και συγγραφεύς της Απολογίας.
53) Ο Απολλόδωρος ούτος ηγάπα εξαιρετικώς τον Σωκράτην· ότε ούτος
καταδικασθείς ωδηγείτο εις το δεσμωτήριον, ο Απολλόδωρος
ανέκραξεν: Αλλ' εγώ δεν το υποφέρω αυτό, διότι βλέπω ότι αδίκως
κατεδικάσθης· ο δε Σωκράτης θωπεύσας, ως λέγουν, ελαφρώς την
κεφαλήν του είπε μειδιών: — Αλλά, φίλε μου, τι λοιπόν, επροτίμας
να με ίδης να καταδικασθώ δικαίως;
54) Οδύσ. Τ. 163.
55) Υιοί του Σωκράτους ήσαν ο Λαμπροκλής, ο Σωφρονίσκος και ο
Μενέξενος.
56) Διογένης ο Λαέρτιος αναφέρει ότι ο Σωκράτης κατεδικάσθη διά
ψήφων 281. Ώστε και αν απ' αυτών αφαιρεθούν αι 30 ψήφοι απομένουν
251 καταδικαστικαί. Αλλά και ούτως ο υπόδικος δεν απελύετο διότι
δεν υπήρχεν ισοψηφία, του δικαστηρίου ως γνωστόν αποτελουμένου εκ
500.
57) Ο κατήγορος έπρεπε να λάβη υπέρ της κατηγορίας του το ήμισυ
των ψήφων των δικαστών και περιπλέον έν πέμπτον ακόμη, άλλως
κατεδικάζετο εις πρόστιμον χιλίων δραχμών. Το κόμμα του Μελήτου
δεν κατώρθωσε μόνον του να απαρτίση τον νόμιμον αριθμόν των ψήφων
εναντίον του Σωκράτους και εδέησε να προστεθώσι και αι ψήφοι των
κομμάτων του Ανύτου και Λύκωνος.
58) Εις τους _τιμητούς_ λεγομένους αγώνας, οποία ήτο η παρούσα
δίκη, ο νόμος δεν ώριζε την τιμωρίαν· αλλ' ο μεν κατήγορος εν τη
κατηγορία προσδιώριζε και την ποινήν, ο δε κατηγορούμενος είχε το
δικαίωμα εκ του νόμου να ορίση την ποινήν, της οποίας εθεώρει τον
εαυτόν του άξιον. Εις την παρούσαν δίκην το μεν δικαστήριον
εκήρυξε τον Σωκράτην ένοχον, ο δε Μέλητος ώρισεν ως ποινήν τον
θάνατον, ο δε Σωκράτης είχε την άδειαν εκ του νόμου να ορίση
ποίαν εκ των τριών ποινών τούτων προτιμά· δεσμά διά βίου,
πληρωμήν προστίμου ή εξορίαν. Ο νόμος ούτος εθεσπίσθη χάριν των
δικαστών, διά να μη υπάρχη καμμία αμφιβολία περί της ενοχής του
καταδικασθέντος, διότι ο ίδιος διεκήρυττεν ούτω ότι είνε ένοχος,
αφού ώριζε και την ποινήν του. Ο Σωκράτης εφρόντισε να μη εμπέση
εις την παγίδα αυτήν του νόμου. Ούτως ο Ξενοφών λέγει ότι δεν
κατεδίκασε διόλου τον εαυτόν του, ουδέ εις τους φίλους του
επέτρεψε να κάμουν τούτο, λέγων ότι τούτο θα εθεωρείτο ως
ομολογία περί της ενοχής του. Όμως πειθόμενος εις τον νόμον είπεν
ότι αντί ποινής θεωρεί τον εαυτόν του άξιον ανταμοιβής.
59) Οι Ολυμπιονίκαι και όσοι είχον προσφέρει μεγάλας υπηρεσίας
εις την πόλιν, ετρέφοντο δημοσία δαπάνη εις το Πρυτανείον μετά
των Πρυτάνεων· τούτο ελογίζετο παρά τοις Έλλησι μεγάλη τιμή. Το
Πρυτανείον τούτο, διάφορον του αρχαίου παρά την Ακρόπολιν, ένθα
εφυλάσσοντο και οι νόμοι του Σόλωνος, εκαλείτο και _θόλος_ και
_σκιάς_, ένθα συνεδρίαζον οι Πρυτάνεις και δημοσία ετρέφοντο.
60) Όλαι αι δίκαι εις τας Αθήνας έπρεπε να τελειώσουν εντός μιας
ημέρας.
61) Οι Ένδεκα ήτο αρχή, εις την οποίαν υπήρχεν ανατεθειμένη η
επίβλεψις των φυλακών της πόλεως.
62) Οι αρχαίοι επίστευον ότι προσεγγίζοντος του θανάτου, η ψυχή
ελάμβανε θείαν τινά δύναμιν και ότι οι αποθνήσκοντες
εχρησμολόγουν και προέλεγον τα μέλλοντα.