De tijd, een uur voor middernacht; de plaats, een Fransch apartement,
bestaande uit een half dozijn vertrekken;—eene donkere koude
antichambre of corridor, eene eetzaal, een salon, eene slaapkamer, en
een kabinet of boudoir, kleiner en meer afgelegen dan de andere kamers.
Dat alles afgesloten met eene dubbele deur, die op de groote trap
uitkomt, maar elke kamer voorzien van twee of drie eigene deuren, die
verscheidene middelen van gemeenschap aanbieden met het overige van het
apartement, en zekere smalle gangen tusschen de muren, die, gelijk in
zulke huizen niet ongewoon is, naar eene achtertrap voeren, welke
onderaan een uitgang in eene achterstraat heeft. Alles gelegen op de
verdieping van een hotel, zoo groot, dat dit apartement nog niet eens
eene geheele rij vensters beslaat aan den eenen kant van het
binnenplein, waarop de vier zijden van het gebouw uitzien.
Eene pracht, genoeg verbleekt om iets zwaarmoedigs te hebben, en nog
schitterend genoeg, om door zekeren zweem van staatsie het gewone
gebruik te belemmeren, heerschte in deze vertrekken. De wanden en
zolderingen waren beschilderd en verguld; de vloeren waren ingelegd en
geboend; roode draperieën hingen om vensters, deuren en spiegels;
branches, gewrongen en door elkander gevlochten gelijk takken van
boomen of hoornen van dieren, staken uit de wandpaneelen. Maar overdag,
wanneer de luiken, nu dicht gesloten, open waren, en het licht
binnenscheen, waren onder al dien opschik de sporen zichtbaar van
slijting en stof, van zonneschijn, vochtigheid en rook, en lange
tusschenpoozen van gebrek aan gebruik en bewoning, wanneer zulke
staatsiekamers schijnen te verkwijnen evenals menschen doen, die in
eene gevangenis zijn opgesloten. Zelfs de avond en de groepen van
brandende kaarsen konden deze sporen niet geheel uitwisschen, schoon
het algemeene geflikker ze minder deed opmerken.
Het geflikker van helder brandende bougies en de weerkaatsing daarvan
in spiegels, van verguldsel en schitterende kleuren, was dezen avond
tot maar eene kamer beperkt—dat kleine vertrekje, achter de andere zoo
pas opgenoemde. Uit de voorzaal gezien, waar eene flauwe lamp brandde,
door het donkere verschiet van opene deuren, scheen het glansrijk en
kostbaar als een juweel. In het hart van dien glans zat eene schoone
vrouw—Edith.
Zij was alleen. Haar gelaat had nog dezelfde uitdrukking van
uitdagenden trots. Hare wangen waren eenigszins vermagerd, hare oogen
schenen eenigszins grooter, maar hadden nog meer glans, en hare fiere
houding was juist dezelfde. Geene schaamte op haar voorhoofd; geen laat
berouw boog haar trotschen hals. Nog even statig en gebiedend, en toch
onverschillig voor zich zelve en alle andere dingen, zat zij daar, met
hare donkere oogen neergeslagen, naar iemand te wachten.
Geen boek, geen werk, geene bezigheid hoegenaamd behalve hare eigene
gedachten, kortte den slependen tijd. Een voornemen, krachtig genoeg om
haar voor niets anders aandacht te laten, vervulde haar. Met dicht
geknepene lippen, die beefden als zij ze voor een oogenblik van dat
bedwang ontsloeg; met opgespannen neusgaten, met samengeknepene handen,
en met haar voornemen in hare zwoegende borst, zat zij daar te wachten.
Toen zij een sleutel in de buitendeur hoorde steken, en daarop een
voetstap in de voorzaal volgde, sprong zij op en riep: “Wie is daar?”
Het antwoord was in het Fransch, en twee mannen kwamen met rammelende
borden, om de tafel te dekken voor het souper.
Wie had hen dat belast? vroeg zij.
Monsieur had het besteld, toen het hem beliefde dat apartement te
nemen. Monsieur had gezegd, toen hij hier en route een uur was gebleven
en een brief voor madame had gelaten—madame had dien brief toch wel
ontvangen?
“Ja.”
Duizendmaal pardon! De plotselinge vrees, dat hij vergeten kon zijn,
had hem, een man met een kaal hoofd en een grooten baard, van een
naburigen restaurant, tot wanhoop gebracht! Monsieur had gezegd, dat
het souper op dat uur gereed moest wezen; en had in zijn brief madame
ook gewaarschuwd wat hij besteld had. Monsieur had het Gouden Hoofd de
eer bewezen om te verzoeken, dat het souper uitgelezen en keurig zou
zijn. Monsieur zou bevinden, dat zijn vertrouwen in het Gouden Hoofd
niet verkeerd geplaatst was geweest.
Edith zeide niets meer, maar zag peinzend toe, terwijl zij de tafel
voor twee personen dekten en wijn daarop zetten. Eer zij gedaan hadden
stond zij op, en eene lamp nemende, ging zij in de slaapkamer en het
salon, waar zij haastig maar nauwkeurig al de deuren onderzocht, vooral
eene deur in de laatste kamer, die in een smallen gang uitkwam. Zij nam
den sleutel daaruit en stak dien aan den buitenkant. Daarna kwam zij
terug.
De mannen—waarvan de tweede er zeer donker en galachtig uitzag, met een
buisje, glad geschoren en met zwarte, zeer kort geknipte haren—hadden
de tafel gedekt en stonden nu hun werk aan te zien. Hij, die eerst
gesproken had, vroeg of madame dacht, dat het nog lang zou duren eer
monsieur kwam.
Zij kon dat niet zeggen. Het kwam er niet op aan.
Pardon! Daar was het souper. Het moest nu dadelijk gebruikt worden.
Monsieur (die Fransch sprak als een engel—of als een Franschman—dat was
hetzelfde) had met zeer veel nadruk van zijne preciesheid gesproken.
Maar de Engelsche natie had zulk een groot genie voor preciesheid. Ha,
welk gerucht! Groote Hemel, daar was monsieur. “Le voilà!”
Inderdaad, monsieur, door den ander van de twee ingelaten, kwam, met
zijne blinkende tanden, door de donkere kamers aan, alsof hij geheel en
al mond was; maar in dat heiligdom van licht en kleur gekomen, bleek
hij een man ten voeten uit te zijn, omhelsde madame en sprak haar in de
Fransche taal aan als zijne bekoorlijke vrouw.
“Mijn God! madame zal flauw vallen. Madame is overstelpt van
blijdschap.” De man met het kale hoofd en den baard merkte dit op en
riep dit uit.
Madame was maar bevend teruggedeinsd. Eer de woorden nog geheel waren
uitgesproken, stond zij met hare hand op een fluweelen rug van een
leuningstoel, tot hare volle lengte opgericht, en met een onbeweeglijk
strak gezicht.
“François is naar het Gouden Hoofd gevlogen om het souper. Hij vliegt
bij zulke gelegenheden als een engel of een vogel. De bagage van
monsieur is in zijne kamer. Alles is gearrangeerd. Het souper zal in
een oogenblik hier zijn.” Deze feiten werden door den kalen man met
buigingen en glimlachjes aangekondigd, en weldra kwam het souper.
De warme schotels stonden op een komfoor; de koude waren reeds, met het
noodige tafelgereedschap, op een buffet gezet. Monsieur was met deze
schikking tevreden. Dat de tafel zoo klein was beviel hem zeer wel. Zij
moesten het komfoor maar op den grond zetten en heengaan. Hij zou zelf
de schotels wel verplaatsen.
“Pardon!” zeide de kale man zeer beleefd. Dat was onmogelijk.
Monsieur was van een ander gevoelen. Hij had dien avond geene verdere
bediening noodig.
“Maar madame,” gaf de kale man in bedenking.
Madame, antwoordde monsieur, had hare eigene kamenier. Dat was genoeg.
Een millioen maal pardon! Neen! Madame had geene kamenier.
“Ik ben alleen hier gekomen,” zeide Edith. “Dat was mijne verkiezing
zoo. Ik ben wel aan het reizen gewoon; ik heb geene bediening noodig.
Zij behoeven mij niemand te zenden.”
Monsieur liet, bij zijne eerste onmogelijkheid blijvende, de twee
bedienden de buitendeur uit en sloot die achter hen. Toen de kale man
zich omkeerde om te buigen, merkte hij op dat madame nog met hare hand
op den fluweelen rug van den leuningstoel stond, en dat zij hem geheel
niet scheen te zien, hoewel zij recht voor zich uitkeek.
Toen het gerucht, dat Carker maakte bij het sluiten der deur, door de
reeks der kamers klonk en dof gesmoord die laatste scheen te bereiken,
klonk Edith te gelijk eene kerkklok in de ooren, die twaalf sloeg. Zij
hoorde hem stilstaan, alsof hij die klok insgelijks hoorde en
luisterde, en toen naar haar terugkomen, met eene lange reeks van
voetstappen door de stilte, en naarmate hij verder kwam elke deur
achter zich sluitende. Hare hand verliet een oogenblik den fluweelen
rug van den stoel, om een mes op de tafel binnen haar bereik te
brengen; toen stond zij weder gelijk zij te voren had gestaan.
“Hoe vreemd dat gij alleen hier komt, lieve,” zeide hij toen hij de
kamer inkwam.—“Wat!” zeide zij.
Haar toon was zoo ruw; de snelle wending van haar hoofd zoo woest; hare
houding zoo terugstootend, en haar gezicht zoo donker en dreigend, dat
hij haar met de lamp in de hand bleef staan aanzien, alsof zij hem had
doen versteenen.
“Ik zeg,” herhaalde hij eindelijk met zijn allerbeleefdsten glimlach,
“hoe vreemd, geheel alleen hier te komen! Dat was waarlijk wel eene
noodelooze voorzichtigheid, die zich zelve had kunnen verijdelen. Gij
hadt te Havre of Rouaan eene dienstbode moeten nemen, en hebt daartoe
overvloedig tijd gehad, hoewel gij de grilligste en ongemakkelijkste
van alle vrouwen zijt, gelijk gij ook de schoonste zijt, mijn lief.”
Hare oogen zagen hem aan met een vreemden glans, maar zij bleef met
hare hand op den stoel staan leunen, en sprak geen woord.
“Ik heb u nooit zoo schoon gezien als van avond,” hervatte Carker.
“Zelfs het portret, dat ik gedurende dezen harden proeftijd in mijn
gemoed heb omgedragen, en dat ik nacht en dag heb beschouwd, wordt door
de werkelijkheid overtroffen,”
Geen woord. Geen blik. Hare oogen geheel verborgen door de hangende
wimpers, maar haar hoofd recht opgericht.
“Harde en strenge bedingen waren het!” zeide Carker met een glimlach;
“maar zij zijn allen vervuld en voorbij, en maken het tegenwoordige des
te verrukkelijker en te veiliger. Sicilië zal onze wijkplaats zijn. In
het traagste en verkwikkelijkste gedeelte der wereld, mijn liefje,
zullen wij beide vergoeding zoeken voor de oude slavernij.”
Hij kwam vroolijk naar haar toe, toen zij eensklaps het mes van de
tafel greep, en hij een stap terugdeinsde.
“Blijf staan,” zeide zij, “of ik zal u vermoorden.”
De plotselinge verandering in haar, de woede en afschuw, die in hare
oogen flikkerden deden hem stilstaan alsof een brand hem had gestuit.
“Blijf staan,” zeide zij. “Kom niet nader, op uw leven.”
“Kom, kom! Wij zijn alleen, en niemand hoort of ziet ons. Denkt gij mij
bang te maken met die kuurtjes van deugdzame dames?”—“Denkt gij mij
bang te maken,” antwoordde zij woest, “met mij te herinneren dat ik
hier alleen ben en er geene hulp nabij is? Denkt gij mij daardoor van
eenig plan of voornemen af te schrikken? Mij, die met opzet hier alleen
ben? Als ik bang voor u was geweest, zou ik dan hier zijn, in het
holste van den nacht, om u in uw gezicht te zeggen wat ik u zeggen
zal?”—“En wat is dat,” zeide hij, “gij schoone haneveer? Schooner zóó
dan eene andere vrouw in haar best humeur?”—“Ik zeg u niets voordat gij
naar dien stoel teruggaat,” antwoordde zij,—“behalve dit nog eens—kom
niet nader. Geen stap nader. Ik zeg u, als gij dat doet, zoo waar als
de hemel ons ziet, zal ik u vermoorden.”—“Ziet gij mij bij vergissing
voor uw man aan?” vroeg hij grijnzend.
Zonder zich te verwaardigen om antwoord te geven, strekte zij haar arm
uit, en wees naar den stoel. Hij beet op zijne lippen, rimpelde zijn
voorhoofd, lachte, en zette er zich op neer, met eene teleurstelling en
verlegenheid, die hij onmogelijk kon ontveinzen; zenuwachtig op zijne
nagels bijtende, keek hij haar zijdelings met bittere wreveligheid aan,
hoewel hij wilde veinzen dat hij zich met hare grilligheid vermaakte.
Zij legde het mes op de tafel neer, en naar hare borst wijzende, zeide
zij:
“Ik heb hier iets zitten dat geen minnepand is, en liever dan nog eens
te verdragen dat ge mij aanraakt zou ik het tegen u gebruiken—en dat
weet gij, terwijl ik spreek—met minder bezwaar dan tegen eenig kruipend
gedierte dat er leeft.”
Hij veinsde schertsend te lachen en verzocht haar om haar spelletje
spoedig uit te spelen, want dat het souper koud werd. Maar de geheime
blik, waarmede hij haar aanzag, werd norscher en dreigender, en meer
dan eens stampte hij met een gemompelden vloek op den grond.
“Hoe dikwijls,” zeide Edith, hem met haar donkersten blik aanziende,
“heeft uwe vermetele snoodheid mij met schimp en beleedigingen
vervolgd? Hoe dikwijls ben ik, door uwe beleefde manieren, uwe
spottende woorden en blikken met mijne vrijage en mijn huwelijk
geplaagd? Hoe dikwijls hebt gij mijne wond van liefde voor dat lieve,
mishandelde meisje, blootgelegd en opgereten? Hoe dikwijls hebt gij het
vuur aangeblazen, dat mij twee jaren lang gemarteld heeft, en mij in
verzoeking willen brengen om mij dolzinnig over mijne marteling te
wreken?”—“Ik twijfel er niet aan, mevrouw,” antwoordde hij, “of gij
hebt er goede rekening van gehouden, en zult het dus wel juist weten.
Kom, kom, Edith. Tegen uw man, dien ellendigen bloed, mocht dit
aangaan....”—“Wat,” zeide zij, hem aanziende met eene trotsche
minachting, waaronder hij wegkromp, hoewel hij zich goed wilde houden,
“als al mijne andere redenen om hem te verachten als veertjes hadden
weggeblazen kunnen worden, zou het bijna reeds genoeg zijn geweest dat
hij u tot raadsman en gunsteling had.”—“Is dat de reden waarom ge met
mij zijt weggeloopen?” vroeg hij tergend.—“Ja, en waarom wij elkander
nu voor de laatste maal zien. Ellendeling! Wij komen dezen nacht
bijeen, en scheiden dezen nacht. Geen oogenblik nadat ik gedaan heb met
spreken, zal ik meer hier blijven.”
Hij keerde zich naar haar om met zijn afschuwelijksten blik, en greep
de tafel met zijne hand aan; maar stond niet op, en deed of zeide niets
anders om haar te dreigen.
“Ik ben eene vrouw,” zeide zij, hem strak aanziende, “die van hare
kindsheid af beschaamd gemaakt en verstaald is. Ik ben aangeboden,
afgekeurd, opgeveild en uitgeloofd, tot mijne ziel er van walgde. Ik
had geen talent, dat mij van nut had kunnen wezen, of het is
opgevijzeld en uitgestald, om mijne waarde te verhoogen, alsof de
omroeper het door de straten had uitgeschreeuwd. Mijne arme, trotsche
betrekkingen zagen dat aan en keurden het goed, en elke band tusschen
ons is losgemaakt. Er is niemand van hen om wien ik zooveel geef, als
ik om een schoothondje zou geven. Ik sta alleen, alleen in de wereld,
en weet wel welk eene valsche wereld het voor mij geweest is, en welk
eene valsche rol ik er in gespeeld heb. Gij weet dat, en gij weet dat
mijn goede naam voor de wereld geene waarde voor mij heeft.”—“Ja, dat
heb ik mij wel verbeeld,” antwoordde hij.—“En er op gerekend,” hernam
zij, “en mij daarom vervolgd. Al te onverschillig geworden voor eenigen
anderen tegenstand dan onverschilligheid tegen den dagelijkschen arbeid
der handen, die mij daartoe gevormd hadden, en wetende dat mijn
huwelijk ten minste zou beletten dat ik langer werd rondgevent, liet ik
mij verkoopen, zoo schandelijk als ooit eene vrouw met een touw om den
hals op eene markt is verkocht. Dat weet gij.”—“Ja,” zeide hij, al
zijne tanden toonende. “Dat weet ik.”—“Nu, daarop hebt gij gerekend en
mij daarom vervolgd,” zeide zij nog eens. “Van mijn trouwdag af vond ik
mij blootgesteld aan zulk eene nieuwe schande—aan zulke aanzoeken en
vervolgingen (zoo duidelijk uitgedrukt alsof zij met de grofste woorden
geschreven en mij telkens in de hand gestopt waren) van een en
denzelfden gemeenen schurk, dat het mij was alsof ik tot dien tijd toe
nog nooit vernedering had gevoeld. Die schande deed mijn echtgenoot mij
aan; hij zelf overstelpte mij daarmede; met zijne eigene handen
dompelde hij mij daarin, en dat herhaalde hij geheel eigenwillig
honderden malen. En zoo—door die twee van ieder rustpunt verdrongen,
dat ik nog had—door die twee gedwongen om het laatste overblijfsel van
liefde en zachtheid in mijn binnenste te verzaken, of het onschuldige
voorwerp daarvan tot een nieuw onheil te wezen—van den een naar den
ander gedreven, en door den een belaagd als ik den ander
ontsnapte—steeg mijne gramschap tegen beiden bijna tot razernij. Ik
weet niet wien ik meer haatte—den meester of den knecht.”
Hij lette scherp op haar, terwijl zij daar voor hem stond in de
zegepraal harer vergramde schoonheid. Zij was vastberaden, dat zag hij;
onverschrokken; niet meer bevreesd voor hem dan voor een worm.
“Wat zou ik tegen u van eer of kuischheid zeggen!” vervolgde zij.
“Welke beteekenis zouden die woorden voor u hebben; welke beteekenis
zouden zij voor mij hebben! Maar als ik u zeg, dat de minste aanraking
van uwe hand mijn bloed van tegenzin doet stollen; dat gij van het uur
af toen ik u voor het eerst zag en haatte tot nu toe, nu mijn
onwillekeurige afschuw van u is vergroot door al de kennis, die ik van
u heb opgedaan, gij een walgelijk schepsel voor mij zijt geweest, dat
op aarde geen gelijke meer heeft; hoe dan?”
Hij antwoordde met een flauwen lach: “Ja, hoe dan, mijne koningin?”
“Op dien avond toen gij, aangemoedigd door het tooneel, dat gij hadt
bijgewoond, het hart hadt om in mijne kamer te komen en mij aan te
spreken,” zeide zij, “wat is er toen voorgevallen?”
Hij haalde zijne schouders op en lachte wederom.
“Wat is er toen voorgevallen?” zeide zij.—“Uw geheugen is zoo goed,”
antwoordde hij, “dat gij het u zonder twijfel wel herinneren
kunt.”—“Dat kan ik,” zeide zij. “Hoor dan! Mij toen deze vlucht
voorstellende—niet deze vlucht, maar de vlucht, waar gij aan dacht—hebt
gij mij gezegd dat ik, nu ik u die bijeenkomst had gegeven, zoodat gij
u daar bij mij kondt laten ontdekken, als gij dat goedvondt, en ik u
dikwijls te voren met mij alleen had laten zijn—en gelegenheid daartoe
gemaakt had, was uw gezegde—en ik u openlijk bekend had, dat ik voor
mijn man geen ander gevoel dan afkeer koesterde en om mij zelve niet
gaf—reeds verloren was; dat ik u macht had gegeven om mijn naam door
het slijk te slepen—dat mijne eer van een enkel woord van u
afhing.”—“In de liefde zijn alle krijgslisten...” viel hij er met een
glimlach op in. “Het oude spreekwoord...”—“Op dien avond en toen,”
zeide Edith, “kwam er een einde aan mijn langdurigen strijd met iets,
dat geene achting voor mijn goeden naam was—ik weet niet wat het
was—misschien gehechtheid aan dat laatste overschot van liefde. Op dien
avond en toen keerde ik alles den rug behalve mijn haat en mijne wraak.
Ik deed een slag, die uw trotschen meester in het stof neervelde, en u
daar voor mij zette, gelijk gij mij nu aanziet en weet wat ik meen.”
Hij sprong met een zwaren vloek van zijn stoel op. Zij stak hare hand
in hare borst, en geen vinger beefde, geen haar op haar hoofd trilde.
Hij bleef stil staan, zij insgelijks, met de tafel en den stoel
tusschen hen in.
“Als ik vergeet dat die man zijne lippen aan de mijne bracht en mij in
zijne armen sloot, gelijk hij van avond nog eens gedaan heeft,” zeide
Edith, naar hem wijzende; “als ik de smet van zijn kus op mijne wang
vergeet—de wang, waartegen Florence haar schuldeloos gezichtje wilde
leggen—als ik mijne ontmoeting met haar vergeet, terwijl die smet mij
zoo heet aankleefde, en hoe de bewustheid mij overstelpte dat ik,
terwijl ik haar van de kwellingen bevrijdde, die ik haar door mijne
liefde had veroorzaakt, te gelijk haar naam door den mijnen tot schande
bracht, en haar, als zij aan mij dacht, ook altijd zou doen denken aan
de eerste maal, dat zij een schuldig schepsel ontweek—dan, echtgenoot,
van wien ik voortaan gescheiden ben, zal ik de laatste twee jaren
vergeten, en herdoen, wat ik gedaan heb, en u uw waan benemen.”
Hare flikkerende oogen, even opgeslagen, vestigden zich nu weder op
Carker, en zij reikte hem met hare linkerhand eenige brieven toe.
“Zie deze!” zeide zij verachtelijk. “Die hebt gij mij gezonden in den
valschen naam, waaronder gij reist, een hier, andere onderweg. Zij zijn
niet geopend. Neem ze terug!”
Zij kneep ze in hare hand ineen en wierp ze hem voor de voeten.
“Wij vinden elkander van nacht en scheiden van nacht,” zeide zij. “Gij
hebt wat te vroeg op Siciliaansche dagen van weelderig genot gerekend.
Gij hadt nog wat langer kunnen kruipen en vleien en uwe verradersrol
spelen, en nog rijker worden. Gij koopt uwe wellustige rust wat te
duur.”—“Edith,” antwoordde hij, haar met zijne hand dreigende. “Ga
zitten! Houd op daarmee! Welke duivel regeert u?”—“Hun naam is
Legioen,” antwoordde zij, zich trotsch oprichtende; “gij en uw meester
hebt ze in een vruchtbaar huis opgekweekt, en zij zullen u beiden
verscheuren. Gij valschaard, valsch voor hem, valsch voor zijn
onschuldig kind, valsch voor iedereen en aan alle kanten, ga heen en
poch op mij, en knarsetand, omdat gij weet dat gij liegt!”
Hij stond voor haar, mompelend en dreigend, en keek rond alsof hij naar
iets zocht, dat hem helpen kon om haar te overmeesteren; maar zij bleef
even onverschrokken staan.
“In elke logen, waarmede gij snoeft,” zeide zij, “triomfeer ik. Ik kies
u uit als den gemeensten kerel dien ik ken, den pluimstrijker en het
werktuig van den trotschen tiran, opdat zijne wond dieper zou gaan en
pijnlijker steken. Snoef, en wreek mij zoo op hem! Gij weet hoe gij van
nacht hier zijt gekomen, en gij weet hoe armzalig gij daar staat; gij
ziet u zelven met kleuren even verachtelijk, zoo niet even hatelijk,
als waarmede ik u zie. Snoef dan, en wreek mij op u zelven.”
Het schuim stond op zijne lippen, het zweet op zijn voorhoofd. Als zij
maar voor een half oogenblik had gewankeld, zou hij haar hebben
aangepakt en vastgebonden; maar zij stond zoo vast als eene rots, en
hare doordringende oogen werden niet van hem afgewend.
“Wij scheiden zoo niet,” zeide hij. “Denkt gij dat ik suf ben, om u in
zulk eene dolle bui te laten gaan?”—“Denkt gij,” antwoordde zij, “dat
ik tegen te houden ben.”—“Dat zal ik beproeven, mijn liefje,” zeide
hij, met eene driftige beweging van zijne hand.—“God zij u genadig, als
gij beproeft dichter bij mij te komen,” antwoordde zij.—“En als ik nu
eens niet zoo snoeven wilde?” zeide hij. “Als ik mij ook eens omkeerde?
Kom aan!” Hij liet zijne tanden wederom eenigszins blinken. “Wij moeten
accoord daarvan maken, of ik zou iets onverwachts kunnen doen. Ga
zitten, ga zitten!”—“Te laat!” riep zij uit, met oogen, waaruit vonken
schenen te schieten. “Ik heb eer en goeden naam in den wind gestrooid.
Ik heb besloten de schande te dragen, die aan mij kleven zal—maar ik
wil dat ik die ten onrechte draag—en dat gij dat ook weet—en dat hij
het nooit kan en zal weten. Ik zal sterven zonder woord of teeken.
Daarom ben ik hier met u alleen in het holste van den nacht. Daarom heb
ik u hier onder een valschen naam als uwe vrouw afgewacht. Daarom heb
ik mij door deze lieden hier laten zien. Niets kan u nu meer redden.”
Hij had zijne ziel wel willen verkoopen om haar met hare schoonheid aan
den grond te doen vastwortelen, hare armen te doen verlammen, en haar
in zijn geweld te hebben. Maar hij kon haar niet aanzien zonder
bevreesd voor haar te zijn. Hij zag eene kracht in haar, die
onweerstaanbaar was. Hij zag dat zij wanhopig was en dat haar
onuitdoofbare haat tegen hem voor niets zou terugdeinzen. Zijne oogen
volgden de hand, die met zulk een doodelijk opzet in hare borst werd
gestoken, en hij dacht dat die hand, als zij naar hem stiet en miste,
even snel naar hare eigene borst zou stooten.
Hij waagde het dus niet haar te naderen, maar de deur, waardoor hij was
binnengekomen, was achter hem, en hij ging achteruit om die te sluiten.
“Voor het laatst, laat u waarschuwen! Zorg voor u zelven!” zeide zij en
glimlachte nog eens. “Gij zijt verraden, gelijk alle verraders worden.
Het is bekend geworden, dat gij hier zijt of hier zoudt komen. Zoo waar
als ik leef, heb ik van avond mijn man hier in een rijtuig
gezien.”—“Hoer, dat is gelogen!” schreeuwde Carker.
Op het oogenblik werd er hard aan de schel in de voorzaal getrokken.
Hij verbleekte, terwijl zij hare hand ophief, als ware zij eene
tooveres, op wier wil dat geluid zich liet hooren.
“Luister! Hoort ge dat?”
Hij zette zijn rug tegen de deur; want hij zag eene verandering in haar
en verbeeldde zich, dat zij vooruitkwam om hem voorbij te gaan. Maar in
een oogenblik was zij verdwenen door de andere deur, die in de
slaapkamer uitkwam, en was deze achter haar gesloten.
Toen zij zich eens had omgekeerd, eens haar strakken blik van hem had
afgeweerd, gevoelde hij, dat hij met haar kon kampen. Hij meende dat de
schrik van dit onverwachte nachtgerucht haar overmeesterd had, des te
gemakkelijker door den overspannen toestand waarin zij verkeerde. Hij
duwde de dubbele deur open en volgde haar, bijna oogenblikkelijk.
Maar de kamer was donker, en daar zij op zijn roepen geen antwoord gaf,
moest hij teruggaan om de lamp. Hij hield die omhoog en keek overal
rond, verwachtende haar ergens in een hoek te zien weggekropen; maar de
kamer was ledig. Zoo ging hij achtereenvolgens naar het salon en de
eetzaal, met den onzekeren tred van iemand die ergens vreemd is, zag
vreesachtig rond en keek achter sofa’s en kamerschutten, maar zij was
er niet. Neen, ook niet in de voorzaal, die zoo ledig was, dat hij dit
met eene enkelen blik kon zien.
Al dien tijd werd er bij herhaling aan de schel getrokken, en bonsden
zij, die buiten stonden, op de deur. Hij zette zijne lamp op een
afstand neer, ging dichtbij en luisterde. Verscheidene stemmen waren te
gelijk aan het spreken, twee ten minste daarvan in het Engelsch; en
schoon de deur dik en de verwarring groot was, kende hij eene daarvan
te wel om te twijfelen wiens stem het was.
Hij nam zijne lamp weder op en ging snel terug door al de kamers heen,
bij elk vertrek, dat hij verliet, stilstaande en naar haar rondziende,
met het licht boven zijn hoofd. Zoo stond hij in de slaapkamer, toen de
deur, die in den geheimen gang uitkwam, hem in het oog viel. Hij ging
er naar toe, en vond ze aan den anderen kant gesloten; maar zij had bij
het uitgaan eene voile laten vallen en tusschen de deur ingesloten.
Al dien tijd stond men op de trap te schellen en met handen en voeten
op de deur te rammelen.
Hij was geen lafaard; maar deze geluiden, het voorafgaande, het vreemde
der plaats, dat hem verbijsterde, de verijdeling zijner plannen (want,
vreemd genoeg, hij zou veel stouter zijn geweest als zij hem gelukt
waren), het nachtelijk uur, de herinnering dat hij niemand nabij zich
had op wien hij zich voor een vriendendienst kon beroepen, vooral het
plotselinge gevoel, dat zelfs zijn hart als lood bezwaarde, dat de man,
wiens vertrouwen hij had misbruikt en dien hij zoo verraderlijk had
bedrogen, daar was om hem zijn masker af te rukken en uit te dagen,—dat
alles vervulde hem met een blinden schrik. Hij poogde de deur te
openen, waartusschen de voile was ingesloten, maar zij wederstond zijn
geweld. Hij schoof een der vensters open en keek door het zonneblind
naar beneden op de plaats; maar het was een hooge sprong, en de steenen
waren genadeloos.
Het schellen en bonzen bleef nog aanhouden—zijn angst nam toe—hij ging
weder naar de deur in de slaapkamer, en met nieuwe pogingen, telkens
sterker dan te voren zijne krachten inspannende, wrong hij ze open.
Daar hij niet veraf eene smalle trap zag en de nachtlucht naar boven
voelde komen, ging hij zachtjes terug om hoed en jas te halen, sloot de
deur achter zich zoo goed hij kon, sloop met het licht in de hand naar
beneden, deed het uit toen hij de straatdeur zag, zette de lamp in een
hoek neer, en ging naar buiten, waar de sterren schitterden.