Concursus cervus non sic fontem appetit ipsam,
Ceu ego jam cupio semper adesse tibi.
Et requiem ingentem ducunt quam gaudia summa,
Hoc solum possum ponte subire mihi.
Tarda est illa dies quam tantis viribus opto,
Emi quam multo sæpe dolore meo.
Et cito vel tarde venturam hanc arbitror esse;
Si mors fortasse non secat ipsa viam.
Spe labi aut possum certumque relinquere donum
Nam te sic cupio majus ut omne bonum.
Te peto nam nullis, in me te concito telis,
Dum tua donentur pectora chara mihi.
Mens si vel parvo secedit tempore nostra
Pectus vel nobis credere adesse tuum.
Hoc sine non possum desumere gaudia læta,
Si vivit adhuc jam cito morte ruet.
Ante oculos video pœnarum culmina montis,
Cassibus et nostris munera firma fero.
Et meus altus amor poterit depellere cuncta,
Si tuus estque meus, nec mihi mons ut adest.
Ille ut descendet, noster labetur et idem
Si cadit ex alto, vulnera magna feret.
Extremum quoniam extremo dum traditur ipsi,
Sorti infœlici non bona dat miseri.
Sæpe Deum quodcumque die precor indigne summe,
Cujus causa quidem vel tibi major adest:
Solum ut forte meo sensus tuus ardet amor,
Et precor ut vires jam tibi donet amor.
Extremisque adero si præstitit ista Cupido,
Si quo in te sedeat invenit ille locum.
Multa sede quidem in nobis furor assidet ejus,
Pugna etiam prestat: nolumus arma tamen.
Atque tuos casus timeo vel noscere quosdam,
Nam dubito ne illis stet tuus altus amor.
Hæc quoniam ignoro, multo est mea vita dolore,
Nescio quod servem semper ab igne latus.
In te non equidem mea gaudia plena supersunt,
Etsi plena velis protinus esse mihi.
Consilium invitum tua corda Cupidinis urgent,
Inque illo et tecum stant mea tuta bona.
Ne timeas nostram cuncta hæc depellere mentem,
Et varium nostri cogere cordis opus;
Servitiis etenim committent robora firma,
Tales nam servos maximus optat amor.
Si invidiam tantis sentis sermonibus ullam,
Semper amore cares quod velit et dubitas.
Hic quem morbus agit stabili non sede vagatur,
Atque putas motus esse tibi requiem.
Si tibi non fidis vel quantum pectore polles,
Hunc zelum rigidum dat mihi tantus amor.
Corporis atque tui haud timeo, vel denique vires,
Ne in me quid facerent quod daret inde necem.
Pectus amo saltem quod vel mea pectora tangat,
Nam timeo te altum semper amare Deum.
Delitiisque tuis crescunt mea damna vicissim,
Si ipso doles, damno laberer ipse tuo.