WOUTER _tegen Izabel_,
Je kent hem wel?
LEANDER.
Wel nu, zyt gy 't niet die de hand
Dorst aan myn dienaar slaan, Mejuffrouw? en de Heeren
Zo stout uittartten, en ons dorst zo stout braveeren?
Uw naam?
IZABEL.
Is Izabel.
LEANDER _tegen Wouter_.
Schryf. En hoe out?
IZABEL.
Myn Heer,
'K heb achtien jaaren.
JERONIMO.
Laat eens zien, een weinig meer;
Doch ga maar voort.
LEANDER.
Zyt gy getrouwt, of haat gy 't trouwen?
IZABEL.
Neen, Heer.
LEANDER.
Hoe, lachjer om? ik zweer dat zal je rouwen.
Schryf dat ze lacht.
JERONIMO.
Ei, sla dat liever over, want
Myn Dochter heeft noch, Heer, van trouwen geen verstand.
LEANDER.
Schryf, dat hy twemaal is gevallen in myn reeden.
JERONIMO.
Vergeef me dat, myn Heer; myn kind, ei, letter heden
Toch wel op.
LEANDER.
Zwyg jy maar, haar zal geen leet geschien.
Antwoordt op uw gemaak, ik zal zo naau niet zien.
Hebt gy daar flus niet van die Exploteur ontfangen
Een zeker Schrift?
IZABEL.
Ja, Heer.
JERONIMO.
Dat 's wel.
LEANDER.
Ik heb verlangen
Te weeten, of gy dat aan stukken hebt gescheurt,
En niet gelezen?
IZABEL.
Ja, ik last 't eerst.
JERONIMO.
Op haar beurt
Antwoord zy wel.
LEANDER.
Vaar voort met schryven. Om wat reden
Hebt gy 't gescheurt?
IZABEL.
'K was bang dat Vaders moeilykheden
Vergrooten zouden, Heer, en dat hy grooter smart
Door 't lezen krygen zou in zyn bekommert hart.
JERONIMO.
Dat 's onvergeeffelyk! Processen te verscheuren;
De weereld zal vergaan komt zulks noch eens te beuren.
LEANDER.
Hebt gy 't dan niet uit spijt, of door versmaading tot
Die 't schreef gescheurt? want zie, dat is alleen het slot.
IZABEL.
Myn Heer, 'k veracht hem, noch 'k versmaa hem niet, dat 's nader.
LEANDER.
Schryf, schryf.
JERONIMO.
Ik zeg u, dat zy dat heeft van haar Vader.
Zy antwoordt wel.
LEANDER.
Nochtans hebt gy getoont, als dat
Gy geen meer afkeer als van Rokkedragers had.
IZABEL.
De Rok, myn Heer, kon my voor deze nooit behagen,
Maar nu begin ik hem myn achting op te draagen.
JERONIMO.
Kom, kom myn lieve kind, ik zal zo dra ik kan,
En 't my geen geld kost, u doen trouwen zulk een man.
LEANDER.
Gy wilt het recht voldoen, en naar zyn wetten leven?
IZABEL.
Myn Heer, 'k zal alles doen om hem myn hart te geven.
WOUTER.
Heer, laat haar tekenen.
LEANDER.
Gy zyt gezint al 't geen
Gy hebt gezeit te doen, niet waar? zeg ja, of neen.
IZABEL.
Myn Heer, 'k verzeker u, dat ik myn woord zal houwen.
LEANDER.
Kom, teken. Ik en 't recht die zullen u vertrouwen.
Kom, tekent gy niet Heer?
JERONIMO.
Ja toch, ik ben bereid
Om blind te teeknen, wat myn Dochter heeft gezeit.
LEANDER _tegen Izabel_.
'T gaat alles naar myn wensch. Hy tekent onbedreven
Een goed Contrakt, dat hegt en bondig is beschreven,
'K zal op zyn tekening hem stellen naar myn hand.
JERONIMO.
Wat zeit hy? o, hy is verlieft op haar verstand!
LEANDER.
'T zal nu wel gaan, vaarwel; ik zal u steeds bevreien.
Kom Exploteur, wilt haar weêr naar haar huis geleien.
En gy, myn Heer, ga meê.
JERONIMO.
Waar Heer?
LEANDER.
Kom, volg me.
JERONIMO.
Waar?
LEANDER.
Gy zult het weten, ga uit last van 't Hof, volg maar.
JERONIMO.
Waarom, myn Heer?
_ZEVENDE TOONEEL._