— Se Zamenhofo vizitas, ĉiu pordo lin invitas — invokis Emèric
paspartue, kaj la pordo de la loĝejo de Kamaĉo tuj sezame
apertiĝis, dum La Majstro demandis timeme, eĥate de la grinco
de ĉarniroj oscedemaj:
— Ĉu li certe ne regresos ĉi-domicilen?
— Mi jam diris, ke por ni florealas sed por Kamaĉo
termidoras. Ĝuste nun li aŭ rikanas en Barcelono spektante
recitalon de Nikotin' kaj la mejloŝtonan filmon _Langvoroj_,
aŭ babilas kun Liven Dek kaj István Ertl en Valencio kun porcio
da paelo sur unu mano kaj longa glaso da ciperaĵo en la alia.
— Ĉu vi ne sciencas tion skrupule, intelekta Emèric?
— Kial mi faru tiel?: de tro multa scio krevas la kranio.
— Konsekvencas, ke ni pozicias en lia hejmo, _dum_
li kaj mi kunhantas la barcelonan prekongresan forumon
literaturan!
— Eksterordinare, ĉu ne?
La kooperativaj gastoj trafantomis la salonon preter du
maŭzedongece grandaj fotoj blankanigraj de Karolo Piĉ kaj
Fernando de Diego kovrantaj la grumele blankan farbon de la du
solaj muroj sen fenestro kaj sen mebloj. En la salono subite
aŭdiĝis softa jelpo de la hieratika manekeno:
— Meleno!
Ili trairis kurtan koridoron, kaj poste turnis sin liven.
La muroj de l' litĉambro de Kamaĉo, tapetitaj per brik-imita
papero, aspektis nude kiel orfa lokalo kaj friske kiel kripta
zulo. Nudon kaj friskon ŝminkis kvar altaj bretaroj plenaj je
libroj en du vicoj. Duonon de la ĉambro okupis du-etaĝa lito,
kies supron kovris stakoj da kajeroj, kovertoj kaj ĉiaformataj
periodaĵoj. Fingrumante iom da polvo sur apuda breto La Majstro
verdiktis:
— Kia sapropelio! Indukteblas, ke tiu Kamaĉo forgesis
breto-broseti!
Emèric senĉapeligis sin kiel Bofronto esperanton kaj
eksidis ĉe la komputilo, fonte al la fenestro. Liaj manoj
araneis sur la klavaro kaj baldaŭ la ekrano plenis je informikaj
hieroglifoj.
— Kara Majstro: la tekstojn kaj programojn ni povas aŭ
plu lasi, aŭ forviŝi, aŭ kopii por Vi en propran diskon.
Bonvolu do ekdiri, kio Vin interesas cele detrui lian reputacion
aŭ abortigi liajn beletrajn planojn.
— Ĉu vi kuneksportis tian diskon aŭ ĉu ni ĝin latronu
el lia fikamero?
La hungara profesoro tiris el poŝeto de la redingoto
diskon plastan kaj elastan, samtempe respondante per siaj braĝaj
okuloj:
— Kia la reĝo, tia la leĝo, ho Mastro de Mastroj! Kaj la unua leĝo
de inkuba magio postulas, ke ĉiun objekton, kiun ni forprenos,
mi devas inde kompensi kaj kontraŭpezi per laso de alia aĵo.
Tial rezervu Vian akaparemon por tuj poste, kiam necesos elekti
iojn el inter liaj libroj. Turnu Vian subliman menson al ĉi
_komputino_: unu el la dosieroj plenas je malmoralaj kaj
perversiaj porno-skriptoj. Koniĝas majstro laŭ sia verko,
kaj eĉ najtingalo ne estas sen galo!
— Hm... Pornografio? Ne, tio min ne interesas. Eliminu la
tuton! Ĉu io pri mia enverguro?
— Eble en la letera fako... Efektive. El letero al... nu,
ne gravas: _Estus bone, se Georg Silber metus finan punkton al
la kariero de sia pseŭdonomo, kaj rekomencus verki propra- aŭ
ali-nome forgesante la kastelon el glacio, kiun tiel zorge, kaj
tiel travideble, li vane konstruis_.
— Ekimozo! Belzebuto predu la tutan leteran fakon!
— Ĉu ni provu pri poemoj?
— Jes! Jes-jes! J~eg~es! Rapidu, idioto!
— Kion mi faru ekzemple el ĉi poemo kun tri titoloj?
— Tri titoloj?
— Ŝajnas, ke li ne sukcesis elekti inter ili. La unua,
_Major-Silber-Ŝemer_, pli taŭgus kiel verso en rimportreto; la
dua, _Rabenaj malbenoj_, ne trafas la celon; eble sonas plej bone
_La Sankta Triunuo_, ĉar, kvankam ĝi temas pri Vi kaj Viaj du
lambastonoj, ĝi iom memorigas pri poemo de Emiano Imby.
— Tamen forviŝu la tuton, ke ni nenion risku.
— For! Hm... Li komencis alian poemeton kun la titolo _Dole
kaj petrole_, sed verkis nur unu strofon.
— Ĉu defreŝe pri Irako?
— Ne, tute ne pri tio, sed ja pri masturbado, kiel decas
al pornografia aŭtoro. Cetere, li metrikis ĝin vladimire.
— Legu do.
Sen rigardi la miopigan ekran-bluon Emèric recitis:
— Kaj dum Liaj satelitoj
georgias fole,
ĉe spegulo Li onanas
dole kaj petrole.
La Majstro tondris:
— Eliziu ĝin!
— Forstrekite. Kaj jen ankoraŭ io pri Via edzino.
— Ĉu longa?
— Ne; nur tri vortoj. Eble titolo por soneto.
— Nu, tiu-okaze bonvolu legi ĝin al mi.
— En ordo; mi kredas, ke temas pri difino.
— Legu do, ne atendigu min per neraŭmisma bagatelo.
— Laŭ Via plaĉo. La tri vortoj estas: _perlo sub
menhiro_.
— Mekonio! Ĉu vi supersature certas, ke temas pri mia majesta
edzino? Tion mi ne povas kredi: ŝi ja proprietas akciojn de
l' kooperativo, kaj verdire ŝi nenion faris kontraŭ li, krom
defendi min el liaj atakoj! Mi ne retinas, kial tiu Kamaĉo volus
aŭ devus ŝin insulti. Krome, se tion li faru, kial li ne uzu
pli drastajn esprimojn, kiel _kooperativa cerberino_ aŭ _literatura
furio_? Ŝajnas do, ke ni jam legas tro inter la linioj, inter
la vortoj, eĉ inter la literoj, ja pli ol la literojn mem. Se ni
sekvos tiun padon mi ne mirus, ke trovinte slipeton kun la vortoj
_sennobla rato_ aŭ _velura kanajlo_ ni eksuspektus, ke temas
ĝuste pri mi.
— Nu, en ordego; se Vi ne estus tiel modesta, Vi estus
perfekta. Tamen... Oho! Vidu, jen plia pornaĵo!
— Fu! Legu plejnure la titolon, Emèric.
— _Lit-erotiko kaj pub-leko en Esperantujo: ĉu midze
aŭ franze?_
— Diareo! Fi! Aktoj de la Akademio! Korpo de porko! Kaco
de boaco! Eks pri ĝi kaj eks pri seks'!
— Estu obeate. Vorto donita estas kiel leĝo. Ni daŭrigu
la gravan taskon, kiu venigis nin ĉi tien. Apertu Vian valizon.
La etaj okuloj de Emèric kavalkadis sur unu el la lignaj
bretoj, live super la printilo: inter _La Nobla Korano_ kaj _Manifesto
de la Komunista Partio_ staris kun aliaj snobaĵoj _La turpa
burĝaro_ de Miguel Espinosa, _La litomiŝla tombejo_ de
Karolo Piĉ kaj bunta kolekto da pornaj revuoj kaj gazetoj kun
diversaj pozoj kaj en pluraj lingvoj.
— Enen ilin! — ordonis la budapeŝta linko.
— Sed...
— Nek sed nek malsed! Ĉio dependas de _se_ kaj _kiam_,
kaj se devigas neceso, faru kun kareso!
Poste la hungara profesoro lasis en la vaka loko, fiksita
per knabina fibolo, koloran polaroidan foton montrantan plene la
nudon de juna virino mamuda kaj piĉuda, volupta kaj lasciva, kun
ŝia alilanda adreso zorge kaj nete tajpita sur la dorso de l'
bildo.
— Ĉu ne alloga? Kiaj uroĝoj!
— Pri prostituitinoj mi inertas... Kial ĉi fotografaĵo?
Ĉu nur por ekvilibrigo postrazia?
Anstataŭ respondi, Emèric faligis en la apertan valizon
nereviziitan printoskripton de la esperantigo de l' eseo _Ne
pensi plu_ de iuj Santiago Alba Rico kaj Carlos F. Liria.
Montrante al La Majstro nur la dorson de sia griza redingoto li
aldonis:
— Enmetu ankaŭ la romanon _Siriuso_ de Olaf Stapledon, ke Vi
komprenu pli bone hundojn, kio helpos Vin abunde en rilatado
kun ĉi tiaj homoj. Tamen, se Vi vere scivolas pri la motivo
de la fot-donaco, bonvolu aŭskulti kelkajn versojn kaj provu
identigi ilin.
Kaj li ekdeklamis:
— Iru, ĉasisto, elkonduku ampastrinon,
sanktan publikulinon,
kaj kiam al trinkejo venos trinki la bestoj,
ŝi demetu la vestojn, por ke li prenu ŝian maturplenon.
Se li vidos ŝin, li certe aliros.
Fremdaj iĝos al li la bestoj kampe kreskaj.
La Majstro mutis kiel kartona gramofono.
— Ĉu nenia ideo?
Grimaco de dubo.
— Ehe, ĉu... ĉu... m-m-miaj?
— Evidente jes, Kara Majstro! Nemisrekoneble el _Demetera
karmanjolas_, Via sekva poemaro. En Svisujo mi transdonos al
Vi klarskriban manskripton. Gravas nun tio, ke ni prevente lasu
kun la foto skatolon da truetaj kondomoj, prepare likon.
— Mi timas, ke li elserendipos nian manipulon...
— Protektas nin Kalbalakrabo, la patrona astro de l' ruĝaj magoj!
Parenteze, se ni jam finis ĉi-ĉambre, la dua leĝo de ruĝa magio
postulas, ke Vi lasu veran aŭ pseŭdoan kunsubskribon ie en la
loĝejo por sigeli nian kontrakton kaj la aŭtorecon de nia
entrudiĝo. Faru tion per sanga ruĵo sur la nepreja spegulo.
— Sed kion mi grafitiu sur la tualeteja reflektilo?
— Sufiĉos ekzemple _Woland & Wandel_~.~ Kun fina punkto!
— Ki-ki-kial?
— Por ibera okulo _W_ aspektas tre diableske kaj germanece.
Kaj pri la punkto simple obeu min.
La Majstro prenis la ruĵkrajonon el la manetoj de Emèric,
desegnis ambajn nomojn sur la metala rebildo de sia vizaĝo kaj
punktis la vipan parafon tiel aplombe, ke li faligis planken
la spegulon:
— Damne! Demone! Mil sterkaj diabloj!
— Ne blasfemu! Kaj zorgu neniom! Ne helpas spegulo al
malbelulo...
Morte sur la blankaj kaheloj restis nur du grandaj splitoj
kun la komencaj, akraj vovoj. La skunka ĉapelo kaj la falva
aŭtomato retrois al la apuda ĉambro jam profanita, kie, nervoza,
La Majstro kuŝigis sin sur la suban liton:
— Ĉu eblas kataplasmi ĉi kataraktan katastrofon!? Hu oj!
Mi proprioceptas, ke al mia psikosomato endas dekubiti...
La griza feliso prenis el la suba liva poŝo de sia plumba
redingoto etan slipon el blanka kartono kun skribo samaspekta
kiel malkontinua linio de formikoj distretitaj. Emèric invitis
la ripozanton laŭtlegi.
— Ĉu titolo por opero? Nu: _La Majstro kaj Martinelli_.
Emèric reprenis la bileton el la rigidaj fingroj de sia
akompananto kaj kaŝante ĝin rapidmove ie inter ambaj manoj li
demandis:
— Kie ĝi troviĝas? Ĉu en la liva? Ĉu en la dekstra?
Streĉu la okulojn! Se okulo ne atentas, dorso eksentas.
— En la dekstra mano.
— _Presk!_ Peko kaj eraro estas ecoj de l' homaro.
Bonvolu reprovi.
— Nu, tiukaze do en la alia.
— _Mis!_ Nur tiu ne eraras, kiu neniam ion faras. En
neniu!
Tiam li elmontris ambajn polmojn, kaj sur unu el ili,
interne de duone aperta finna alumet-skatolo sen alumetoj,
surdorse kuŝis stranga senbrila nigra besteto.
— Ĉu blato?
— Tute ne, Kara Majstro. Kiu vivas sen kalkulo, baldaŭ
estos almozulo. Blato estas insekto, kaj insektoj marŝas sur tri
paroj da kruroj. Sed tiu ĉi monstreto, Estimato, havas precize
ok.
— Ok?! Pri kiu animalo do temas?
— Pri tiu, kiu igos Vin senmorta. Ĝi aspektas iom
senvive, sed ĝi nur somnolas. Vidu, kiel movetiĝas la antenoj.
Kaj nun, unu, du, tri, kvar, kaj finita la far'!
Starigante la marsanaspektan kosmopoliton Emèric ŝovis
la besteton sub la kapkusenon kaj poste rapide rearanĝis la
liton kun la kompetento de sperta, zorga dommastrino.
— Dirite, farite. Sed nun ni foriru.
Malaperante kiel vaporo la du vizitintoj pafis sin for el
la loĝejo tiel mistere kaj senspure, kiel ili envenis.