La loĝejo de Georg Silber, ĉe-holma ĉaledo kun 12 ĉambroj,
estis ankaŭ la kooperativa redaktejo de la renoma internacia kaj
dumonata beletra revuo _Literatura Verniso_.
Jam pli ol unu horon ambaj intelektuloj babilis ĉe la
manĝotablo, kaj iliaj doktaj vortoj kaj paroloj alternis
brue-flue kun la ŝmacoj kaj moderaj borborigmoj de la kolaziono.
— Kiel vi divenis? Mi avidas, mi soifas, mi hungras famon,
kara Profesoro. Fa-mo-~n~. Nur famon, famon, famon kaj pli
da famo.
— Kaj Vi deziras, ke mi Vin helpu?
La okuloj de Georg Silber glimetis suplike:
— Jes, mi petas, mi petegas, mi petegegegas! Sukuru min kiel
vi faris pri tiu Clinton en Usono!
— Aha! Lian refamiĝon Vi celas, ĉu ne? En ordo. Mi estas en
mia elemento. Sed ĉi-kaze ni bezonos nul mis-ilon. Ne ĉio
utilas, kio brilas. Sufiĉos nuraj vortoj: vort' en ĝusta
momento faras pli ol arĝento. Simple, faru ĉion, kion mi diros
al Vi, kaj kiel mi diros al Vi, kaj Vi iĝos por-ĉiame fama, Vi
ĝuos eternan vivon, la saman eternan vivon, kies mankon Vi
koŝmaris dum la lastaj tagoj, monatoj kaj eĉ jaroj.
— Kontraŭ kioma prezo?
— Ĉioma, Estimato. Memoru, ke bona gloro pli valoras ol oro. La
unua paŝo estu, ke Vi repudiu Vian nunan nomon kaj rebaptu Vin
_La Majstro_ publike kaj private. Kompense la unua iniciato
de _Esperanta PEN-Klubo_ estos proponi, ke _La spegulo de
Velodajo_ iĝu deviga legaĵo en ĉiuj mondaj lernejoj.
La gastiganto mienis bavan nekomprenon.
— Se, anstataŭ fondinto, gvidanto kaj mentoro de _Literatura
Verniso_, Vi estus glora regnestro aŭ potenca landreganto,
jam dum Via vivo oni alinomus la plej gravajn placojn kaj
stratojn en ĉiuj urboj kaj vilaĝoj honore al Vi; en parkoj kaj
aleoj Via statuo monumentus salute al la homoj irantaj al laboro
aŭ porplezure promenantaj en dimanĉa mateno; kial do Vi
kontentigu Vin per la ĝisnuna, ofta sed nesufiĉa, apero de Via
nomo sur la paĝoj de Via gazeto kaj en la antaŭparoloj de la
prestiĝaj _LV_-eldonaĵoj? Verdire estas nul kialo, ke Vi ne
alinomu vin _La Majstro_. Vi ja rebaptis Vin pli frue, ĉu ne?
Kaj kiu havas la forton, havas la rajton.
— Jes ja, kara Emèric, sed en la historio de la aposteriora
planlingvo esperanto estis jam unu majstro: Ludwig Samenhof.
— Prave Vi diris: _est~is~_. Sed en ĉiu
epoko devas esti unu Majstro, kaj nun, post la mortoj de
Kalocsay, Lapenna, Waringhien kaj Régulo, ne estas pli da tiaj.
Ne estas, ĉu Vi komprenas? Kaj la movado bezonas novan Majstron,
bezonas ĝuste Vin. Kiel dirintus Ŝlejero, _Menade bal, Cifali bal_.
Vi estu do _La Majstro_, du-majuskle, kiun ĉiuj atendas.
— Viaj vortoj volas ekspliciti, ke ekzistas socia mendo...
— Precize! Fi-kial plu cerbumi pri io tiel klara? Lazaro
Zamenhofo mem ne volis, ke oni nomu lin tiel, ĉar en la komenco
tio ne estus oportuna por la celo disvastigi la lingvon inter
ĉiaj homoj. Sed nun, kiam ne eblas dubi, ke ankaŭ la esperantistoj
serĉas en la movado misiistojn, mesiojn kaj profetojn, kial Vi
ne akceptu la gravan responson? Aŭ ĉu Vi preferas, ke ĝi restu
vaka kaj aperta al la uzurpaj pretendoj de kiu ajn Tonkin, Buller,
Fettes, Valén aŭ Milojević?
— Nu, via kantato sonas dekaloge. _La Majstro_... kial ne? Ne pro
nenio mi jam de longe angligas kaj francigas mian plenan kaj
kompletan verkaron por eventuala aperigo en _The Library of
America_ aŭ _La Bibliothéque de la Pléiade_...
Surde al liaj fatamorganoj Emèric Ország enpoŝigis sian livan
manon kaj eltiris ĉifitan librotekan slipon kun formiklitera
skribo sur la dorsa flanko:
— Tajpu kaj faksu ĝin al Viaj subuloj.
La Majstro eklegis kun kelka peno la du aŭ tri proponitajn
frazojn:
Kara adjutanto kaj satelito
De nun bonvolu nomi min, tiel parole kiel skribe, same private kiel
publike, (La) Majstro. Per tio nia kooperativo...
Liaj okuloj glitis sur la cetero kaj en lia cerbo kirliĝis la
unuaj vaporoj de dubo, sed ĉian eblan heziton definitive forigis
la lasta, haste skribita linio:
Kooperativo de Literatura Verniso — en konsultaj rilatoj
kun PEN-Klubo.
— Brave. Bravege! Bravisime!!!
Ĝis la fino de la vespero La Majstro laboregis entuziasme por
disfaksi al sia stabanaro la novan, revolucian komandon. Kiam la
redakteja faksilo ĉesis aktive deĵori, li rimarkis kun enormaj
miro kaj surprizo, ke kie antaŭe staris nul pordo, inter la
kuirejo kaj la malgranda neprejo, oscedas nun la enira aperturo
de dek-tria ĉambro, en kiun la eminenta Emèric Ország sin jam
enloĝigis, kaj kies pordon li iom post iom premiere fermas kaj
poste ankaŭ ŝlosas.