"Sed medicinae," inquit, "tempus est quam querelae." Tum uero totis in me
intenta luminibus: "Tune ille es," ait, "qui nostro quondam lacte nutritus
nostris educatus alimentis in uirilis animi robur euaseras? Atqui talia
contuleramus arma quae nisi prior abiecisses, inuicta te firmitate
tuerentur. Agnoscisne me? Quid taces? Pudore an stupore siluisti? Mallem
pudore, sed te, ut uideo, stupor oppressit." Cumque me non modo tacitum sed
elinguem prorsus mutumque uidisset, admouit pectori meo leniter manum et:
"Nihil," inquit, "pericli est; lethargum patitur communem inlusarum mentium
morbum. Sui paulisper oblitus est; recordabitur facile, si quidem nos ante
cognouerit. Quod ut possit, paulisper lumina eius mortalium rerum nube
caligantia tergamus." Haec dixit oculosque meos fletibus undantes contracta
in rugam ueste siccauit.