Sed ne me inexorabile contra fortunam gerere bellum putes, est aliquando
cum de hominibus illa, fallax illa nihil, bene mereatur, tum scilicet cum
se aperit, cum frontem detegit moresque profitetur. Nondum forte quid
loquar intellegis. Mirum est quod dicere gestio, eoque sententiam uerbis
explicare uix queo. Etenim plus hominibus reor aduersam quam prosperam
prodesse fortunam. Illa enim semper specie felicitatis cum uidetur blanda,
mentitur; haec semper uera est, cum se instabilem mutatione demonstrat.
Illa fallit, haec instruit, illa mendacium specie bonorum mentes fruentium
ligat, haec cognitione fragilis felicitatis absoluit. Itaque illam uideas
uentosam, fluentem suique semper ignaram, hanc sobriam succinctamque et
ipsius aduersitatis exercitatione prudentem. Postremo felix a uero bono
deuios blanditiis trahit, aduersa plerumque ad uera bona reduces unco
retrahit. An hoc inter minima aestimandum putas quod amicorum tibi fidelium
mentes haec aspera, haec horribilis fortuna detexit, haec tibi certos
sodalium uultus ambiguosque secreuit, discedens suos abstulit, tuos
reliquit? Quanti hoc integer, ut uidebaris tibi fortunatus, emisses! Nunc
et amissas opes querere; quod pretiosissimum diuitiarum genus est amicos
inuenisti.