6Mentri che Gjeù al era a Betania ta la cjaa di un omp ca si
clamava Simon il Levròus, una fèmina a ghi è zuda visìn
cun un vas di alabastri plen di profùn presiòus che ic a ghi à
sbicjàt tal cjaf mentri cal era pojàt ta la taula.
8Cuant che i disèpuj a àn jodùt chistu, a si sòn indignàs: Ma
parsè strasà che roba chì? a àn domandàt. Stu profùn al
podarès èsi stàt vendùt e i bes a si podarès vèjghiu das ai
puarès.
10Sintìnt chistu, Gjeù a ghi à dita: Parsè ghi dèju fastidi a
chista fèmina? A mi à fàt na biela roba. I puors i ju varèis
sempri cun vuàltris, ma me i no mi varèis sempri. Cuant ca
mi à metùt stu profùn tal me cuarp, a lu à fàt par preparami
pa la me sepultura. I vi dìs la veretàt, che ogni volta che stu
vanzeli al vegnara predicjàt tal mont, chèl ca à fàt ic al
vegnarà encja chel contàt par ca vegni recuardada.