Niemand stond zoo hoog aangeschreven in de gunst der goden als
Tàntalos, de koning van Sipylus in Klein-Azië. Hij was een zoon van
Zeus, rijk aan goud en kudden en vruchtbare landerijen. Dikwijls
brachten de goden hem een bezoek in zijn prachtige koningsburcht en
werden rijk onthaald aan zijn gastvrije tafel. Het gebeurde ook wel dat
Tàntalos op den Olympus werd genoodigd en daar deelnam aan de
godenfeesten; bij die gelegenheid hoorde hij alles, wat de goden onder
elkaar bespraken.
Maar een zóó groot geluk was Tàntalos te machtig; hij werd overmoedig,
en zijn overmoed verleidde hem tot slechte dingen. De gesprekken der
goden, zelfs de geheimen, die zij hem hadden toevertrouwd, verried hij
aan de menschen. Hij nam nectar en ambrozijn van de godentafel weg en
gaf het aan de aardbewoners te proeven. En toen Zeus hem toestond een
bewijs van zijn welwillendheid te vragen, sloeg de trotsche vorst, die
zijn lot gelijk achtte aan dat der goden, en die meende dat er voor hem
niets meer te wenschen was, dat aanbod af.
Toen eens de goden weer bij hem te gast waren, besloot hij hun
alwetendheid op de proef te stellen. Hij doodde zijn zoon Pelops en
zette diens vleesch aan de goden voor. Maar de onsterfelijken weigerden
den afschuwelijken schotel; alleen Demèter was nog zóó vervuld van de
schaking van haar dochter Persèphone door den god van de onderwereld,
dat zij, in gedachten, in den schouder van het knaapje beet. Het
spreekt van zelf, dat de jonge Pelops zijn oude gedaante van de goden
terugkreeg; maar uit zijn schouder miste een stuk, dat met ivoor werd
aangevuld. Alle nakomelingen van Pelops waren sedert kenbaar aan een
witte plek op den eenen schouder.
Tàntalos werd voor zijn overmoed vreeselijk gestraft; te midden van
overvloed zou hij eeuwigdurend gebrek lijden. Hij werd naar de
onderwereld gebannen. Tot aan zijn hoofd toe staat hij daar in een meer
en lijdt toch dorst, want hij kan met zijn mond het water, dat om zijn
lippen speelt, niet bereiken. Zoo dikwijls hij zich bukt om een teug te
nemen, wijkt het water terug en loopt weg tot op den grond. Bij dien
dorst komt nog een ondragelijke honger. Wel buigen van den naasten
oever af boomen hun met kostelijke vruchten beladen takken boven zijn
hoofd neer; maar zoodra de hongerlijder een hand uitstrekt om de
vruchten te plukken, giert plotseling een stormvlaag door de takken en
zweept ze hoog op in de lucht. Eindelijk foltert hem ook nog
vreeselijke angst; want boven zijn hoofd hangt een reusachtig rotsblok,
dat elk oogenblik naar beneden kan storten en hem in zijn val
verpletteren.