Haec dum mecum tacitus ipse reputarem querimoniamque lacrimabilem stili
officio signarem, adstitisse mihi supra uerticem uisa est mulier reuerendi
admodum uultus, oculis ardentibus et ultra communem hominum ualentiam
perspicacibus colore uiuido atque inexhausti uigoris, quamuis ita aeui
plena foret ut nullo modo nostrae crederetur aetatis, statura discretionis
ambiguae. Nam nunc quidem ad communem sese hominum mensuram cohibebat, nunc
uero pulsare caelum summi uerticis cacumine uidebatur; quae cum altius
caput extulisset, ipsum etiam caelum penetrabat respicientiumque hominum
frustrabatur intuitum. Vestes erant tenuissimis filis subtili artificio,
indissolubili materia perfectae quas, uti post eadem prodente cognoui, suis
manibus ipsa texuerat. Quarum speciem, ueluti fumosas imagines solet,
caligo quaedam neglectae uetustatis obduxerat. Harum in extrema margine
[Greek: PI] Graecum, in supremo uero [Greek: THETA], legebatur intextum.
Atque inter utrasque litteras in scalarum modum gradus quidam insigniti
uidebantur quibus ab inferiore ad superius elementum esset ascensus. Eandem
tamen uestem uiolentorum quorundam sciderant manus et particulas quas
quisque potuit abstulerant. Et dextera quidem eius libellos, sceptrum uero
sinistra gestabat.
Quae ubi poeticas Musas uidit nostro adsistentes toro fletibusque meis
uerba dictantes, commota paulisper ac toruis inflammata luminibus: "Quis,"
inquit, "has scenicas meretriculas ad hunc aegrum permisit accedere quae
dolores eius non modo nullis remediis fouerent, uerum dulcibus insuper
alerent uenenis? Hae sunt enim quae infructuosis affectuum spinis uberem
fructibus rationis segetem necant hominumque mentes assuefaciunt morbo, non
liberant. At si quem profanum, uti uulgo solitum uobis, blanditiae uestrae
detraherent, minus moleste ferendum putarem; nihil quippe in eo nostrae
operae laederentur. Hunc uero Eleaticis atque Academicis studiis
innutritum? Sed abite potius Sirenes usque in exitium dulces meisque eum
Musis curandum sanandumque relinquite."
His ille chorus increpitus deiecit humi maestior uultum confessusque rubore
uerecundiam limen tristis excessit. At ego cuius acies lacrimis mersa
caligaret nec dinoscere possem, quaenam haec esset mulier tam imperiosae
auctoritatis, obstipui uisuque in terram defixo quidnam deinceps esset
actura, exspectare tacitus coepi. Tum illa propius accedens in extrema
lectuli mei parte consedit meumque intuens uultum luctu grauem atque in
humum maerore deiectum his uersibus de nostrae mentis perturbatione
conquesta est.