Sed quoniam nulla relatio ad se ipsum referri potest, idcirco quod ea
secundum se ipsum est praedicatio quae relatione caret, facta quidem est
trinitatis numerositas in eo quod est praedicatio relationis, seruata uero
unitas in eo quod est indifferentia uel substantiae uel operationis uel
omnino eius quae secundum se dicitur praedicationis. Ita igitur substantia
continet unitatem, relatio multiplicat trinitatem; atque ideo sola
singillatim proferuntur atque separatim quae relationis sunt. Nam idem
pater qui filius non est nec idem uterque qui spiritus sanctus. Idem tamen
deus est pater et filius et spiritus sanctus, idem iustus idem bonus idem
magnus idem omnia quae secundum se poterunt praedicari. Sane sciendum est
non semper talem esse relatiuam praedicationem, ut semper ad differens
praedicetur, ut est seruus ad dominum; differunt enim. Nam omne aequale
aequali aequale est et simile simili simile est et idem ei quod est idem
idem est; et similis est relatio in trinitate patris ad filium et utriusque
ad spiritum sanctum ut eius quod est idem ad id quod est idem. Quod si id
in cunctis aliis rebus non potest inueniri, facit hoc cognata caducis rebus
alteritas. Nos uero nulla imaginatione diduci sed simplici intellectu erigi
et ut quidque intellegi potest ita aggredi etiam intellectu oportet.
Sed de proposita quaestione satis dictum est. Nunc uestri normam iudicii
exspectat subtilitas quaestionis; quae utrum recte decursa sit an minime,
uestrae statuet pronuntiationis auctoritas. Quod si sententiae fidei
fundamentis sponte firmissimae opitulante gratia diuina idonea argumentorum
adiumenta praestitimus, illuc perfecti operis laetitia remeabit unde uenit
effectus. Quod si ultra se humanitas nequiuit ascendere, quantum
inbecillitas subtrahit uota supplebunt.