LEANDER.
Och, och! 'k vrees voor verraad;
Ras brengt een kaars hier, 'k hoor myn vader in de straat.
Wat doe je hier? wat wil je weêr zo vroeg beslechten?
't Is nacht, waar loop je heên myn vader?
DANDYN.
'k Wil gaan rechten.
LEANDER.
Wie rechten? 't slaapt hier al.
ORATYN.
Ik niet, dat schut ik Heer.
LEANDER.
De zakken hangen hem tot op zyn schoenen neêr!
DANDYN.
'k Wil in drie maanden in myn huis niet weder komen,
Des heb ik zakken en Processen meêgenoomen.
LEANDER.
Wie zal je voeden?
DANDYN.
Wie? ik denk de slager.
LEANDER.
Maar,
Waar zal je slaapen?
DANDYN.
In de Vierschaar, dat is raar.
LEANDER.
Neen, eet en slaapt in huis, dat zal u beter voegen
Als in de Vierschaar; laat uw hof u vergenoegen.
Ei, vader, laat myn raad zo veel op uw gemoed
Vermogen; denkt om uw gezondheid, die...
DANDYN.
Heel goed,
Ik wil ziek wezen.
LEANDER.
Gy zyt ziek genoeg; ga heenen,
Leg u te rust, gy hebt geen vlees meêr aan jou beenen.
DANDYN.
Te rust! gelykt ge u zelf by my? meent gy, wat smaat!
Als dat een Rechter niet te doen heeft als de straat,
Gelyk een schytvalk, met de degen wat te vegen?
Met knechts te zwerven, dan door 't hof, dan langs de wegen?
Mooy weer te speelen steeds in kroegen zonder tal?
Des daags naar 't dobbelschool te loopen, 's nachts naar 't bal?
Ha! geld te winnen is van grooter consequentie.
Elk zo een strikje kost uw vader een sententie.
Myn rok maakt u beschaamt. Gy, gy een Rechters zoon!
Foei, schaam je wat, gy speelt voor edelman, ô hoon!
Wel aan Dandyn, wil in uw kamer eens verschynen,
Bezie de beelden der doorluchtige Dandynen,
Dat waaren mannen, ha! en Rechters van verstand,
Zy sliepen in de rok, om vroeg weêr by der hand
Te wezen. Kom, bezie de giften van een Rechter
By die van een Baron, en oordeel dan wie slechter,
En kaalder wezen zal in 't einde van het jaar.
Wat is doch een Baron meêr als een kerkpilaar!
Hoe veel zaagt gy 'er wel van die gekante baazen,
Hier in myn woelig hof, in hunne handen blaazen,
En trentelen van kouw, tot dat zy, om by 't vuur
Te komen, moesten 't spit by na de derd'half uur
Omdraijen. Welk een spyt! denkt gy wel om uw Broeder?
Zyn dit de lessen van uw afgestorve moeder?
Die arme Magdaleen! ach, 'k denk noch, hoe die vrouw,
Geen Audientie, hoe gering, verzuimen zouw;
Nooit, nooit verliet zy my, en 't is my niet vergeeten
Wat zy daar dikwils al van daan bragt; ja de speeren,
De slagers doeken had zy meê genoomen, om
Met leege handen niet te komen wederom.
Zo kan het huis bestaan. Loop zot, gy lykt niet nader
Als een kaale edelman.
LEANDER.
Maar gy verstaft, myn vader.
Kom, Oratyn, gelei uw meester, hy word moe,
Leg hem te bed, en sluit de deur en 't venster toe;
Gy zult hem koesteren, en op zyn stuipen letten.
ORATYN.
Wilt dan te minste een zotte oppasser by hem zetten.
DANDYN.
Wat recht hebt gy om my naar bed te brengen? zoet,
Verkrygt eerst een Arrest dat ik gaan slaapen moet.
LEANDER.
Wel, vader, ga maar by provisie naar d'Alkove.
DANDYN.
'k Zal gaan, maar eer ik slaap, wil ik veel eer gelooven,
Dat gy zult dol zyn.
LEANDER.
Wel. Ik zie hem eind'lyk gaan.
Dat men hem niet verlaat. Gy Wouter blyft wat staan.
_VYFDE TOONEEL._