_Sacræ Theoriæ Telluris Autorem_.
Non usitatum carminis alitem,
BURNETTE, poscis, non humiles modos:
Vulgare plectrum, languidæque
Respuis officium camœnæ.
Tu mixta rerum semina conscius,
Molémque cernis dissociabilem,
Terrámque concretam, & latentem
Oceanum gremio capaci:
Dum veritatem quærere pertinax
Ignota pandis, sollicitus parùm
Utcunque stet commune vulgi
Arbitrium & popularis error.
Auditur ingens continuò fragor,
Illapsa tellus lubrica deserit
Fundamina, & compage fractà
Suppositas gravis urget undas.
Impulsus erumpit medius liquor,
Terras aquarum effusa licentia
Claudit vicissim: has inter orbis
Reliquiæ fluitant prioris.
Nunc & recluso carcere lucidam
Balæna spectat solis imaginem,
Stellasque miratur natantes,
Et tremulæ simulacra lunæ.
Quæ pompa vocum non imitablis!
Qualis calescit spiritus ingenî!
Ut tollis undas! ut frementem
Diluvii reprimis tumultum!
Quis tam valenti pectore ferreus
Ut non tremiscens & timido pede
Incedat, orbis dum dolosi
Detegis instabiles ruinas?
Quin hæc cadentûm fragmina montium
Natura vultum sumere simplicem
Coget resingens, in priorem
Mox iterum reditura formam.
Nimbis rubentem sulphureis Jovem
Cernas; ut udis sævit atrox Hyems
Incendiis, commune mundo
Et populis meditata Bustum!
Nudus liquentes plorat Athos nives,
Et mox liquescens ipse adamantinum
Fundit cacumen, dum per imas
Saxa fluunt resoluta valles.
Jamque alta cœli mœnia corruunt,
Et vestra tandem pagina (proh nefas!)
BURNETTE, vestra augebit ignes,
Heu socio peritura mundo.
Mox æqua tellus, mox subitus viror
Ubique rident: En teretem Globum!
En læta vernantis Favonî
Flamina, perpetuósque flores!
O pectus ingens! O animum gravem,
Mundi capacem! si bonus auguror,
Te, nostra quo tellus superbit,
Accipiet renovata civem.
_Jo. Addison, è Coll. Magd. Oxon. 1699._