig te

komen, mijn beste, beste broeder Charley?

—Ik beloof het u. Mijn hart gaat met u. Gij weet welke beloften ik den

stervenden Kleki-Petra heb gegeven en ik zal die belofte houden.

—Dan leide de goede Manitou uw schreden en bescherme u op al uw wegen.

Howgh!

Hij omarmde mij, gaf zijn lieden een kort bevel en besteeg zijn paard.

De Apachen verdeelden zich, de eene helft bleef op den rechteroever, de

andere helft zwom naar den linker onder aanvoering van Winnetou, die

stellig niet rusten zou, alvorens hij Santer voor zijn misdaden had

doen boeten.

Stone en Parker zagen, dat ik weemoedig gestemd was. De eerste zeide

daarom, op zijn gewonen trouwhartigen toon:

—Trek het u niet te zeer aan, sir! Wij zullen de Apachen spoedig

terugzien. Wij kunnen hem immers narijden, zoodra wij Sam hebben

bevrijd. Laat ons daarom niet te lang wachten, met de uitlevering der

gevangenen. Hoe denkt gij dat aan te leggen?

—Laat mij eerst eens hooren, wat gij er van denkt, beste Dick. Gij hebt

meer ervaring dan ik.

Hij streelde, gevleid door deze woorden, zijn baard en antwoordde:

—Ik houd het voor het eenvoudigste, den gevangenen Kiowa nu dadelijk

naar Tangua te zenden en hem de boodschap mee te geven, waar zich de

zoon van het opperhoofd bevindt en onder welke voorwaarden hij vrij zal

zijn. Wat zegt gij er van, Will?

—Hm!—bromde Parker,—nog nooit hebt gij zoo iets doms gezegd.

—Dom? Voor den drommel, waarom dom?

—Wel, als wij zeggen, waar wij zijn, stuurt Tangua zijn krijgers

hierheen en deze nemen ons Pida af, zonder dat wij Sam ervoor

terugkrijgen. Ik zou het anders aanleggen.

—En hoe dan?

—Wij verlaten dit eiland en begeven ons naar de prairie, waar wij vrij

om ons heen kunnen zien. Dan zenden wij den Kiowa naar het dorp en

stellen de voorwaarde, dat er slechts twee krijgers mogen komen, om ons

Sam te brengen, waarvoor zij dan Pida mogen meenemen. Komen er meer,

dan zien wij hen van verre aankomen en kunnen hen met onze geweren

opwachten. Vindt ge niet, dat dit het beste zal zijn, sir?

—Ik zou nog liever in het geheel geen bode zenden,—antwoordde ik.

—Geen bode? Maar hoe zal Tangua dan te weten komen, dat zijn zoon....

—Hij komt het te weten,—viel ik hem in de rede.

—Door wien?

—Door mij.

—Door u? Wilt gij dan zelf naar het dorp gaan?

—Ja.

—Doe dat niet, sir! Dat is te gevaarlijk, men zou u dadelijk

gevangennemen.

—Dat geloof ik niet.

—Zeker, zeker.

—Dan zou Pida immers verloren zijn. Ik heb geen lust mijn gevangene als

bode weg te zenden en daardoor mijn gijzelaar te verliezen.

—Dat is wel waar, maar waarom wilt gij nu juist naar het dorp; ik kan

het toch ook doen.

—Ik wil gaarne gelooven, dat gij er wel den moed toe hebt, maar ik acht

het beter, zelf met Tangua te spreken.

—Bedenk echter, hoe woedend hij op u is. Als ik bij hem kom, neemt hij

onze voorwaarden misschien eerder aan, dan wanneer hij zich ergert aan

uw tegenwoordigheid.

—Juist daarom wil ik zelf gaan. Hij moet zich ergeren, hij moet woedend

worden, omdat ik het durf wagen tot hem te komen, zonder dat hij mij

iets durft te doen. Als ik iemand anders zend, denkt hij misschien dat

ik bang voor hem ben en zulk een verdenking wil ik niet op mij laden.

—Ga dan uw gang maar, sir! Waar zullen wij intusschen blijven? Hier op

het eiland? Of zullen wij een andere, betere plaats opzoeken?

—Er is geen betere.

—Goed dan. Maar wee onzen gevangene, als u iets overkomt. Wij zouden in

dit geval geen medelijden met hem hebben. Wanneer wilt gij gaan?

—Vanavond.

—Eerst vanavond? Is dat niet te laat? Als alles goed gaat, kon de

uitwisseling reeds vanmiddag gebeurd zijn en wij konden dan Winnetou

achterna rijden.

—Dan zullen de Kiowa’s ons allen te zamen achtervolgen en vermoorden.

—Denkt gij dat?

—Ja, Tangua zal ons gaarne Sam willen geven, als hij daarvoor zijn zoon

terugkrijgt, maar wanneer hij dezen eenmaal heeft, zal hij alle moeite

doen, om zich op ons te wreken. De uitwisseling der gevangenen moet des

avonds geschieden, dan rijden wij weg, om gedurende den nacht een eind

vooruit te komen. Het is bovendien beter tot aan den avond te wachten,

opdat de angst voor het leven van zijn zoon, des te grooter zal zijn.

—Dat is waar. Maar als men ons voor dien tijd hier ontdekt, Mr.

Shatterhand?

—Dan is het nog niet zoo erg.

—Er zal natuurlijk naar Pida gezocht worden en zoo zullen de roodhuiden

misschien ook op het eiland komen.

—Op het eiland niet, maar waarschijnlijk zult gij hen wel aan den oever

zien. Zij moeten dan Winnetou’s spoor ontdekken en zullen meenen dat

wij met Pida weggetrokken zijn. Dat zal Tangua nog meer zorg geven.

Luister!

Men vernam den klank van menschelijke stemmen. De nevel begon op te

trekken en wij konden den oever zien. Daar stonden verscheidene

Kiowa’s, die elkander luide hun verwondering te kennen gaven, voor de

paardesporen, welke zij zooeven hadden ontdekt, toen evenwel verdwenen

zij haastig, zonder een blik naar het eiland te hebben geworpen.

—Zij zijn weg, zij schijnen haast te hebben—zeide Dick Stone.

—Zij zijn natuurlijk naar het dorp om Tangua hun ontdekking mede te

deelen. Hij zal wel dadelijk een troep ruiters zenden, om dit spoor te

volgen.

Deze voorspelling bevestigde zich ongeveer twee uur later. Een troep

ruiters verscheen aan den oever, zocht het spoor en volgde dit in

galop. Dat deze Kiowa’s Winnetou zouden inhalen, was niet wel mogelijk,

daar deze minstens even snel zouden rijden. Het spreekt vanzelf, dat

wij drieën zacht hadden gesproken; de gevangenen hoefden niet te

hooren, wat wij tot elkander zeiden. Zij hadden ook niet gezien, wat

aan den oever was voorgevallen, want zij lagen gebonden achter de

struiken in het gras.

Den geheelen voormiddag scheen de zon en terwijl wij door haar warme

stralen onze natte kleederen wat lieten opdrogen, strekten wij ons

behaaglijk in het gras uit, om tot aan den avond kalm uit te rusten.

Tegen den middag zagen wij een voorwerp de rivier komen afdrijven. Het

was een kano en wel die, met welke ik Pida had ontvoerd, zij was dus

uit de Salt-Fork in de Red-River gedreven en kwam waarschijnlijk nu pas

voorbij het eiland, omdat zij nu en dan aan de overhangende struiken

was blijven hangen. Toen zij binnen mijn bereik was, haalde ik haar op

het eiland, om er ’s avonds gebruik van te kunnen maken, wanneer ik

naar het dorp zou gaan.

Zoodra het donker was geworden, schoof ik de boot weer in het water en

roeide den stroom op, Stone en Parker gaven mij hun beste wenschen

mede. Ik zeide hun, dat zij zich niet over mij ongerust behoefden te

maken, wanneer ik den volgenden morgen nog niet teruggekeerd zou zijn.

Het roeien tegen den stroom ging zeer langzaam, zoodat ik eerst na

verloop van een uur uit de Red-River in de Salt-Fork kwam. Toen ik

dicht bij het dorp was, roeide ik naar den oever en bond de kano aan

een boom vast.

Ik zag weder zooals gisteren de vuren branden, de mannen er omheen

zitten, de vrouwen af en aan loopen. Ik had gedacht, dat het dorp

vandaag scherp zou zijn bewaakt, maar ik zag, dat dit niet het geval

was. De Kiowa’s hadden de sporen der Apachen gevonden, hen krijgers

nagezonden en waanden zich dus veilig.

Tangua zat ook heden voor zijn tent, maar had nu alleen zijn beide

jongste zonen bij zich. Hij hield het hoofd gebogen en staarde somber

in het vuur.

Ik bevond mij nu op den linkeroever van de Salt-Fork, op welken het

dorp lag en sloop achter de andere tenten om, tot ik voor die van het

opperhoofd kwam. Er was geen mensch in de nabijheid die mij kon zien.

Nu ging ik op den grond liggen en kroop naar de achterzijde van de

tent. Daar aangekomen, hoorde ik den diepen, eentonigen klaagzang van

het opperhoofd, hij treurde op Indiaansche wijze over het verlies van

zijn lievelingszoon. Nu kroop ik om de tent heen, naar de andere zijde,

richtte mij op en stond plotseling naast hem.

—Waarom zingt Tangua klaagliederen? Een dapper krijgsman mag nooit een

klacht laten hooren, het jammeren is goed voor oude vrouwen.

Het is onmogelijk te zeggen, hoe mijn verschijnen hem deed schrikken.

Hij wilde spreken, maar kon geen woorden vinden, hij wilde opstaan,

maar moest wegens zijn verbrijzelde knieën blijven zitten. Met wijd

opengespalkte oogen zag hij mij aan, als een spook en stamelde

eindelijk:

—Old.... Old.... Shat.... Shat.... oef, oef, oef!.... hoe komt.... waar

zijt.... gij zijt nog hier.... nog niet weg?

—Zooals gij ziet, ben ik nog hier. Ik ben gekomen om met u te spreken.

—Old-Shatterhand!—bracht hij eindelijk met moeite uit.

Toen zijn beide knapen dit woord hoorden, vluchtten zij in de tent.

—Old-Shatterhand!—herhaalde het opperhoofd nog steeds onder den indruk

van den eersten schrik, toen evenwel nam zijn gezicht een uitdrukking

van woede aan en hij schreeuwde het een of andere bevel dat ik evenwel

niet kon verstaan, omdat hij zich van zijn dialect bediende.

Een oogenblik daarna verhief zich in het dorp een gehuil van woede,

alsof de aarde onder mijn voeten beefde en alle krijgers, die in het

dorp waren, kwamen met messen zwaaiend op ons toegeloopen. Nu trok ik

ook mijn mes en schreeuwde Tangua in het oor:

—Moet Pida worden doodgestoken? Hij zendt mij tot u!

Ondanks het gehuil verstond hij mijn woorden en onmiddellijk hief hij

de hand op. Er volgde een stilte, de Kiowa’s vormden een kring rondom

ons. Naar de blikken te oordeelen, met welke zij mij schenen te willen

verslinden, kwam ik niet levend uit dezen kring. Ik zette mij naast

Tangua neer, zag hem kalm in het strakke gezicht en zeide:

—Er heerscht een doodelijke vijandschap tusschen mij en Tangua; dat is

niet mijn schuld, maar het laat mij ook geheel koud, want het is mij

onverschillig of ik met mijn vrienden, één der krijgers of zijn

geheelen stam ten verderve breng. Dat ik niet bang voor hem ben, bewijs

ik door mij geheel alleen te midden in zijn dorp te begeven. Ik wil

evenwel kort zijn: Pida bevindt zich in onze handen en wordt aan een

boom opgehangen, wanneer ik niet op een bepaalden tijd terug ben.

Geen woord, geen beweging der om ons heen staande roodhuiden verried

den indruk, welken deze woorden maakten. De oogen van het opperhoofd

fonkelden van woede, dat hij mij niets kon doen, zonder het leven van

zijn zoon in gevaar te brengen.

Knarsetandend stamelde hij:

—Hoe.... hoe.... hoe is hij in uw handen geraakt?

—Ik was gisteren daarginds op het eiland, toen hij met Sam Hawkins

sprak en heb hem neergeveld en meegenomen.

—Oef! Old-Shatterhand is de lieveling van den boozen geest, die hem ook

wederom heeft beschermd. Waar is mijn zoon?

—Op een veilige plaats, die gij nu nog niet moogt weten, maar die hij u

later zelf wel zal zeggen. Uit deze mijn laatste woorden, ziet ge wel,

dat het niet mijn plan is, Pida te dooden. Wij hebben ook nog een

anderen Kiowa bij ons, die wij gevangen namen, ik haalde hem uit een

doornstruik, waarin hij zat om ons te beluisteren. Hij zal met uw zoon

vrij zijn, als gij mij Sam Hawkins daarvoor in de plaats geeft.

—Oef! Dien kunt gij krijgen. Breng mij maar eerst Pida en den anderen

Kiowa.

—Brengen? Ik denk er niet aan! Ik ken Tangua en weet, dat hij niet te

vertrouwen is. Ik geef twee voor een, dat is ten minste billijk genoeg.

Daarom eisch ik evenwel, dat gij mij niets in den weg legt.

—Bewijs mij eerst, dat Pida werkelijk bij u is!

—Bewijzen? Hoe komt gij er bij? Old-Shatterhand is geen Tangua! Laat

mij eerst Sam Hawkins zien. Hij zal niet meer op het eiland zijn, daar

acht gij hem niet meer veilig. Ik moet hem spreken.

—Wat wilt gij met hem bespreken?

—Ik moet uit zijn eigen mond hooren, hoe hij het hier bij u heeft

gehad. Daarna zullen wij het overige regelen.

—Ik moet eerst met mijn oudste krijgers overleggen. Ga naar de volgende

tent, zoo aanstonds zult gij hooren wat wij denken te doen.

—Goed! Maak het echter kort, want wanneer ik niet op den bepaalden tijd

terug ben, wordt Pida opgehangen.

Opgehangen te worden is de smadelijkste dood voor een roodhuid! Men kan

zich dus voorstellen, hoe woedend Tangua was! Ik ging naar de volgende

tent en zette mij neer, natuurlijk hier eveneens door krijgers omgeven.

Tangua riep zijn raadslieden bijeen en overlegde met hen.

Na eenigen tijd zond het opperhoofd een bode weg, deze verdween in een

tent en haalde daaruit mijn kleine Sam. Ik sprong op en liep hem

tegemoet. Toen hij mij zag, riep hij jubelend:

—Heigh-day, Old-Shatterhand! Ik heb altijd wel gezegd, dat gij zoudt

komen! Wilt gij uw ouden Sam wel weer terug hebben, beste kameraad?

Hij stak mij zijn gebonden handen toe, om mij te begroeten.

—Ja,—antwoordde ik,—de greenhorn is gekomen, om u te bewijzen, dat gij

de grootste meester in het besluipen zijt. Men mag zeggen wat men wil,

gij loopt altijd den verkeerden kant uit!

—Spaar die verwijten voor later, mijn teergeliefde sir en vertel mij

liever of mijn Mary nog bestaat.

—Zij is bij ons.

—En Liddy?

—Dat geweer? Ja, dat hebben wij ook gered.

—Dan is alles in orde, als ik mij niet vergis; kom laat ons maken, dat

wij wegkomen, het wordt hier werkelijk vervelend.

—Geduld, beste Sam. Gij doet alsof het slechts kinderspel is, hier te

komen en u te bevrijden!

—Dat is het ook, kinderspel, voor u natuurlijk. Ik zou wel eens willen

weten, wat gij niet voor elkaar kreeg. Gij zoudt mij van de maan

afhalen als ik het in mijn hoofd kreeg naar boven te loopen, hihihihi!

—Lach maar! Het is een bewijs, dat gij het hier niet al te slecht hebt

gehad.

—Slecht? Goed heb ik het gehad, buitengewoon goed! Iedere Kiowa had mij

op zijn eigen manier lief, zij hebben mij geliefkoosd en gevoed en als

ik wilde gaan slapen, behoefde ik niet eens te gaan liggen, want ik lag

altijd op mijn rug.

—Heeft men u alles afgenomen?

—Zeker. Mijn zakken zijn leeg.

—Gij krijgt alles terug, als het er althans nog is.

Ik liet nu het opperhoofd weten dat ik niet langer durfde blijven,

wilde het leven van zijn zoon geen gevaar loopen en nu volgde een kort

gesprek, waarvan het gevolg was, dat ik mijn zin kreeg. Vier gewapende

krijgers zouden Sam en mij begeleiden en onze beide gevangenen mee

terugnemen. Mochten ons heimelijk meer Kiowa’s volgen dan dreigde ik

met Pida’s dood.

Eigenlijk was het van hun kant een weinig gewaagd mij Sam mee te geven;

ik had immers den vier, ons begeleidenden krijgers een poets kunnen

bakken, maar men sloeg geloof aan mijn woorden en men heeft

Old-Shatterhand naderhand ook steeds geloofd. Waar wij naar toe wilden

roeien, zeide ik natuurlijk niet. Toen Sam zijn handen weer vrij had,

zwaaide hij met zijn korte armen in de lucht en riep:

—Vrij, weer vrij! Dat kan ik nooit vergeten, sir! En nooit zal ik weer

naar links loopen, als uw beenen naar rechts willen gaan!

Toen wij gereed waren, heen te gaan, hoorden wij hier en daar een

gemompel van toorn en woede. De Indianen ergerden zich, dat zij den

gevangene en vooral mij, moesten laten gaan en Tangua wierp mij nog

toe:

—Gij zijt veilig, tot aan de terugkomst van mijn zoon, maar dan zal de

geheele stam u achtervolgen, wij zullen uw spoor wel vinden en u vatten

al zoudt gij ook door de lucht wegrijden!

Ik achtte het onnoodig een antwoord te geven op deze bedreiging en

bracht Sam en de vier Kiowa’s naar de rivier, waar wij twee aan twee,

ik natuurlijk met Sam, in een kano stapten. De Indianen huilden en

brulden, totdat wij geheel uit het gezicht waren.

Terwijl ik stuurde, moest ik Sam vertellen, wat er sedert zijn

gevangenneming was voorgevallen. Hij betreurde het, dat Winnetou

afscheid van ons had moeten nemen, maar was wel eenigszins bevreesd

geweest, voor de verwijten, welke hem van Winnetou’s zijde wachtten.

Wij kwamen, ondanks de duisternis, gelukkig op het eiland aan en werden

door Dick en Will met luid gejubel ontvangen.

Wij leverden de beide gevangenen uit, die ons geen enkel woord tot

afscheid toevoegden en wachtten tot wij de riemslagen van de

terugkeerende kano’s niet meer koorden. Toen bestegen wij onze paarden

en reden naar den linkeroever der rivier. Wij moesten in dezen nacht

een eind vooruit zien te komen, het was dus maar goed, dat Sam de

streek tamelijk goed kende. Hij zat recht op in den zadel, balde

dreigend de vuist en zeide, wijzend naar den kant, waar de roodhuiden

gelegerd waren:

—Nu steken zij de hoofden weer bij elkaar om te beraadslagen hoe zij

ons weer in de handen zullen krijgen. Sam Hawkins is evenwel niet weer

zoo dom, in een gat te kruipen, waaruit een greenhorn hem moet halen.

Mij krijgt geen Kiowa weer, als ik mij niet vergis!

En nu het vervolg, lezers?

Natuurlijk wilt ge gaarne nog meer hooren van Winnetou en

Old-Shatterhand, van Dick en Will en van Sam Hawkins. Welnu, bijna al

onze vrienden die in dit boek voorkomen kunt gij terugvinden in het

volgende deel getiteld: