(Pliny, the Younger, writes the following in a letter relative to
the death of Minicia Marcella, the daughter of his friend, Fundanus.)
Tristissimus haec tibi scribo, Fundani nostri filia minore defuncta,
qua puella nihil umquam festivius, amabilius, nec modo longiore vita
sed prope immortalitate dignius vidi. Nondum annos quattuor decem
impleverat, et iam illi anilis prudentia, matronalis gravitas erat, et
tamen suavitas puellaris cum virginali verecundia. Ut illa patris
cervicibus inhaerebat! Ut nos amicos paternos et amanter et modeste
complectabatur! ut nutrices, ut paedagogos, ut praeceptores, pro suo
quemque officio diligebat! quam studiose, quam intellegenter lectitabat!
ut parce custoditeque ludebat! Qua illa temperantia, qua patientia, qua
etiam constantia novissimam valetudinem tulit! Medicis obsequebatur,
sororem, patrem adhortabatur, ipsamque se destitutam corporis viribus
vigore animi sustinebat. Duravit hic illi usque ad extremum nec aut
spatio valetudinis aut metu mortis infractus est, quo plures
gravioresque nobis causas relinqueret et desiderii et doloris. O triste
plane acerbumque funus! O morte ipsa mortis tempus indignius! Iam
destinata erat egregio iuveni, iam electus nuptiarum dies, iam nos
vocati. Quod gaudium quo maerore mutatum est! Nec possum exprimere
verbis quantum anima vulnus acceperim, cum audivi Fundanum ipsum,
praecipientem, quod in vestes margarita gemmas fuerat erogaturus, hoc
in tus et unguenta et odores impenderetur.
--C. Pliny. _Epist._ v, 16