Kunvokis Esperanta PEN-Centro kaj E-Radikala Asocio,
organizis KCE, la dutagan Forumon prezidis ambasadoro
György Nanovfszky. Aliĝis 25 establoj.
Post la inaŭgura parolado de Giorgio Silfer kaj
raporto de Giorgio Pagano, la delegitoj pritraktis la
diversajn demandojn, al kiuj respondas tri
dokumentoj: la Pakto kaj aplikaj rezolucioj.
La Pakto por la Esperanta Civito estas interkonsento
kiu engaĝas la subskribintojn (post la ratifoj de la
respektivaj Asembleoj) al reciproka helpo, al la kreo
de komuna kondutkodo pere de arbitracia instanco
(kies sidejo estos en Svislando) kaj al atingo de
kelkaj celoj pere de Evolukomisiono (EKo), kies
sidejo estos en Romo. Prioritataj celoj estas la
agnosko pri nia lingvo kaj ĝia komunumo fare de la
Bureau des langues moins répandues en Dublino,
kaj la preparo de konstitucia ĉarto por la Esperanta
Civito. Provizora referenco por la arbitracia
instanco (nomata Kortumo) estas la svisa civila kodo,
kaj modelo por tiu konstitucia ĉarto estas la
senteritoriaj civitoj (kiel la ordeno de la Maltaj
Kavaliroj), korektita laŭ la federalismaj principoj,
anstataŭ centralisma hierarkia akso. La Pakton la
Forumo aprobis per 12 voĉoj favoraj, 2 sindetenaj
kaj 1 kontraŭa (la IFEF-delegito): ĉi lasta estis
tamen kandidato kiel vicmembro al EKo, kaj tie
elektita.
La dua Forumo, kunigonta ĉiujn establojn, kiuj
ratifos la Pakton, invititojn kaj observantojn, estos
kunvokita de EKo minimume post unu kaj maksimume post
du jaroj.
Sekvas nun la jam fama pakto (teksto konforma al la originalo,
krom unu korekto: "neapelacieblaj" anstataŭ "neapelaceblaj" en
la originalo):