Haec cum Philosophia dignitate uultus et oris grauitate seruata leniter
suauiterque cecinisset, tum ego nondum penitus insiti maeroris oblitus
intentionem dicere adhuc aliquid parantis abrupi. Et: "O," inquam, "ueri
praeuia luminis quae usque adhuc tua fudit oratio, cum sui speculatione
diuina tum tuis rationibus inuicta patuerunt, eaque mihi etsi ob iniuriae
dolorem nuper oblita non tamen antehac prorsus ignorata dixisti. Sed ea
ipsa est uel maxima nostri causa maeroris, quod, cum rerum bonus rector
exsistat, uel esse omnino mala possint uel impunita praetereant; quod solum
quanta dignum sit admiratione profecto consideras. At huic aliud maius
adiungitur. Nam imperante florenteque nequitia uirtus non solum praemiis
caret, uerum etiam sceleratorum pedibus subiecta calcatur et in locum
facinorum supplicia luit. Quae fieri in regno scientis omnia, potentis
omnia sed bona tantummodo uolentis dei nemo satis potest nec admirari nec
conqueri."
Tum illa: "Et esset," inquit, "infiniti stuporis omnibusque horribilius
monstris, si, uti tu aestimas, in tanti uelut patrisfamilias dispositissima
domo uilia uasa colerentur, pretiosa sordescerent. Sed non ita est. Nam si
ea quae paulo ante conclusa sunt inconuulsa seruantur, ipso de cuius nunc
regno loquimur auctore cognosces semper quidem potentes esse bonos, malos
uero abiectos semper atque inbecillos nec sine poena umquam esse uitia nec
sine praemio uirtutes, bonis felicia, malis semper infortunata contingere
multaque id genus quae sopitis querelis firma te soliditate corroborent. Et
quoniam uerae formam beatitudinis me dudum monstrante uidisti, quo etiam
sita sit agnouisti, decursis omnibus quae praemittere necessarium puto,
uiam tibi quae te domum reuehat ostendam. Pennas etiam tuae menti quibus se
in altum tollere possit adfigam, ut perturbatione depulsa sospes in patriam
meo ductu, mea semita, meis etiam uehiculis reuertaris.