Niet alle Groningsche en Friesche torens zijn met een zadeldak gedekt;
er zijn er ook, die door een spits worden bekroond die soms geheel
in baksteen is uitgevoerd, zooals die van den vrijstaanden toren
te Surhuizum. Het kerkgebouw zelf, slechts door een gang met den
toren verbonden, werd volgens een opschrift in 1617 herbouwd en is
van minder beteekenis. De toren is echter een waardevol monument,
mede, omdat dergelijke torens in ons land vrij zeldzaam zijn. Hij
maakt een zeer krachtigen, stabielen indruk door de zware dubbele
steunberen op de hoeken, die naar boven sterk in voorsprong afnemen
en zich daarom zoo goed bij de lijnen van de spits aansluiten. Deze
spits, achthoekig in doorsnede, ontwikkelt zich uit vier topgevels,
waarvan nog twee met nissen zijn versierd. Zij werd in 1877 vernieuwd.