Alterum est, quod me quidem ad congressum incitarit, et horum
apud me copiolas elevarit, adversarii perpetuum in Scripturis
exponendis ingenium, plenum fraudis, inane prudentiae. Statim
haec, philosophi, tangeretis. Itaque vos auditores expetii.
Sciscitemur ab adversaras, exempli gratia, quidnam sequuti novam
sectam intriverint, qua Christus excluditur e coena mystica? Si
nominant Evangelium, accurrimus. A nobis verba sunt:[18] "Hoc
est corpus meum. Hic est calix meus." Qui sermo visus est ipsi
Luthero[19] tam potens, ut quum etiam discuperet fieri
Zuinglianus, quod ea re plurimum incommodare Pontifici
potuisset, captus tamen et victus apertissimo contextu, cederet;
neque minus invitus Christum vere praesentem in Sacramento
sanctissimo fateretur, quam olim daemones, victi miraculis,
Christum Dei Filium vociferati sunt.[20] Agedum, pagella scripta
superiores sumus; de sententia scripti contenditur. Hanc
pervestigemus ex verbis adiacentibus:[21] "Corpus meum, quod pro
vobis tradetur. Sanguis meus, qui pro multis effundetur." Adhuc
durissimae partes Calvini sunt, nostrae faciles et explicatae.
Quid amplius? Conferte Scripturas, inquiunt. Conspirant
Evangelia,[22] Paulus adstipulatur; voces, clausulae, tota
connexio panem, vinum, insigne miraculum, coeleste pabulum,
carnem, corpus, sanguinem, reverenter ingeminant. Nihil
aenigmaticum, nihil offusum caligine loquendi.
Tamen perstant adversarii, neque finem faciunt altercandi. Quid
agimus? Opinor, audiatur antiquitas; et quod nos alteris alteri
suspecti non possumus, illud omnium saeculorum veneranda
canities, Christo propior, ab hac lite remotior, decidat
arbitrio. Non ferunt: prodi se aiunt. Dei verbum purum, purum,
inclamant; hominum commentarios aversantur. Insidiose inepte. Dei
verbum perurgemus, obscurant; Divos testamur interpretes,
obsistunt. In summa, sic instituunt, nisi reorum iudicio
steteris, nullum iudicium fore.
Atque ita se gerunt in omni, quam exercemus, controversia, de
infusa gratia, de inhaerente iustitia, de Ecclesia conspicua, de
necessitate Baptismatis, de Sacramentis et Sacrificio, de piorum
meritis, de spe et timore, de peccatis imparibus, de auctoritate
Petri, de clavibus, de votis, de conciliis evangelicis, de
caeteris. Scripturas neque paucas et ponderosa catholici passim
in libris, in colloquiis, in templis, in schola citavimus atque
discussimus; eluserunt. Veterum scholia graecorum et latinorum
admovimus; abnuerunt. Quid tum denique? Doctor Martinus Lutherus,
aut vero Phillippus, aut certe Zuinglius, aut sine dubio Calvinus
et Bezza, fideliter enarrarunt. Egone quemquam vestrum existimen
tam esse mucosis naribus, qui hoc artificium, monitus, non
persentiscat? Quare fateor me scholas Academicas cupide
requirere, ut inspectantibus vobis, calamistratos istos milites,
in solem et pulverem e suis umbraculis evocatos, non meis
viribus, qui cum vestris centesima parte non sum conferendus, sed
valentissima causa et certissima veritate debilitem.