"Dat is Latijn, student! Dat mag jij en ik verstaan, maar deze jongelui
verstaan het niet, en daarom zeg ik het maar, zooals Samuel Ampzing die
gedichten verdietschte:
"'t Is meer fenijn
Als medicijn.
Toeback is sulcken siekt, die 't lichaam doet verderven
En haere medicijn baet weynig tegens 't sterven.
Het is meer quaed dan goed. 'k Verlang dan wie hij sij,
Die ons van dit vergift en deze pest bevrij."
"Nu, Meester, gij kunt er van zeggen wat gij wilt, maar ik houd vol, dat
eene pijp toeback te drinken niet zooveel kwaad kan. Iedereen,
Geestelijke en Magistraat, heeft indertijd de toeback den oorlog
verklaard, en toch is ze algemeen geworden. Liggen de zolders te
Amsterdam, Rotterdam en Dordrecht niet vol met toeback, die uit Amerika
aangebracht is? Hebben niet Gelderland, Overijsel en het Sticht groote
toebacks-velden? Leven te Nijkerk, Wageningen, Barneveld en Elburg niet
honderden ervan? Neen, Meester, de toeback moet niet weg, maar als de
joffers eens minder fijne neusjes hadden en manlief toelieten te huis
zijn pijpje te smoken, dat zou helpen. Nu mag de man het te huis niet
doen en daarom zoekt hij de toebacks-huizen op. Begrepen? Doch nu ga ik
ter kooi; ik heb de hondenwacht."[2]
De beide mannen verwijderden zich en lieten Dirk en Garrit, die met nog
eenige anderen de eerste wacht hadden, aan hun lot over.
Het was prachtig weer voor een landrat, want al stonden alle zeilen bij,
toch vorderde het schip, uit gebrek aan wind, al heel weinig. Zoo iets
ziet en ondervindt Janmaat niet graag. Hij heeft het liefst eene stevige
bries, die het schip eene goede vaart geeft. Toch teekende de lucht
verandering en het volk klaagde dus niet erg. Het wist, dat er des
nachts wel wind komen zou.