Het verleden kan worden vergeten, het sterft nimmer. De elementen, die
in de vroegste tijden bij de vorming van een natie in het spel kwamen,
blijven bestaan en dragen er toe bij haar geschiedenis te maken en
den stempel te drukken op het karakter en den geest van het volk.
Daarom moet het nasporen van die elementen en het bepalen, voor
zoover mogelijk, van het deel dat zij hebben gehad aan schering en
inslag van het leven van een volk, van niet gering belang zijn voor
hen die inzien, dat uit het verleden het heden en uit het heden de
toekomst wordt geboren; die zich zelf, hun magen en hun medeburgers
niet willen beschouwen alleen als voorbijgaande schimmen, zich van de
eene duisternis in de andere spoedend, maar die weten dat door hen een
breede historische stroom gaat, van een verwijderden en geheimzinnigen
oorsprong naar een toekomst, die in hooge mate wordt bepaald door
al de vroegere omzwervingen van dien menschen-stroom, maar ook,
in niet geringen graad door hetgeen zij, dank zij hun moed, hun
vaderlandsliefde, hun kennis en hun verstand, er van verkozen te maken.
De rol door het Keltisch ras gespeeld als vormende kracht in de
geschiedenis, de literatuur en de kunst van het volk dat de Britsche
Eilanden bewoont--een volk dat van dat middelpunt uit zijn heerschappij
heeft uitgebreid over zulk een uitgestrekt gebied van de oppervlakte
der aarde--is in de volksgedachte onbehoorlijk verkleind geworden. Voor
een groot deel heeft hieraan schuld de algemeen gangbare benaming
"Angel-Saksisch" voor het Britsche volk, als ras-aanwijzing. Uit
een historisch oogpunt is die benaming ten eenenmale verkeerd. Niets
wettigt deze onderscheiding van twee Neder-Duitsche stammen, wanneer
wij het ras-karakter van het Britsche volk willen aangeven. Het gebruik
dier benaming leidt tot ongerijmdheden als die welke de schrijver
niet lang geleden opmerkte, toen de voorgenomen verheffing van een
Ierschen bisschop tot kardinaal, door den Paus, in een Engelsch
blad werd voorgesteld als te zijn ingegeven door den wensch van het
hoofd der Katholieke kerk om een vriendelijkheid te bewijzen aan
"het Angel-Saksisch ras."
De juiste benaming voor de bevolking dezer eilanden en voor het
typische en overheerschende deel van de bevolking van Noord-Amerika,
is niet Angel-Saksisch maar Angel-Keltisch. Het is juist door deze
vermenging van Germaansche en Keltische elementen dat het Britsche
volk eenig is--het is juist die vermenging die aan dat volk het vuur,
den _élan_, en in literatuur en kunst het gevoel voor stijl, kleur en
handeling geeft--niet in het algemeen producten van den Germaanschen
bodem--en te gelijkertijd de vastberadenheid en diepte, den eerbied
voor oude wetten en gebruiken en de passie voor persoonlijke
vrijheid, die min of meer vreemd zijn aan de romantische volken
van Zuid-Europa. Mogen zij aan de Britsche Eilanden nimmer vreemd
worden! Ook moet het Keltisch element in die eilanden niet worden
geacht als geheel of zelfs zeer overwegend te zijn geleverd door de
bevolkingen van den zoogenaamden "Keltischen Rand." Het is thans aan
de ethnologen wel bekend dat de Saksers volstrekt niet de Keltische of
met Kelten vermengde bevolkingen uitroeiden die zij in het bezit vonden
van Groot-Brittannië. De heer E. W. B. Nicholson, bibliothecaris van
de Bodley-bibliotheek [1] schrijft in zijn belangrijk werk "Keltische
Nasporingen" (1904):
"Namen niet opzettelijk bedacht om rassen aan te duiden moeten nooit
worden beschouwd als bewijzen voor ras, maar alleen als bewijzen voor
het gemeenschappelijke van taal, of staatkundige organisatie. Wij
noemen een man die Engelsch spreekt, in Engeland woont en een
klaarblijkelijk Engelschen naam draagt (bijv. Freeman of Newton) een
Engelschman. Toch geven statistieken van 'betrekkelijke nigrescentie'
[2] goede gronden om aan te nemen dat Lancashire, West-Yorkshire,
Staffordshire, Worcestershire, Warwickshire, Leicestershire,
Rutland, Cambridgeshire, Wiltshire, Somerset en een deel van Sussex
even Keltisch zijn als Perthshire en Noord-Munster; dat Cheshire,
Shropshire, Herefordshire, Monmouthshire, Gloucestershire, Devon,
Dorset, Northamptonshire, Huntingdonshire en Bedfordshire meer
Keltisch zijn--en even Keltisch als Noord-Wales en Leinster; terwijl
Buckinghamshire en Hertfordshire zelfs nog meer Keltisch zijn en
gelijk staan met Zuid-Wales en Ulster." [3]
Het is dus voor een Angel-Keltisch, niet een Angel-Saksisch volk dat
dit overzicht van de oude geschiedenis, den godsdienst en de mythische
en romantische literatuur van het Keltisch ras is geschreven. Het is
te hopen dat dat volk daarin dingen zal vinden, waardig in herinnering
te blijven als bijdragen tot den algemeenen schat der Europeesche
cultuur, maar vooral waardig in de herinnering te blijven van hen,
die meer dan eenig ander levend volk hebben geërfd van het bloed,
de neigingen en den aanleg der Kelten.