Prologo

Al vi, vi pala marcxa ej'

kun meniant',

arde', pluvi' sur erikej',

jen mia kant'.

Eriko velka sur dekliv'

de songxa mont',

al vi mi kantas pri la viv'

en sombra mond'.

*

Vi trola mond', mi konas vin,

vi nokt' en tim'!

Se fugxas mi, vi hantas min

en la anim'.

Mi konas vin, vi sxauxm-resalt'

kun sorcx-murmur';

vekigxas ade kaj sen halt'

en brust' terur'.

La lukton pezan konas mi

en trol-batal'.

Rompitaj ostoj! Helpu Di'!

Ho, kia fal'!

*

Mi konas vin -- mi konas vin,

ne venkis vi! --

La lukton laux la voj' al fin',

gxin vidis mi.

En lukt' baraktis ankaux mi

dum jar' post jar',

kun kurba dors', kuragx-defi',

kun vunda ar'.

Vi cxe mi sxvebas, sidas cxe

kun via tim'!

En mi vekigxas ade ve'

en la anim'.

Pri forta volo, trol-turment'

ja scias mi;

minora kant', boat', torent',

sufoka kri'. --

*

Alauxd' eksxvebas de l' tombej'

kun venko-tril';

fresxigxas hom' kaj cxiu ej'

per vent' kaj bril'.

Kaj ecx se ploron spertu ni

en la terur',

al la alauxdo fidu ni,

printemp-auxgur'.

La Montarino: la poemaro pri Veslemey · 第 3 / 179 题