G. ¿Saán gamit ang _pangtaká_?
N. Ang tandâng itó’y gamit sa mg̃a pang̃ung̃usap na may pagdaíng ó
pagtataká.
G. ¿Iláng hugis mayroón ang pangtaká?
N. Ang pangtaká ay may dalawáng hugis: pangsimulâ (¡) at panghulí (!).
G. ¿Dapat bagáng gamitin ang dalawáng itó sa isáng pang̃ung̃usap?
N. Opò. Halimbawà: ¡Anóng hirap ng̃â namán ng̃ mabuhay! ¡Akó’y
talagáng sawîng palad!
G. ¿Anó ang karaniwan nang gamitin?
N. Sa mg̃a salitâng maíiklî ay karaniwang gamiti’y ang panghulí
lamang, hal.: _Ah!_ _Oh!_ _Abá!_ _Ikáw palá!_ Sa mg̃a pang̃ung̃usap
na lubhâng mahabà ay dapat gamitin ang dalawá; hal.: ¡Anóng
pagkarikítdikít pagmasdán ang buwán kung itó’y maningníng na
maningníng sa karurukan ng̃ lang̃it at kasalásalamuhà ng̃ mg̃a talà
at bituwín! ¡Anóng pagkasayásayá ng̃ araw kung sa Silang̃ana’y
untîuntîng nagsasabog ng̃ kanyáng mg̃a sinag at nagpapalaganap ng̃
kanyáng magandáng liwanag!
G. ¿Mayroón bang pang̃ung̃usap na ginágamitan ng̃ pangtanóng at
pangtaká?
N. Mayroón ng̃â pòng pang̃ung̃usap na ginágamitan ng̃ dalawáng tandâ;
sa malinaw na sabi’y ginágamit sa una ang pangtanóng at sa hulí’y
pangtaká ó kayâ’y magkabaligtaran (viceversa). Halimbawà: ¿Anóng
kinálamán ng̃ tao sa karunung̃an ng̃ Dios! ¡Anóng kabuhayan kayâ
itóng nangyayari sa atin?
G. ¿Anó ang pinapayagang gamitin sa ating wikà?
N. Sa wikà nati’y pinapayagan ang paggamit ng̃ dalawáng tandâng
tinuran sa hulihán ng̃ isáng salitâ at nagsusulit ng̃ pag-áalinlang̃an;
hal.: _diyata!?_ _akó!?_ na, ang tunóg ng̃ pangtanóng at pangtaká
ay naglalakip.