LORD LISTER
GENAAMD RAFFLES
DE GROOTE ONBEKENDE.
NO. 31 VIER VADERS.
VIER VADERS.
EERSTE HOOFDSTUK.
DE BEIDE VREEMDELINGEN.
De portier van het grand hotel aan het Alexanderplein opende met groote
voorkomendheid het portier van een juist voorgereden omnibus, nam zijn
met goud omzoomde pet af en maakte een eerbiedige buiging voor twee
elegante heeren, die uit het rijtuig stapten en die hij met geoefenden
blik dadelijk herkende als Engelschen of Amerikanen.
En dit vermoeden werd bevestigd door de etiketten, welke op de koffers
waren geplakt en waarop de naam Londen te lezen stond.
„Kan ik twee kamers krijgen?” vroeg de oudste, een rijzige,
slankgebouwde man van ongeveer veertigjarigen leeftijd.
„Yes, Sir”, antwoordde de portier, terwijl hij de heeren naar twee, op
de eerste verdieping gelegen, deftig gemeubileerde vertrekken bracht.
De vreemdeling informeerde niet naar den prijs der kamers, maar nam er
zijn intrek met het optreden van iemand, voor wien geld geen rol speelt
in de wereld.
Voordat de kellner de gasten verliet, vroeg hij:
„Hoe lang denken de heeren te blijven?”
„Onbepaald,” antwoordde de oudste der twee, „minstens echter drie
dagen.”
Zoodra portier, kellner en huisknecht, die den pas aangekomenen
logeergast in elk hotel als een zwerm vliegen omgeven, hun hielen
hadden gelicht, ging de jongste der beide Engelschen naar het raam en
keek naar buiten, naar het gewoel op het Alexanderplein.
De ander had den reiskoffer geopend en begon de kleeren en het
linnengoed in de kasten te bergen.
„Wat is dat voor een groot gebouw aan de overzijde van het plein?”
vroeg de zoon van Albion, die bij het venster stond.
Zijn reismakker kwam dichtbij hem staan, keek ook naar buiten en een
spottend glimlachje vloog over zijn gelaat.
„Dat, my boy, dat is het Berlijnsche hoofdbureau van politie. Het is
van veel meer beteekenis dan Scotland Yard in Londen. De beambten, die
hier werken, zijn de wakkerste, de beste detectives, die ik ken. Zij
hebben maar één gebrek..”
„En dat is?”
„Zij worden te slecht gesalarieerd.”
Nu lachte ook de jongste.
Na eenige oogenblikken vervolgde de oudste der twee vrienden:
„In verband met het bestaan van deze heeren ben ik niet graag lang in
Berlijn, hoewel het, behalve Londen, de eenige stad is, waar ik mij op
mijn gemak gevoel.
„Men leeft hier bijzonder aangenaam, maar voor langeren tijd kan men
zich hier niet, zooals in Londen, onopgemerkt ophouden.
„Jij bent nu voor den eersten keer in je leven in de schoone keizerstad
aan den oever van de Spree en je kent de wijze voorzorgen en
maatregelen der politie nog niet, waarmee elke burger en elke
vreemdeling wordt lastig gevallen.
„Langer dan drie dagen mag je niet in Berlijn vertoeven zonder je pas
of andere legitimatiepapieren te vertoonen.
„Bij ons in Londen interesseert het niemand, of wij Mr. Smith of John
of Soundso heeten.
„Hier echter moet iedereen bekend staan onder den naam, dien hij, niet
of tegen zijn eigen wil, bij zijn geboorte heeft gekregen.”
„Ik begrijp uit je woorden,” antwoordde de jongste, „dat in Duitschland
de politie iedereen onder voogdij stelt. Dat is hier dus evenals in
Rusland.
„Ik begrijp alleen niet, waarom je dezen keer niet naar Parijs, maar
naar Berlijn bent gegaan.”
Zijn reismakker lachte opnieuw en, terwijl hij een sigarette aanstak,
sprak hij:
„Ik moet steeds denken aan de lauweren, die de hoofdman van Köpenick
heeft behaald. En ik durf beweren, dat een dergelijke grap als die,
welke de geniale schoenmaker tot vermaak der geheele wereld hier heeft
uitgehaald, nog gemakkelijker uit te voeren is in de uniform van een
luitenant van politie.
„Ik wed, dat een officier van politie nog veel meer gedaan kan krijgen
dan een eenvoudige hoofdman.”
„Je hebt groote plannen! Mag ik weten welke?”
„Neen”, antwoordde de ander, „het is vroeg genoeg, als je die verneemt,
wanneer ik ze ten uitvoer breng en ik denk dat reeds morgen te doen.
„Ga nu met mij, want ik ga alles, wat ik voor de zaak noodig heb,
aanschaffen.”
Samen verlieten zij het hotel en schijnbaar toevallig gingen zij de
Alexanderstraat in.
De oudste der beide heeren keek met onderzoekende blikken langs de
huizenrijen en bleef hier en daar naar een verhuurbordje staan kijken.
Na een poosje ging hij een huis binnen, waaraan een bordje was
uitgehangen, dat vermeldde, dat daar kamers werden verhuurd voor dagen,
weken of maanden.
Zonder te loven of te bieden huurde de onbekende in het pension een
kamer, betaalde een week vooruit en liet zich de sleutels overhandigen
van huis- en portaaldeur.
„In deze pensions”, sprak hij, toen zij zich weer op straat bevonden,
„zijn wij zeer ongegeneerd. Niemand let op de huurders, als zij uitgaan
of thuiskomen. Als men heeft betaald, kan men, zonder door iemand te
worden opgemerkt, zijn kamer binnengaan, bewonen en verlaten.”
Zij gingen eenige straten verder en kwamen eindelijk in de Rozenstraat.
Hier wonen huis aan huis kooplieden, die handel drijven in oude
uniformen en gedragen kleeren.
Een dergelijken winkel gingen zij binnen.
„Wij hebben een paar uniformen noodig, die van een luitenant van
politie en van een wachtmeester. Wij willen namelijk het gecostumeerde
feest van de roeivereeniging mee bijwonen. Kunt gij ons aan iets
dergelijks helpen?” vroeg de onbekende aan den winkelier.
„Gij kunt bij mij zooveel uniformen krijgen als gij verkiest”, luidde
het antwoord.
Het duurde dan ook niet lang, of hij had voor de beide vrienden de
volledige uniformen, benevens sabels en verder toebehooren,
klaargelegd.
Na eenig loven en bieden betaalden zij, lieten zich het gekochte
inpakken en namen het pak mee.
Op hun gemak de straten doorslenterend, liepen zij in de richting van
de Linden.
Bij den hoek van de Friedrichstrasse bleven zij staan en de oudste
sprak:
„Hier zie je alle rangen van de Berlijnsche politie. Die daar in het
midden, die met de beambten staat te praten, is luitenant van politie
en die vóór hem staat, is wachtmeester.
„De anderen zijn gewone agenten.
„Kijk nu nauwkeurig, zooals ik het ook doe, naar de manieren en wijze
van doen van deze lieden, opdat wij precies kunnen optreden, zooals zij
dat gewend zijn te doen.”
Bijna een half uur lang stond het tweetal onder de Linden om naar het
interessante stadsgewoel te kijken.
Inderdaad echter bestudeerden zij elke beweging der politiebeambten en
begaven zich eindelijk haar het café, dat zich het dichtst bij bevond,
op welks balkon zij plaats namen.
Van hun zitplaatsen keken zij nog eenige uren lang naar het doen en
later der beambten van politie. Daarop reden zij naar de gehuurde kamer
in het pension en legden daar het pak neer.
Zij begaven zich nu naar het hotel terug om uit te rusten en brachten
den avond in een schouwburg door.
Reeds vroeg in den morgen verlieten zij den volgenden dag hun hotel, om
de door hen gehuurde kamer op te zoeken.
TWEEDE HOOFDSTUK.
DE BEDROGEN PANDJESBAZEN.
Samuel Löwenstein, de eigenaar van een groot pandjeshuis in de
Frankfurterstraat, had weer, evenals elken dag, handenvol werk, toen
een heer zijn winkel binnenkwam, die wenschte om hem zelf te spreken.
De koopman zag met een enkelen oogopslag, dat de vreemdeling zaken met
hem had te verhandelen, die niet voor ooren van andere menschen waren
bestemd.
Hij bracht hem derhalve in zijn klein kantoor en vroeg wat de bezoeker
wenschte.
Als antwoord haalde de vreemdeling een leeren zakje te voorschijn,
waaruit hij eenige kostbare diamanten nam, die hij op de schrijftafel
van Samuel Löwenstein neerlegde.
De oogen van den pandjeshuishouder schitterden begeerig, toen hij de
fonkelende steenen zag.
„Wat wilt gij ervoor hebben?” vroeg hij, nadenkend en vol aandacht de
kostbaarheden onderzoekende.
De vreemdeling haalde de schouders op en antwoordde:
„Ik heb geld noodig!”
Samuel Löwenstein taxeerde de steenen op 10,000 Mark.
„Ik zal geven 2800 Mark”, sprak hij tot den onbekende.
„Ik heb 4000 noodig!”
„Kan ik er niet voor geven. De steenen hebben eenige gebreken en zijn
niet meer waard.”
De vreemdeling mompelde: „Schurk!”, wat Samuel Löwenstein niet hoorde
en sprak luid:
„All right! Geef mij 3000.”
„Hebt gij legitimatiepapieren?”
De buitenlander wist blijkbaar niet, wat de pandhuishouder bedoelde.
Samuel Löwenstein maakte het hem duidelijk.
Nu haalde de vreemdeling een bijna onleesbaar, maar van een stempel
voorzien document uit zijn zak te voorschijn. Het was blijkbaar door de
Hongaarsche politie afgegeven.
Hij overhandigde het aan Samuel Löwenstein, die er een vluchtigen blik
op wierp, met het hoofd knikte en, zoo goed en kwaad als het ging, den
naam van den vreemdeling spelde.
Hij las er Katzenstein uit, Siegfried Katzenstein, en vroeg, of deze
naam juist was.
De vreemde heer knikte bevestigend.
Samuel Löwenstein vulde het gebruikelijke lommerdbriefje in en betaalde
de 3000 Mark.
De vreemdeling ging heen.
Nauwelijks had deze het huis verlaten, of de pandhuisbezitter begon een
vreugdedans uit te voeren.
Hij riep zijn compagnon bij zich en schreeuwde opgewonden:
„Ik heb daar juist een schitterend zaakje gedaan. Heb je dien fijnen
heer gezien, die daar wegging? Hij moet een groote gannef (gauwdief)
zijn, want hij bracht mij uitgebroken steenen en ik heb een vierde
betaald. Ze zijn onder broers 15,000 Mark waard.”
Vol innig genot bekeken de twee de juweelen, sloten ze in de brandkast
weg en gingen weer terug naar hun winkel.
Een half uur later speelde zich in een pandjeshuis in de
Friedrichstraat een dergelijk tooneel af. Dezelfde vreemdeling
verpandde tegen een bespottelijk lagen prijs losgebroken diamanten aan
den eigenaar der zaak.
De man scheen een heelen zak vol ervan te bezitten.
Want dien geheelen dag besteedde hij aan dat werk en toen het avond was
geworden, had hij 15 pandjeshuizen bezocht. Eerst toen was hij voor
dien dag gereed met zijn werk.
Terwijl hij met een pandhuishouder onderhandelde, liep een vriend van
hem voor het huis, als om de wacht te houden, heen en weer.
„Ik begrijp er niets van”, sprak deze, toen de vreemdeling zich weer op
straat bij hem voegde, „hoe is het mogelijk, dat je voor zulk een
belachelijk klein bedrag die prachtige steenen van de hand doet?”
Daarop gingen zij verder.
Het waren de twee Engelsche heeren, die eenige dagen geleden hun intrek
hadden genomen in het Grand Hotel.
De oudste, die de steenen beleende, lachte en klopte eens op zijn
portefeuille, die gevuld was met talrijke biljetten van duizend Mark.
„Ik doe reusachtige zaken, mijn beste jongen.”
„De duivel moge jou begrijpen”, antwoordde de jongste, „een zaak,
waarbij men duizenden verliest, kan men toch met den besten wil van de
wereld niet schitterend noemen.”
Toen bleef zijn metgezel staan, klopte hem op den schouder en
antwoordde:
„Jij bent en blijft een groote domkop, mijn lieve Charly! Meen je
werkelijk dat ik, de Groote Onbekende, John C. Raffles, voor wien de
geheele Londensche politiemacht beeft en siddert, dat ik dien kerels
ook maar een enkelen penning zal schenken?
„Neen, mijn jongen, ik zal hen een aderlaten, zoodat hooren en zien hun
vergaat.”
Op hetzelfde uur ongeveer als twee dagen geleden, trad een luitenant
van politie den winkel van Samuel Löwenstein binnen, vergezeld door een
wachtmeester, welke laatste een portefeuille met acten en een
handkoffer droeg.
Met de meest onderdanige buiging begroette Samuel Löwenstein de
beambten, die met een kort „goeden morgen” binnentraden.
De pandjeshuishouder voelde zich in het geheel niet op zijn gemak bij
het zien binnenkomen van twee dienaren der gerechtigheid en met een
zuurzoet glimlachje vroeg hij wat mijnheer de luitenant wenschte.
Deze viel hem echter in de rede met de op barschen toon uitgesproken
woorden:
„Vraag mij niet, wat ik wensch, maar wacht, totdat ik u iets vraag!
„Vertoon mij onmiddellijk uwe boeken. Ik heb geen tijd om mij lang bij
u op te houden.
„Gij staat onder verdenking van een oplichter, die gisteren in
hechtenis is genomen, gestolen juweelen te hebben beleend, zonder
voldoende legitimatiebewijzen van dien persoon te hebben gevorderd.”
Samuel Löwenstein verbleekte.
Hij sloeg de handen boven zijn hoofd te zamen en riep uit:
„God zal mij bewaren, mijnheer de luitenant, dat ik zulk een schande
zou laden op mijn hoofd, dat in eer en deugd is vergrijsd.
„God zal mij straffen, als dat waar is.
„Ik kan mij in ’t geheel niet herinneren, dat ik zonder voldoende
legitimatiebewijzen juweelen in pand zou hebben genomen.
„Overtuig u zelf, heer luitenant.”
„Geef mij de akten aan!” beval de officier den wachtmeester.
„Tot uw dienst, luitenant”, antwoordde de wachtmeester, zijn hielen
tegen elkaar slaand en het gewenschte te voorschijn halend.
De officier van politie nam ze aan en sprak:
„Katzenstein is de naam van den oplichter.
„Heeft een zekere Katzenstein hier juweelen in onderpand gegeven?”
Samuel Löwenstein zette een nadenkend gezicht.
Hij legde zijn vinger, waaraan een nagel met breeden zwarten rand
prijkte, in een der neusgaten en toen in den mond en alsof deze
versnapering hem aan een goed antwoord had geholpen, sprak hij met
gefronst voorhoofd:
„Katzenstein? Katzenstein? Die naam komt mij inderdaad bekend voor. Zou
hij hier zijn geweest? Of zou hij niet hier zijn geweest? Hoe kan ik
bij de ontelbare klanten, die ik heb, nog weten, of een zekere
Katzenstein hier is geweest?”
„Sla uw boek op!” beval de politie-officier op korten toon.
„Ken jij Katzenstein?” riep de pandjesbaas tot zijn compagnon.
„Weet ik veel!” antwoordde deze, „jij bemoeit je met de diamanten en ik
bemoei mij met de ouwe kleeren.”
Intusschen had de officier het boek naar zich toegetrokken en bladerde
erin. Eenige oogenblikken later maakte hij een zacht fluitend geluid,
vergeleek een lommerdbriefje, dat hij uit de portefeuille haalde, met
hetgeen hij in het boek zag staan en sprak:
„Juist, dat klopt! Voor 3000 Mark, zooals het briefje ook vermeldt. Dat
bedrag staat ook in uw boek genoteerd.
„Ik leg beslag op de briljanten. Voor den dag met de steenen!”
Samuel Löwenstein wist, dat hem niets beters te doen stond dan te
gehoorzamen.
Met bevende handen sloot hij de brandkast open, haalde de steenen te
voorschijn en legde ze voor den luitenant van politie neer.
Deze telde ze na, maakte er een pakje van, liet zich een kaars en lak
geven, verzegelde het pakketje en zette met een gummi-stempel, dat het
opschrift droeg: „In beslag genomen door de Koninklijke politie”, een
kantteekening in het hoofdboek van Samuel Löwenstein.
„Gij zult wel nader bericht ontvangen”, sprak hij tot den pandjesbaas,
waarna hij met zijn wachtmeester het huis verliet.
De beide compagnons staken onmiddellijk de hoofden bij elkaar en
fluisterden nog geruimen tijd met geheimzinnige handgebaren en
gefronste voorhoofden.
Een dergelijk bezoek werd door de beide beambten van politie in
vijftien andere pandjeshuizen afgelegd.
Toen zij eindelijk in hun kamer waren teruggekeerd, sprak John Raffles
tot zijn vriend en secretaris Charly Brand:
„Die visites waren de moeite wel waard. Ik heb vandaag ongeveer 60,000
Mark verdiend.
„Nu zal ik morgen de andere inrichtingen van dien aard, welke zich hier
in de hoofdstad van het schoone Duitsche Rijk bevinden, met een
dergelijk bezoek vereeren.”
Twee dagen later had de Groote Onbekende weer een twaalftal
pandjeshuizen bezocht en sprak hij tot Charly Brand:
„Die kerels verdienden allen, zonder een enkele uitzondering, achter
slot en grendel te worden gezet.
„In de allereerste plaats, omdat zij te dom zijn om op eigen beenen te
staan en dan vooral om hun geslepenheid.
„En nu ga jij naar Londen terug.
„Ik zal nog eenigen tijd hier blijven. Ik hoop nog een paar kleine,
maar interessante avonturen te wagen en jij zoudt mij daarbij maar tot
last zijn.”
Hij gaf Charly Brand een deel van zijn geld, bracht hem naar het
station en begaf zich daarna naar Café Bauer.
De dag liep ten einde en de avondbladen waren juist uitgekomen.
De Groote Onbekende nam het Berliner Tageblatt op om de laatste
nieuwtjes te lezen.
Reeds de eerste regelen, waarop zijn oog viel, schenen hem te
amuseeren.
Hij las het volgende:
„Opzienbarende, ongekende bedriegerij gepleegd door een onbekend
oplichter ten nadeele van de Berlijnsche pandhuizen.
Eenige dagen geleden verscheen een onbekende, blijkbaar een
Hongaar, die een legitimatiebewijs bezat, ten name van een zekeren
Katzenstein, in meer dan twintig pandhuizen en beleende daar
diamanten.
Een dag later bracht hij aldaar een tweede bezoek, vermomd als
politie-officier en in gezelschap van een als wachtmeester
uitgedosten medeplichtige.
Hij wendde voor, dat hij op hoog bevel beslag kwam leggen op de
diamanten, welke door een zekeren Katzenstein waren beleend.
Overal gelukte de truc en de pandhuishouders werden den door hem
afgezet voor bedragen van 2000 tot 6000 Mark.
De tot dusverre onbekend gebleven bedrieger wist zich op deze wijze
in het bezit te stellen van een bedrag van 80,000 Mark en dit in
den tijd van een paar dagen.
Ondanks de nauwkeurige navorschingen, welke de Berlijnsche politie
onmiddellijk in het werk stelde, is het tot heden nog niet mogen
gelukken, den dader in handen te krijgen.
De geheele zaak doet sterk denken aan den Londenschen meester-dief
John Raffles.
De bedrogen pandhuishouders hebben gezamenlijk besloten, om een
bedrag van 1000 Mark uit te betalen aan dengeen, die zoodanige
aanduidingen in deze zaak kan verschaffen, dat de dader in handen
der politie valt.”
Raffles blies behaaglijk de blauwe rookwolkjes van zijn sigarette voor
zich uit en een glimlach speelde om zijn fijnbesneden lippen.
Hij liet zich door den oberkellner van het café schrijfgereedschap
brengen en schreef den volgenden brief:
„Aan de Redactie van het
„Berliner Tageblatt.”
Met het grootste genoegen las ik zooeven in uw zeer geëerd blad het
artikel over mijn rooftocht ten nadeele van de Berlijnsche
pandjesbazen.
Gij kunt niet gelooven, hoe tevreden ik over mijzelf ben, nu deze
truc mij zoo volkomen is gelukt.
Ik heb een gedeelte van het geld, dat ik dien woekeraars afhandig
heb gemaakt, gebruikt om het, zooals dat mijn gewoonte is, aan de
armen van Berlijn ten goede te doen komen.
En gij hebt niet ten onrechte beweerd, dat deze geschiedenis doet
denken aan den beruchten John C. Raffles.
Ik ben bij dezen zoo vrij om u mede te deelen, dat ik inderdaad
niemand anders ben dan John C. Raffles en dat ik mij tijdelijk in
Berlijn ophoud.
Opdat gij het voor de Berlijners gemakkelijker kunt maken, de
uitgeloofde 1000 Mark te verdienen, die vastgesteld zijn als
belooning voor dengene, die den dader in handen der politie levert,
zend ik u hierbij mijn portret, dat gij kunt publiceeren, en ik
hoop, dat het mij dan gemakkelijk zal vallen, mij nog ongegeneerder
in Berlijn te bewegen dan tot dusverre.
Terwijl ik u nog mededeel, dat ik reeds jarenlang abonné ben van uw
blad, blijf ik met de meeste hoogachting,
JOHN C. RAFFLES.”
Met een spottend lachje op het gelaat verliet de Groote Onbekende het
Café Bauer, om zijn kamer in het pension weer op te zoeken.
Dien morgen had hij zijn vertrekken in het Grand Hotel verlaten en de
bagage door hotelbedienden naar het station laten brengen, vanwaar die
door Charly Brand meegenomen werd naar Londen.
Zoodoende kon zijn spoor van uit het hotel niet meer gevolgd worden.
DERDE HOOFDSTUK.
TER WILLE VAN EEN LAUWERKRANS
Op een der volgende dagen slenterde John Raffles door de straten van
Berlijn en keek vol belangstelling naar het stadsleven, dat daar zijn
gewonen gang ging.
Onwillekeurig bleef hij staan bij een advertentiezuil, die door een
troep menschen was omgeven. Hij deed moeite om over de schouders en
hoofden der voor hem staanden te lezen, wat hier op zoo opvallende
wijze de publieke aandacht trok.
Door zijn rijzige gestalte gelukte het hem al spoedig, te lezen wat
deze opeenhooping van publiek had veroorzaakt en een guitig lachje
gleed langs zijn aristocratische trekken.
In zijn schrandere oogen tintelde een met moeite bedwongen vreugde,
toen hij de volgende aankondiging las:
Schouwburgzaal
Köpenickerstr. 68.
Zaterdag den 22 Mei 1909 en volgende dagen:
op werkdagen 8½ uur. Zondags 8 uur.
De groote Engelsche
sensatie—detective—comedie:
„Lord Lister”
genaamd Raffles de groote onbekende.
door Curt. Matul.
Plaatsbespreking van af heden.
„Alle drommels”, sprak hij glimlachend tot zichzelf, terwijl hij zijn
horloge vergeleek met de klok van de naaste kiosk, „ik heb toevallig
vanavond geen dringende bezigheden en ik ben inderdaad nieuwsgierig om
mijn dubbelganger op de planken te zien.”
Hij wenkte een rijtuig en liet zich naar de Köpenickerstraat brengen,
nam een logeplaats en amuseerde zich kostelijk om het uiterlijk en spel
van zijn dubbelganger.
Maar nog meer genoegen deed het hem te zien, hoe het publiek bij zijn
streken en trucs in luide bijvalskreten losbarstte.
Na afloop der voorstelling bleef Lord Lister nog in het restaurant van
den schouwburg vertoeven.
Hij had een zoodanig plaatsje uitgezocht, dat hij dicht bij het
tafeltje zat, waaraan de schrijver van het stuk met den
schouwburgdirecteur hadden plaats genomen.
Na een poosje hoorde hij, dat de secretaris van het theater, die naast
den directeur was komen staan, tot dezen sprak:
„Mijnheer, zooeven kwam een politie-officier met agenten het gebouw
binnen. Hij zegt, bericht te hebben gekregen, dat Raffles in eigen
persoon zich in den schouwburg bevindt.”
„Och kom”, antwoordde de directeur lachend, „ik hoop niet, dat onze
acteur in verzekerde bewaring wordt gesteld.”
Lord Lister had aandachtig en scherp geluisterd en overlegde, op welke
wijze hij zich uit zijn gevaarlijken toestand zou kunnen redden.
Hij had zich niet verkleed of vermomd, daarom kon een ontmoeting met de
politie hachelijk voor hem worden.
Hij zag door de glazen deur, dat de uitgang van het gebouw door
politieagenten was bezet.
Nu kwam de luitenant van politie met eenige agenten het lokaal binnen,
van het eene tafeltje naar het andere loopend en de aanwezige gasten
met scherpe blikken monsterend.
Raffles zat zoo, dat hij den schouder van den directeur met de hand kon
aanraken.
Haastig nam hij een visitekaartje, waarop hij met potlood schreef:
„Ik zou u gaarne eenige oogenblikken in uwe bureau willen spreken.”
Hij overhandigde het kaartje aan den directeur en amuseerde zich om het
verbaasde gezicht van dien heer bij het lezen der door Raffles
geschreven woorden.
Van het antwoord hing voor Raffles veel af.
Directeur Bitterfeld fluisterde den schrijver van het stuk eenige
woorden in het oor, waarop deze als geëlectriseerd van zijn stoel wilde
opspringen, zich echter wist te beheerschen en op kalmen toon sprak:
„Wees zoo goed, ons te volgen.”
Niemand lette op de heeren, toen zij door een zijdeur zich naar de
eerste étage begaven.
Daar aangekomen, wierp de directeur nogmaals een blik op het hem door
Raffles overhandigde visitekaartje, dat niet den naam van den beruchten
Engelschman droeg, maar waarop John Hallborn te lezen stond.
Daaronder had de groote onbekende geschreven:
„Een vriend van John Raffles.”
„Wat wenscht gij van mij?” vroeg de schouwburgdirecteur vol
belangstelling.
Raffles lachte hartelijk.
„U, evenals den geachten heer, die in uw gezelschap is, mijn dank
betuigen voor de geniale wijze, waarop mijn persoon vanavond hier is
weergegeven.”
Hij reikte beiden heeren de hand.
„Ik veronderstel, dat de uitgang der zijtrap niet bewaakt wordt door de
politie?”
„Stellig niet!” antwoordde directeur Bitterfeld, „maar voor alle
zekerheid zal ik u tot aan den uitgang vergezellen.”
Daar aangekomen, drukten zij elkaar nogmaals de hand en daarop verdween
Raffles.
De beide heeren keerden terug naar de restauratiezaal, waar de politie
nog steeds aanwezig was om naar den grooten onbekende te zoeken.
Ongeveer tien minuten later kwam een dienstman het lokaal binnen,
naderde den politie-officier en overhandigde, dezen een briefje.
Deze opende het en las:
„Staak uw vruchtelooze pogingen om mij te vinden en wees zoo
verstandig om op uw gemak een potje bier te gaan drinken. Ik heb
het gebouw reeds verlaten.
Met hoogachting en beleefde groeten,
John C. Raffles.”
De luitenant, een flinke, joviale kerel, overhandigde het kaartje aan
den schouwburgdirecteur, die dichtbij hem stond.
Beide heeren barstten uit in een hartelijken schaterlach en toen de
inhoud van het briefje na een korte poos ook bij de verdere aanwezigen
bekend was, heerschte algemeene vroolijkheid in het lokaal.
Menig glas werd geledigd op het welzijn van den genialen meester-dief.
Den volgenden dag werd den directeur, gedurende de avondvoorstelling
een prachtige lauwerkrans overhandigd, nadat hij eerst voor het
voetlicht was geroepen. Op het rood satijnen lint was in groote gouden
letters gedrukt:
„Als blijk van vriendschap aan u opgedragen door John C. Raffles,
den Grooten Onbekende”.
Om dezen krans te bestellen, had Raffles zich in den middag naar een
bloemenwinkel in de Friedrichstrasse begeven en toen hij weer naar
buiten trad, merkte hij tot zijn groote verbazing, dat hij door een
persoon gevolgd werd.
Toen hij den man met een scherpen blik monsterde, ontdekte de groote
onbekende, dat het een van de pandjesbazen was, die door hem bij den
neus was genomen.
In de ochtendbladen had een reproductie gestaan van het portret en den
brief van John Raffles en daarom had hij zijn gelaat nu voorzien van
een vollen bruinen baard.
Ondanks deze voorzorg moest de pandjesbaas hem herkend hebben.
John Raffles, die het zeer onaangenaam vond om achtervolgd te worden,
nam een huurrijtuig en reed daarin verder.
Toen hij zijn hoofd buiten het portierraampje stak, bemerkte hij, dat
zijn vervolger met een anderen man in druk gesprek was en dezen, met
heftige gebaren in de richting van het zich verwijderende rijtuig, iets
vertelde.
Nu kwam het er op aan, om zijn vervolgers vóór te blijven.
Lord Lister haalde eenige goudstukken uit zijn zak te voorschijn en
sprak tot den koetsier:
„Hier hebt gij geld, koetsier, en rijd nu zoo hard als het paard kan
loopen, men vervolgt mij.”
De koetsier, een echt Berlijnsch type, begreep dadelijk, waarom het te
doen was. Hij ranselde het paard en het rijtuig vloog als een pijl uit
den boog de straat langs.
Maar ook de vervolgers deden hetzelfde en toen zij zagen, dat het
rijtuig, waarin Raffles zat, niet in te halen was, omdat hun paard niet
zulk een flink draver was als dat van den vluchteling, verlieten zij
hun rijtuig bij de eerstvolgende gereedstaande auto, betaalden hun
koetsier en namen plaats in den motorwagen.
De chauffeur riep wel op verontwaardigden toon: „Deze auto is bezet!”,
maar de persoon, die den pandjesbaas vergezelde, hield den man een
penning voor zijn verbaasde oogen, waaruit bleek dat hij beambte van
politie was en sprak:
„Dienstzaak! Ik ben aansprakelijk voor de schade!”
„Nu, vooruit dan maar”, antwoordde de chauffeur, „waarheen?”
De politiebeambte wees den chauffeur het rijtuig, dat reeds in de verte
verdween.
„Wij moeten het huurrijtuig, dat daar ginds rijdt, inhalen. Rijd snel,
gij kunt een tienmarkstuk extra verdienen.”
„Dien sneltrein zullen wij in een oogenblik hebben achterhaald”, sprak
de chauffeur en voort ging het met groote snelheid.
Als de bliksem zoo snel stoof de auto door de stille straat, waarin
zich bijna geen enkele voetganger vertoonde en binnen eenige minuten
was het rijtuig, waarin Raffles zat, ingehaald.
De politiebeambte, die Bender heette en een van de meest bekende
vervolgers van Berlijnsche misdadigers was, schreeuwde, toen de auto,
die niet snel genoeg tot stilstaan kon worden gebracht, tot den
koetsier van het huurrijtuig, dat zij voorbijstoven:
„Blijf staan! In naam der wet!”
De koetsier, die wel inzag dat het een nuttelooze moeite zou zijn om
niet te gehoorzamen, hield onmiddellijk de teugels van zijn paard in.
Op hetzelfde oogenblik sprong Raffles uit het rijtuig en verdween een
seconde later in het eerste het beste huis.
Zoodoende had hij ongeveer twee minuten voor op zijn vervolgers, die
eerst uit de auto moesten stappen, voordat zij hem konden nasnellen.
Raffles was langs de trap van het huis, dat vier verdiepingen telde,
naar boven gevlogen en had met een kleinen looper de zolderdeur
geopend.
Haastig sloot hij haar weer achter zich dicht en door een dakvenster
klom hij naar buiten.
Hij snelde nu over de daken met evenveel gemak, alsof hij zich op den
beganen grond voortbewoog.
De beambte van politie had zonder een oogenblik te aarzelen denzelfden
weg genomen als de vluchteling.
Toen hij door het dakvenster naar buiten klom, zag hij, dat de
Engelschman blijkbaar niet verder kon.
Met meesterlijke behendigheid snelde Bender langs den ongewonen weg,
die over de daken leidde, voort, terwijl hij uitriep:
„Geef u over!”
Maar hij had moeten bedenken, dat Raffles tot dusverre nog door geen
enkelen detective ter wereld gevangen genomen was.
De Groote Onbekende kwam naar den politiebeambte toe en Bender meende
hieruit te mogen begrijpen, dat hij zich gewonnen gaf.
Maar voordat hij Raffles pols kon beetpakken, kreeg hij een vuistslag,
die hem op het dak deed neertuimelen.
Bewusteloos bleef hij liggen.
Op dit oogenblik verscheen de pandhuishouder met eenige
politie-agenten, die hij ter hulp had geroepen, eveneens op het dak.
Tevergeefs keek Lord Lister om zich heen, op welke manier hij zijn
vlucht zou kunnen voortzetten.
Vóór hem ging de muur loodrecht naar beneden en had geen enkel
steunpunt. Deze muur sloot aan een der zijden een binnenplaats af, die
ongeveer tien meter breed kon zijn.
Op eenigen afstand hoorde hij reeds de stemmen van zijn nieuwe
vervolgers.
Toen nam hij een overmoedig besluit.
Hij ging op zijn rug liggen en liet zich zoo langs het tamelijk steile
dak aan den straatkant neerglijden tot in de dakgoot.
Voorzichtig kroop hij langs den rand, totdat hij aan de plek kwam, waar
de waterpijp langs het huis naar beneden ging.
Eenige minuten bleef hij in geknielde houding in de goot liggen, daarop
eerst liet hij zich langzaam afglijden langs den rand van het dak.
Eindelijk hing hij geheel vrij, zich alleen met de handen aan de goot
vasthoudend, boven de enorme diepte.
Om dit waagstuk uit te voeren, waren stalen zenuwen noodig.
Nu liet hij met de eene hand de dakgoot los en omklemde hiermede de
naar beneden leidende looden waterbuis.
Op straat stonden eenige vrouwen naar de doldrieste klimpartij te
kijken. Zij stieten luide kreten van ontzetting uit.
Intusschen was John Raffles ter hoogte van een balkon gekomen.
Maar tot zijn schrik bemerkte hij, dat het een onmogelijkheid voor hem
zou zijn, om dit te bereiken.
Het gemetselde balkon was op meer dan een meter afstands van hem
verwijderd.
Hij durfde het ook niet te wagen met een zijner handen de goot los te
laten, want hij had geen steunpunt voor zijn voeten en moest dus beide
handen gebruiken om zich stevig vast te houden.
De Groote Onbekende doorleefde vreeselijke oogenblikken.
Zijn vingers weigerden bijna hun dienst tengevolge van het krampachtige
vastgrijpen en reeds dacht hij niet anders te kunnen doen dan langs de
pijp verder naar beneden te glijden, toen de deur van het balkon
geopend werd.
Een man trad naar buiten, maar ging verschrikt achteruit, toen hij
iemand boven zich zag hangen. (Zie het titelblad.)
Met een enkelen oogopslag begrijpend, in welken gevaarlijken toestand
deze vermetele waaghals zich bevond, riep hij:
„Wacht een paar seconden, ik zal u helpen!”
Haastig snelde hij in de kamer terug, om dadelijk daarna met een
waschlijn terug te komen.
Hij bevestigde het eene uiteinde aan het raamkozijn en bond zich toen
het andere gedeelte om zijn lichaam.
Nu klom hij over den rand van het balkon, hield zich met de rechterhand
vast en greep met de linker Raffles onder den arm beet.
„Laat u nu los!” riep hij.
De Groote Onbekende sprong, terwijl hij gebruik maakte van het hem
aangeboden steunpunt, met een handigen zwaai op het balkon en eenige
seconden later stonden de beide mannen tegenover elkaar in de kamer.
Lord Lister dronk haastig een glas water, om zijn zenuwen te sterken en
sprak daarna, terwijl hij zijn redder de hand reikte:
„Gij hebt mij het leven gered, beste vriend, en ik ben ten allen tijde
bereid, het mijne voor u te wagen.”
„Dat was een gevaarlijke toestand, waarin gij u zooeven bevondt! Wilt
gij mij niet vertellen, hoe gij aan die waterpijp terecht zijt gekomen?
„Uw waaghalzerij lijkt verduiveld veel op die van den dief en
moordenaar Hennig.
„Ik hoop niet, dat gij een dergelijk sujet zijt. Gij ziet er ten minste
niet naar uit.”
„Zoudt gij mij geholpen hebben, als ik een dief-moordenaar ware
geweest?” vroeg John Raffles.
„Wel ja, waarom niet. Het zou jammer zijn, als de rechters niets te
doen hadden.”
„Nu, een moordenaar ben ik niet”, antwoordde Lord Lister, „ik ben
Raffles!”
Met open mond en verbaasde oogen staarde de bewoner der balkonkamer den
Grooten Onbekende aan. Daarop riep hij uit:
„Raffles? Zijt gij Raffles, de man, wien het gelukt is, de pandjesbazen
te bedriegen?”
De ander knikte bevestigend.
Met uitgestoken hand vervolgde de hulpvaardige man:
„Laat mij u de hand drukken. Ik ben dubbel blij, dat gij het zijt
geweest, dien ik ervoor heb kunnen bewaren om den nek te breken. Het
zou meer dan jammer zijn, als gij op dit oogenblik daar beneden moest
liggen met verbrijzelde hersenpan.
„Maar ik begrijp nog steeds niet, hoe gij op die dakgoot zijt gekomen.”
„Heel eenvoudig, men achtervolgt mij,” antwoordde Raffles, „en er bleef
mij geen andere keus over dan langs de goot en de waterpijp naar
beneden te komen.
„En ook hier zal ik niet veilig zijn.”
Nauwelijks had hij deze woorden gesproken, toen op de gangdeur werd
geklopt.
Beiden luisterden een oogenblik aandachtig.
„Daar zijn zij al!” fluisterde de groote onbekende.
De man, in wiens woning hij zich bevond, keek radeloos om zich heen.
„Gij zijt verloren. Ik weet geen enkel plekje, waar ik u voor de oogen
der politie zou kunnen verbergen.
„Wat zullen wij doen?
„De beambten zullen de geheele woning doorzoeken.”
John Raffles keek aandachtig in de kamer rond en bemerkte, dat de
keuken, waarvan de ramen op de binnenplaats uitkwamen, onmiddellijk aan
het vertrek grensde.
De huisbewoner ging intusschen naar de deur en vroeg:
„Wie is daar?”
„In naam der wet, doe open!” klonk het op energischen toon.
„Een oogenblik, ik moet mij eerst even kleeden!” riep de bewoner van
het huis, om tijd te winnen.
Opnieuw werd op de deur geklopt.
John Raffles had intusschen de waschlijn genomen en bevestigde deze aan
het kozijn van het keukenvenster.
Nadat hij er zich van had overtuigd, dat niemand zich in de schemering
op de binnenplaats bevond, sprak hij tot zijn redder:
„Zoodra ik daar beneden ben aangekomen, moet gij het touw afsnijden.
Kijk eens, mag ik u dit als schadevergoeding geven voor de onkosten van
het touw?”
Hij wierp den man een banknoot van honderd mark toe en was in het
volgende oogenblik verdwenen.
Het duurde slechts eenige seconden of reeds had de groote onbekende de
binnenplaats bereikt en met een zucht van verlichting sneed zijn redder
het touw los.
Lord Lister ving het op, rolde het haastig tot een kluwen en wierp dit
in de vuilnisbak.
Daarop ging hij kalm en bedaard door de gang van het huis naar de
straat, waar wel twintig menschen naar de ramen van het gebouw stonden
te gapen.
Zij hadden hem daarboven zien hangen en wilden nu, met begrijpelijke
nieuwsgierigheid, het verdere verloop van deze interessante zaak
meemaken.
Zij waren het ook geweest, die tot den politiebeambte Bender, toen deze
uit zijn bewusteloozen toestand was ontwaakt, van de straat hadden
toegeroepen, langs welken weg de onbekende waaghals was gegaan.
Nu stonden zij nog steeds naar boven te kijken, hun halzen uitrekkend
en in de vurige hoop, elk oogenblik te zullen vernemen, dat de
vluchteling gegrepen was.
Zij letten in hun groote opgewondenheid niet op den man, die zich nu
bij hen voegde en met even groote belangstelling als zijzelf het huis
aankeek.
„Wat is daar boven gebeurd?” vroeg hij aan een vrouw, die vlak naast
hem stond.
„Zij vervolgen een dief en moordenaar,” antwoordde het oudje, „het is
een van de handlangers van Hennig. Langs de waterpijp heeft hij zich
naar beneden laten glijden. Toen is hij een vreemde woning
binnengedrongen. Nu, zij zullen hem wel gauw hebben.”
„Als hij maar niet schiet!” sprak een andere vrouw, die met de handen
in de zij druk had staan redeneeren met een paar opgeschoten
fabrieksmeiden, doch nu vond dat zij hier ook een duit in het zakje
moest doen.
„Als hij maar niet schiet, want ik kan dat ellendige knallen niet
verdragen!”
„Kom, kom, hij zal ons hier beneden niet raken,” stelde de oude vrouw
haar buurtje gerust. „Denkt u ook niet,” wendde zij zich tot Raffles,
„dat wij hier wel veilig staan?”
Deze antwoordde met eenige vriendelijke woorden en het oudje richtte
den blik uit haar kleine, bruine oogjes weer naar boven.
Intusschen stonden de beambten van politie nog steeds voor de deur te
wachten.
Maar de bewoner van het huis scheen het er op aan te laten komen, dat
zij op gewelddadige wijze zich toegang verschaften.
En reeds stonden de dienaren der heilige Hermandad op het punt om de
deur open te trekken, toen de man deze voor hen ontsloot.
„Waarom hebt gij niet eerder geopend?” vroeg Bender.
„Daarvan ben ik u in het geheel geen rekening en verantwoording
schuldig! Dat gaat u niets aan, mijn waarde!” antwoordde de
huisbewoner, die fabrieksarbeider was. „Vertoon mij, voordat gij hier
verder zoo brutaal optreedt, eerst uw hondenpenning, opdat ik kan zien
dat gij inderdaad het recht hebt op deze wijze mijn woning binnen te
dringen.”
De beambte vertoonde zijn politiepenning, waarop de man hem liet
binnenkomen.
„Bij u verbergt zich een misdadiger, dien ik vervolg.”
De fabrieksarbeider hield de hand aan zijn oor, alsof hij niet goed
verstond wat de ander zei.
„Wat bedoelt gij? Misschien één van de wassen beelden, die uit het
panopticum is weggeloopen?
„Nu, ga uw gang dan maar, maar dat zeg ik u, dat gij elk meubelstuk
weer precies zoo neerzet als gij het vindt!”
De agenten van politie doorzochten de geheele woning, terwijl de
fabrieksarbeider met een spottend lachje naar hen keek.
„Zijt gij ook politie-agent?” vroeg hij den pandjesbaas, die in
zenuwachtige onrust naast Bender stond.
De gevraagde keek den ander woedend aan.
„Probeer niet mij voor den gek te houden. Mijn naam is Löwenstein. Ik
ben houder van een bank van leening.”
„Nee maar, die is goed! Die mijnheer voelt zich beleedigd, omdat ik hem
aanzie voor een stillen agent van politie!
„Neem hem maar dadelijk in hechtenis, heer wachtmeester, wegens
beleediging van een beambte!”
Bender was zenuwachtig geworden.
Hij had de geheele woning doorgezocht, doch niets gevonden.
„Zijt gij nu haast klaar?” vroeg de fabrieksarbeider. „Misschien wilt
gij de kraan van de waterleiding nog even opendraaien, daar kon hij wel
eens uit te voorschijn komen, of misschien uit de kachel.”
„Ik heb met eigen oogen gezien en niet ik alleen, dat de misdadiger
zich eerst op uw balkon en daarna in uw woning heeft begeven.”
De fabrieksarbeider lachte.
„Welnu, dan moet hij ook nog hier zijn. Gij zult hem echter niet bij
mij vinden.”
De beambte zag wel in, dat verder zoeken hier vruchteloos zou zijn en
dat de vluchteling zich op de een of andere raadselachtige wijze uit de
voeten had gemaakt.
„Ik wil u met genoegen een kleine aanwijzing geven,” vervolgde de
fabrieksarbeider eindelijk, bij zichzelf overleggende, dat zijn
beschermeling zich nu wel in veiligheid zou bevinden.
„Hebt gij in het Circus Busch wel eens den man gezien, die van een
hoogte van veertig meter met het hoofd naar beneden naar omlaag
springt?
„Als gij dat nog niet hebt gezien, dan hadt gij dat genoegen een
kwartier geleden bij mij kunnen hebben.
„Het kereltje, dat gij zoekt, sprong als een aap, of liever als een
vloo uit mijn keukenvenster, met een prachtigen zwaai precies in dien
vuilnisbak daar beneden en weg was hij!”
Met een vloek verlieten de beambten de woning, terwijl zij op de trap
nog het luide lachen van den fabrieksarbeider hoorden— —
Raffles had intusschen de schaar nieuwsgierigen verlaten en aan de
eerste zijstraat een rijtuig genomen, waarmee hij zich naar de Linden
liet brengen.
Bij den hoek der Wilhelmstraat betaalde hij den koetsier en te voet
begaf hij zich naar een café, waar hij avondeten bestelde.
Toen hij op zijn gemak had gegeten, slenterde hij als een rondwandelend
rentenier de Friedrichstraat langs naar zijn pension.
Hij lachte in stilte, als hij bedacht, welke gevaren hij had moeten
trotseeren voor den lauwerkrans van den schouwburgdirecteur.
VIERDE HOOFDSTUK.
IN DE MISDADIGERSKROEG.
Het was reeds bijna elf uur in den avond en het gewone nachtleven van
de Friedrichstraat had een aanvang genomen.
Op den hoek van de Schuttersstraat stond Lord Lister naar een kleinen
volksoploop te kijken.
Toen hij er dichterbij kwam, zag hij, hoe een agent van politie een
jong meisje bij den arm vasthield en haar wilde wegbrengen.
Eenige mannen met echte misdadigerstronies volgden den politiebeambte.
Toen deze zich op eenigen afstand van het samengeschoolde volk bevond,
sprong plotseling een der mannen naar hem toe en sloeg hem met een
looden stok den helm van het hoofd.
De agent liet het meisje los en wilde zijn wapen te voorschijn halen.
Voordat hij echter zoover kwam, had een ander der kerels, een groote,
zwartharige man, die volgens zijn uiterlijk over reuzenkrachten moest
beschikken, hem met een gummistok, dien hij uit zijn mouw te voorschijn
haalde, een geweldigen slag op de hersens gegeven, zoodat de agent
bewusteloos neerviel.
In het volgende oogenblik hadden de kerels het meisje beetgepakt en
liepen met haar de Charlottenstraat door tot aan de Jonkerstraat.
John Raffles, die het interessant vond om eens het intieme leven der
Berlijnsche misdadigers gade te slaan en te keren kennen, was hen
gevolgd en zag, dat de mannen met het meisje in een kelderlokaal in de
Jonkerstraat verdwenen.
Lord Lister begreep dadelijk, dat dit lokaal een misdadigerskroeg was.
Vol belangstelling daalde hij de donkere, smalle keldertrap af en keek
eens rond in de vuile, verwaarloosde ruimte.
Aan ongedekte houten tafeltjes zaten jonge mannen met vrouwspersonen
van verschillenden leeftijd; zij speelden kaart en dronken bier.
Van het jonge meisje en de drie mannen, die hij op straat had gezien,
ontdekte Raffles echter niets.
Zij moesten zich in het andere vertrek bevinden, dat door een katoenen
gordijn van het eerste was gescheiden.
De waard, die achter een toonbank, die zich dicht bij het katoenen
gordijn bevond, glazen spoelde en bier tapte, nam Raffles met
onderzoekende blikken op en wilde hem beletten, het achtervertrek
binnen te gaan.
Maar een goed gekleed heer, die een cylinder op het goedverzorgde hoofd
droeg, en die Raffles ook met een scherpen blik had opgenomen, wendde
zich tot den waard en sprak, terwijl hij naar Raffles wees:
„Alles in orde!”
Dus begaf de Groote Onbekende zich naar het achterste vertrek.
De bezoekers, die zich daar bevonden, waren allen stamgasten van den
boevenkelder, die hier geregeld bij elkaar kwamen.
Raffles zag, dat het meisje met de drie kerels in een hoek zat.
Schijnbaar toevallig ging hij ook naar die zijde van het vertrek, nam
plaats op een der stoelen vlak bij het groepje en bestelde een flesch
wijn bij den herbergier, die door zijn gasten nooit anders dan
„Ratel-Max” werd genoemd, omdat hij altijd te veel sprak.
Alsof hij niet het minste belang stelde in hetgeen om hem heen
voorviel, zoo begon Raffles zijn wijn te drinken.
Intusschen merkte hij op, dat de man met het zwarte haar, die het
meisje uit de handen van den politieagent had gered, op driftigen toon
tot haar sprak en blijkbaar iets van haar verlangde, waarmede zij het
niet eens was.
De zwartharige, wiens kleeding betere dagen had gekend, maar toch van
eenigen opschik getuigde, keek met zijn schuwe, fonkelende oogen
woedend naar het meisje.
Plotseling sprong de jonge vrouw op en riep uit:
„Ik wil het niet langer doen. Ik heb je reeds twintig keer gezegd, dat
ik morgen een betrekking als dienstmeisje ga zoeken. Ik heb genoeg van
het leven, elke hond heeft een beter bestaan dan ik.”
„Ik sla je alle ribben stuk! Is dat je dank, dat ik je uit de klauwen
van dien politieploert heb gered?” klonk het brutale antwoord.
„Als jij me niet de straat op had gejaagd als een beest, om mij daar
mijn schandelijk bedrijf te laten uitvoeren, zou ik niet in hechtenis
zijn genomen.
„Ik zeg je nu voor de laatste maal, laat mij met rust! Morgen verhuur
ik mij als dienstmeisje.”
Bij het hooren van die woorden was de zwartharige kerel van zijn stoel
opgesprongen.
„Je wilt dus niet meer werken voor je brood? Geen profijt trekken van
je mooie snuitje? Ik zal je eens flink op je hersens trommelen, zoodat
hooren en zien je vergaat.”
Het jonge meisje, dat een merkwaardig fijn en interessant kopje had, en
in wier oogen een bijna kinderlijke naïeve uitdrukking lag, keek als om
hulp zoekend om zich heen.
Maar aan alle kanten zag zij grijnzende hoonende tronies.
„Wil je doen, wat ik je beveel, of wil je dat niet?” brulde de
zwartharige met gebalde vuist.
Met angstig afwerend gebaar hief het meisje, als om mededoogen
smeekend, haar handen op en riep met een vastberadenheid, die Raffles
niet bij haar had vermoed:
„Neen!”
Zij kroop weg voor de neerdalende vuist van den woesteling als een
angstig vogeltje.
Maar voordat de vuistslag haar kon treffen, was een redder voor haar
komen opdagen.
John Raffles was met een ruk van zijn stoel opgesprongen, had de vuist
van den zwartharigen jongen man beetgepakt, zijn pols met een handige
beweging omgedraaid en had den kerel tegen den muur gesmeten, waar hij
met een harden plof neerviel.
Een woest geschreeuw weerklonk uit de monden der andere gasten van den
boevenkelder.
Raffles had, onbevreesd voor alle dreigementen, die hem naar het hoofd
werden geslingerd, het meisje bij den arm gegrepen en het naar zijn
tafeltje gebracht.
„Vervloekte hond!” riep een van de makkers van den zwartharige, „dat
zal je nog niet zoo glad zitten.”
De Groote Onbekende zag, dat de schreeuwer een scherp mes in de handen
hield.
„Maak appelmoes van hem!” brulde een der anderen.
De zwartharige was weer opgesprongen.
Het witte schuim stond hem van woede op de lippen.
Maar hij had den moed niet, Raffles aan te vallen.
Hij had ontzag gekregen voor de kracht van dezen onbekende, die hem
zooeven maar al te duidelijk was getoond.
Maar deze houding viel niet in den smaak der kroeggasten; zij begonnen
hem voor den gek te houden.
„Wat!” schreeuwden zij, „de mooie Adolf durft den fijnen meneer niet
aan! Wat een held!”
„Ik steek hem dood!” riep de zwartharige woedend en wilde zich met
opgeheven mes op zijn vijand werpen.
John Raffles liet hem kalm naderbij komen. Hij hief niet eens zijn hand
op om zich te verdedigen.
Alleen zijn ijskoude, scherpe blik scheen den ruwen kerel te willen
doorboren.
Met een luiden gil wilde het jonge meisje haar beschermer behoeden voor
een messteek van den misdadiger, maar Lord Lister weerde haar
vriendelijk terug.
Brullend en schuimbekkend van woede hief de zwartharige den arm op om
Raffles het mes in de borst te stooten, maar in het volgende oogenblik,
nog voordat hij in staat was om zijn plan ten uitvoer te brengen, had
Raffles hem een trap in de maagstreek gegeven, die hem als een bal door
het lokaal deed rollen.
Deze nieuwe nederlaag van den makker maakte diens vriend bijna
zinneloos van woede.
Als een krankzinnige stortte ook hij zich met opgeheven mes op Raffles,
die nu een stoel opnam en met dezen zoo bliksemsnel om zijn hoofd
rondzwaaide, dat het niemand mogelijk zou zijn geweest om hem te
naderen.
Op dit oogenblik kwam de waard met den heer met den cylinder het lokaal
binnen.
Eén der kerels, die toch nog de brutaliteit had, om op Raffles los te
stormen, kreeg zulk een geweldigen slag met een stoelpoot, dat deze in
splinters uit elkaar vloog en den aanvaller op den grond slingerde.
Dit was het teeken voor alle aanwezige gasten, om Raffles aan te
vallen. Een waar oproer ontstond onder de aanwezigen.
Met stoelen en flesschen, bierglazen, messen en bordjes wilden de
schavuiten den vreemdeling te lijf trekken.