(HESÌODUS: THEOGONIE).
Kronos regeerde nu; zijn zuster Rhea nam hij zich tot vrouw. Toen hij
echter van Gaia vernam, dat ook hij door zijn eigen zoon verdreven zou
worden, verslond hij zijn kinderen, zoodra zij hem geboren werden. Een
vijftal ondergingen dit vreeselijk lot: Hera, Demèter en Hestia, Hades
en Poseidon. Maar toen het zesde kind geboren zou worden, wendde zich
Rhea om raad tot haar ouders. Op hun aanwijzing ging zij naar Creta;
daar werd Zeus geboren en in een grot neergelegd, waar de geit Amalthèa
hem voedde met haar melk, terwijl gewapende mannen met de lansen
sloegen op hun schilden, opdat Kronos het schreien van het kind niet
zou vernemen. Aan den vader werd een steen gereikt, zorgvuldig, als een
zuigeling, in doeken gewonden; hij slokte hem op, in de meening dat hij
zijn pasgeboren zoon verslond. Deze, intusschen, groeide voorspoedig op
en werd de mooiste en de sterkste van alle goden. Toen hij volwassen
was, dwong hij, geholpen door de listen van Gaia, Kronos zijn
opgeslokte kinderen weer te voorschijn te brengen; eerst kwam de steen
eruit; toen volgden goden en godinnen, in de volgorde, waarin hij ze
verslonden had. Een hevige strijd ontspon zich nu tusschen de oude en
de jonge goden; de eersten verschansten zich op den berg Othrys, de
laatsten op den Olympus. Tien jaar reeds was er gevochten, toen Zeus,
op raad van Gaia, de Hekatoncheiren uit hun donker verblijf aan het
licht bracht; vroeger al had hij de Cyclopen bevrijd, die, bedreven in
alle smidswerk, uit dankbaarheid bliksem en donder voor hem smeedden.
En ook op de honderdarmigen werd nu niet te vergeefs een beroep gedaan.
Geweldig was de botsing van de vijandelijke scharen; de zee bruischte
hoog op, de aarde dreunde, de wijde hemel raakte geheel in beroering en
de machtige Olympus sidderde tot op zijn grondvesten; tot in de diepte
van den Tàrtaros toe waren de zware voetstappen van de aanstormende
goden, was de doffe slag van de neerkomende rotsblokken, waarmee de
honderdarmigen den vijand bestookten, duidelijk verneembaar. En
onophoudelijk slingerde Zeus zijn bliksems, knetterend kraakten de
donderslagen, bosschen raakten in brand, rivieren begonnen te koken, in
een dichten damp werden de Titanen gehuld.
Eindelijk behaalden de jonge goden de overwinning; de oude werden in
den Tàrtaros geworpen, zóóver onder de aarde, als de hemel er boven is,
opgesloten binnen een metalen omheining, omgeven door driedubbelen
nacht, streng bewaakt door de honderdarmigen en de éénoogigen.