Produced by Sophia Canoni

Note: The tonic system has been changed from polytonic to monotonic.

The spelling of the book has not been changed otherwise. Bold words

have been included in &&. Words in italics have been included in _

Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σε

μονοτονικό. Η ορθογραφία του βιβλίου κατά τα άλλα παραμένει ως έχει.

Λέξεις με έντονους χαρακτήρες έχουν συμπεριληφθεί σε &&. Λέξεις με

πλάγιους χαρακτήρες έχουν συμπεριληφθεί σε _.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

ΦΕΞΗ

OSCAR WILDE

(Οσκάρ Ουάιλδ)

ΔΡΑΜΑ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ

Μ. ΧΑΤΖΗΓΑΒΡΙΗΛ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ

1917

ΠΡΟΣΩΠΑ

ΚΟΜΗΣ ΚΑΒΕΡΣΙΑΜ Κ. G.

ΥΠΟΚΟΜΗΣ ΓΚΟΑΡΙΓΚ (υιός του).

ΣΙΡ ΡΟΒΕΡΤ ΤΣΙΛΤΕΡΝ (Barv, Υφυπουργός των Εξωτερικών).

ΥΠΟΚΟΜΗΣ ΔΕ ΝΑΝΖΑΚ (Ακόλουθος της Γαλλικής Πρεσβείας στο Λονδίνο).

Κύριος ΜΟΝΤΦΩΡΤ.

ΜΕΪΣΟΝ (Οικονόμος του Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν).

ΦΙΠΠΣ (Υπηρέτης του Λόρδου Γκόαριγκ).

ΙΑΚΩΒΟΣ)

) Υπηρέται.

ΧΑΡΩΛΤ )

ΛΑΙΔΗ ΤΣΙΛΤΕΡΝ.

ΛΑΙΔΗ ΜΑΡΚΩΝ.

ΚΟΜΗΣΣΑ ΜΑΡΤΣΜΟΝΤ.

ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΜΑΠΕΛ ΤΣΙΛΤΕΡΝ (Αδελφή του Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν).

Κυρία ΣΙΕΒΕΛΕΫ.

ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΣΥΖΥΓΟΣ

ΣΚΗΝΗ Οκτάγωνο δωμάτιο στο σπίτι του Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν στην πλατεία

Grosvenor. (Το δωμάτιον είναι κατάφωτο και γεμάτο επισκέπτες. Στο

επάνω σκαλοπάτι στέκεται η Λαίδη Τσίλτερν, γυναίκα καθαράς ελληνικής

ομορφιάς, είκοσι επτά περίπου χρόνων. Υποδέχεται τους ξένους που

αναβαίνουν. Επάνω από το κιγκλίδωμα της σκάλας κρέμεται μεγάλο

κηροπήγιο φωτίζοντας πλατειά γαλλική ταπετσαρία — που παριστά τον

θρίαμβον του έρωτα από σχέδιο του Boucher — απλωμένην επάνω στον

τοίχο της σκάλας. Δεξιά είναι η είσοδος της αιθούσης της μουσικής.

Ακούεται ο ελαφρός ήχος κουαρτέτου. Η είσοδος αριστερά φέρνει σε άλλα

δωμάτια υποδοχής. Η κυρία Μάρτσμοντ και η Λαίδη Μπάσιλτων, δύο

εμορφώτατες γυναίκες, κάθονται μαζί απάνω σε σοφά ρυθμού Λουδοβίκου

16ου. Είναι τύποι διαλεκτής λεπτότητος. Οι αριστοκρατικοί τρόποι των

έχουνε κάτι που μαγεύει. Ο Watteau θ' αρέσκετο να τις ζωγραφίση).

Κυρία Μάρτσμοντ. Θα πάτε απόψε στης Χάρτλοκ, Μαργαρίτα;

Λαίδη Μπάσιλτων. Έτσι νομίζω. Και σεις;

Κυρία Μάρτσμοντ. Ναι. Φοβερά κουραστικές οι εσπερίδες που δίνουν, δε

σου φαίνεται;

Λαίδη Μπάσιλτων. Φοβερά κουραστικές αλήθεια! Δε μπορώ ποτέ να

καταλάβω γιατί πηγαίνω. Μα ούτε κι' αλλού που πηγαίνω ξέρω γιατί

πηγαίνω.

Κυρία Μάρτσμοντ. Εγώ έρχομ' εδώ για να διδαχθώ.

Λαίδη Μπάσιλτων. Α! εγώ αποστρέφομαι τη διδαχή.

Κυρία Μάρτσμοντ. Κ' εγώ το ίδιο. Εξ άλλου αυτό μας φέρνει σχεδόν στο

ίδιο επίπεδο με τις εμπορικές τάξεις, δεν είναι έτσι; Μα έλα που η

αγαπητή Γερτρούδη Τσίλτερν μου λέει πάντα πως πρέπει νάχω κάποιο

σοβαρό σκοπό στη ζωή, γι' αυτό κ' εγώ έρχομ' εδώ.

Λαίδη Μπάσιλτων. (Κυττάζει γύρω με το λορνιό της). Δε βλέπω κανένα

'δώ απόψε που θα μπορούσε κανείς να πη πως έχει κάποιο σοβαρό σκοπό.

Ο κύριος που με συνώδευσε στο μπυφέ όλο και μου μιλούσε για τη

γυναίκα του.

Κυρία Μάρτσμοντ. Τι προστυχιά!

Λαίδη Μπάσιλτων. Φρικτή προστυχιά! Για τι σου έλεγε ο δικός σου;

Κυρία Μάρτσμοντ. Για μένα.

Λαίδη Μπάσιλτων. (Με χαμηλή φωνή). Κ' ευρήκες κανένα ενδιαφέρον;

Κυρία Μάρτσμοντ. (Κουνεί το κεφάλι). Ούτε το παραμικρό.

Λαίδη Μπάσιλτων. Τι μαρτύριο που τραβούμε αγαπητή Μαργαρίτα!

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σηκώνεται). Και πόσον καλά μας ταιριάζει. Ολιβία!

(Σηκώνονται και πηγαίνουν προς την αίθουσαν της μουσικής. Ο υποκόμης

Νανζάκ, νεαρός ακόλουθος, γνωστός για τους λαιμοδέτας και την

Αγγλομανία του, πλησιάζει με βαθειάν υπόκλισι, και λαμβάνει μέρος στη

συνδιάλεξι).

Μέισον. (Στέκεται στο επάνω σκαλοπάτι και αγγέλλει νέους επισκέπτας).

Ο Κύριος και η Λαίδη Ζαν Μπάρφορτ. Ο λόρδος Κάβερσιαμ (Μπαίνει ο

Λόρδος Κάβερσιαμ γέρος εβδομηντάρης, με την ταινία και το παράσημο

της περικνημίδας. Θαυμάσιος τύπος φιλελευθέρου ανθρώπου. Θα τον

έπαιρνε κανείς για πορτραίτο του Lawrence.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Καλησπέρα, Λαίδη Τσίλτερν! Ήρθ' εδώ αυτός ο γυιός

μου ο χασομέρης;

Μάπελ Τσίλτερν. (Πλησιάζει τον Λόρδο Κάβερσιαμ). Γιατί ονόμαζετ' έτσι

τον Λόρδο Γκόαριγκ;

(Η Μάπελ Τσίλτερν είνε τέλειος Αγγλικός τύπος εμορφιάς. Έχει όλη την

ευωδία και την ελευθερία του άνθους. Όλο κύματα λες από φως ηλιακό

από τα μαλλιά της, και το μικρό της στόμα, έτσι με τα χείλη ανοικτά,

γεμάτο από ελπίδα, σαν στόμα παιδιού. Έχει την τυρρανική γοητεία της

νεότητος, και το εκπληκτικό θάρρος της αθωότητος. Σ' εκείνους που

έχουν πολλές γνώσεις δεν θυμίζει κανένα έργο τέχνης. Μα είναι σαν

άγαλμα Ταναγραίας κόρης και θα στενοχωρείτο πολύ αν της τόλεγε

κανείς).

Λόρδος Κάβερσιαμ. Γιατί περνά μια ζωή τόσ' οκνηρή.

Μάπελ Τσίλτερν. Πώς μπορείτε να λέτε αυτό το πράμα; Μόνο και μόνο

γιατί πάει κάθε πρωί στης δέκα ιππασία, γιατί πηγαίνει στην όπερα

τρεις φορές την εβδομάδα, φορεί νέα φορέματα τουλάχιστον πέντε φορές

την ημέρα, και τρώγει έξω κάθε βράδυ; Αυτό είνε που ονομάζετε οκνηρή

ζωή; αυτό;

Λόρδος Κάβερσιαμ. (Την κυττάζει με γλυκό βλέμμα). Είσαστε θελκτική

Δεσποινίς!

Μάπελ Τσίλτερν. Πόσον με κολακεύετε Λόρδε Κάβερσιαμ! Μα γιατί δεν

έρχεστε πιο συχνά σπίτι μας; Το ξέρετε πως κάθε Τετάρτη δεχόμαστε

ταχτικά, και τ' αστέρι εκείνο στο στήθος σας πηγαίνει τόσο έμορφα!

Λόρδος Κάβερσιαμ. Δεν πάω πουθενά τώρα. Έχω αηδιάσει την Κοινωνία του

Λονδίνου. Δε με νοιάζει και πολύ αν έξαφνα με παρουσιάσουνε στο ράφτη

μου. Αυτός πάντα δίνει τη ψήφο του εκεί που πρέπει. Μα μεγάλο κόπο

μου φέρνει όταν έχω να συνοδεύσω στο μπουφέ την καπελλού της συζύγου

μου. Ποτέ μου δεν έκαμα γούστο τα καπέλλα της Λαίδης Κάβερσιαμ.

Μάπελ Τσίλτερν. Ω! Σ' εμέν' αρέσει η Κοινωνία του Λονδίνου. Νομίζω

πως έχει καλλιτερεύση σημαντικά. Απαρτίζεται τώρα ολότελα από ωραίους

κουτούς και πρωτοφανείς τύπους τρελλών. Έτσι πρέπει νάνε μια

Κοινωνία.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Μμ! Σε ποίαν από της δυο αυτές κατηγορίες υπάγεται

ο Γκόαριγκ;

Μάπελ Τσίλτερν. (Σοβαρά). Εγώ τον Λόρδο Γκόαριγκ τον ξεχωρίζω από

τους άλλους. Όσο πάει και διορθώνεται.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Σε τι;

Μάπελ Τσίλτερν. Ελπίζω να σας πω πολύ γρήγορα, Λόρδε Κάβερσιαμ!

Μέισον. (Αγγέλλει επισκέπτας). Η Λαίδη Μάρκων. Η κυρία Σιέβελεϋ.

(Μπαίνουν η Λαίδη Μάρκων και η Κυρία Σιέβελεϋ. Η Λαίδη Μάρκων είναι

γυναίκα ευχάριστη, καλοκάγαθη, από όλους αγαπημένη, με μαλλιά σταχτιά

δεμένα με κορδόνι, à la marquise. Η Κυρία Σιέβελεϋ, που τη συνοδεύει,

είναι πολύ ψιλή και λίγο αδύνατη. Χείλη πολύ λεπτά και χονδροβαμμένα,

μια άλικη γραμμή απάνω σε χλωμό πρόσωπο. Βενετικά κόκκινα μαλλιά,

μύτη αητού, και μακρύς λαιμός. Το κοκκινάδι το δείχνει, φαίνεται πιο

πολύ η φυσική χλωμάδα. Όλοι στρέφουν απάνω της περίεργα βλέμματα.

Σωστό καλλιτέχνημα! η επίδρασις πολλών σχολών είναι φανερή απάνω

της).

Λαίδη Μάρκων. Καλησπέρα, αγαπητή Γερτρούδη! Είσαστε τόσο καλή να μου

επιτρέψετε να φέρω μαζί μου τη φιλενάδα μου, κυρία Σιέβελεϋ. Δυο τόσο

θελκτικές γυναίκες πρέπει να γνωριστήτε.

Λαίδη Τσίλτερν. (Πλησιάζει την Κυρία Σιέβελεϋ με γλυκό χαμόγελο).

Θαρρώ πως έχουμε κάπου ανταμωθεί με τη κυρία Σιέβελεϋ. Δεν το ήξερα

πως έκαμε και δεύτερο γάμο.

Λαίδη Μάρκων. (Με φαιδρότητα). Α, τον σημερινό καιρό ο κόσμος

πανδρεύεται όσο μπορεί συχνότερα, δεν είναι έτσι; Είναι πολύ του

συρμού. (Στρέφεται προς την Δούκισσα του Maryborough). Αγαπητή

Δούκισσα, τι κάνει ο Δουξ; Το μυαλό ακόμη αδύνατο, υποθέτω; Μ' αυτό

ήτανε μοιραίο, δε σας φαίνεται; Και ο καλός πατέρας του το ίδιο.

Είναι κληρονομικό, δεν είναι έτσι;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Παίξει με τη βεντάλια της). Μ' αλήθεια έχουμε κάπου

ανταμωθεί καμμιά φορά Λαίδη Τσίλτερν; Δε μπορώ να θυμηθώ πού. Έλειπα

πολύ καιρό από την Αγγλία.

Λαίδη Τσίλτερν. Είμαστε μαζί στο σχολειό, κυρία Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ, (Με ύφος αγέρωχο). Αλήθεια; Εγώ δε θυμάμαι σχεδόν

τίποτε από τα μαθητικά μου χρόνια. Έχω μονάχα μια αόριστη εντύπωση

πως ήτανε δυσάρεστα χρόνια.

Λαίδη Τσίλτερν. (Ψυχρά). Αυτό δε μου κάνει καμμιά έκπληξι!

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με το γλυκύτερο τρόπο της). Δεν ξέρετε, Λαίδη

Τσίλτερν, πόσον επιθυμούσα να γνωρίσω τον σύζυγο σας. Από τον καιρό

που μπήκε στο υπουργείο των Εξωτερικών, γίνεται τόσο μεγάλος λόγος

γι' αυτόν στη Βιέννη. Και τα καταφέρνουνε πάντα οι εφημερίδες να

γράφουν ορθά τόνομά του. Αυτό είναι κάτι τι.

Λαίδη Τσίλτερν. Δε βλέπω τι σχέσι μπορεί νάχη μαζί σας ο σύζυγος μου.

κυρία Σιέβελεϋ! (Φεύγει).

Υποκόμης δε Νανζάκ. Ah, chère Madame, quelle surprise! Δε σας είδα

από την τελευταία φορά που ανταμωθήκαμε στο Βερολίνο!

Κυρία Σιέβελεϋ. Από τότε που με είδετε στο Βερολίνο! Μ' από τότες

επέρασαν πέντε χρόνια!

Υποκόμης δε Νανζάκ. Α! με κολακεύετε!

(Μπαίνει ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σαραντάρης, μα φαίνεται κάπως

νεώτερος. Φρεσκοξυρισμένος, με λεπτά χαρακτηριστικά, μαύρα μαλλιά και

μαύρα μάτια. Προσωπικότης μεγάλης αξίας. Δεν είναι δημοτικός — λίγοι

που έχουν αξίαν, είναι τέτοιοι. Μα μερικοί τον θαυμάζουνε υπερβολικά

και βαθειά τον σέβονται οι πολλοί. Οι τρόποι του φανερώνουν άνδρα

τέλειον, υπέροχον, με μικράν δόσιν υπερηφανείας. Καταλαμβάνει κανείς

πως ο άνθρωπος αυτός έχει συναίσθησι της επιτυχίας που είχε στη ζωή

του. Νευρικός, με κουρασμένο βλέμμα. Κάποια νευρικότητα στα

ρουθούνια, στα χλωμά και λιγνά του χέρια. Ο Βαν Ντικ θα εζωγράφιζε

ευχαρίστως το κεφάλι του).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Καλησπέρα, Λαίδη Μάρκων! Ελπίζω να εφέρατε μαζί

σας τον Σιρ Τζων.

Λαίδη Μάρκων. Ω! έφερα ένα πειο πολύ χαριτωμένο πλάσμα από τον Σιρ

Τζων. Ο Σιρ Τζων από τον καιρό που αναμίχθηκε σοβαρά στην πολιτική,

σου έκαμε ένα τρόπο ανυπόφορο. Αλήθεια, τώρα πεια που η Βουλή των

Κοινοτήτων προσπαθεί να φανή χρήσιμη, κάνει μεγάλη ζημία.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δεν πιστεύω, Λαίδη Μάρκων. Είναι αληθινό ότι

εμείς προσπαθούμε να χάνουμε τον καιρό του κόσμου, δεν είναι έτσι; Μα

ποιο είναι τέλος πάντων αυτό το χαριτωμένο πρόσωπο που είχετε την

καλωσύνη να μας φέρετε;

Λαίδη Μάρκων. Ονομάζετε Κυρία Σιέβελεϋ! Από την οικογένεια των

Σιέβελεϋ στο Τορσετσάιαρ, υποθέτω. Μα δεν είμαι βεβαία. Αι

οικογένειαι είναι τόσο ανακατωμέναι σήμερα. Σας βγαίνει έξαφνα ένας

στη μέση και σας λέει πως είναι κάτι. Αυτό είναι πεια ο γενικός

κανών.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κυρία Σιέβελεϋ; Νομίζω ότι την γνωρίζω.

Λαίδη Μάρκων. Μόλις έχει φθάση από τη Βιέννη.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Α! ναι. Νομίζω πως ξέρω ποιαν εννοείτε.

Λαίδη Μάρκων. Ω! αυτή στη Βιέννη ξέρει όλο τον κόσμο, κ' έχει και

κάτι ωραία σκανδαλάκια με τον κόσμο εκεί. Πρέπει αλήθεια τον

ερχόμενον χειμώνα να πάω κ' εγώ στη Βιέννη. Ελπίζω εκεί η Πρεσβεία να

έχη καλούς μαγείρους.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αν δεν είχε, ο Πρεσβευτής θα επαύετο χωρίς άλλο.

Παρουσιάστε με παρακαλώ στη Κυρία Σιέβελεϋ. Επιθυμούσα να τη γνωρίσω.

Λαίδη Μάρκων. Να σας συστήσω. (Στην Κυρία Σιέβελεϋ). Αγαπητή μου, ο

Σερ Ρόβερτ Τσίλτερν μ' έφαγε για να σας συστήσω!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Υποκλίνεται). Καθ' ένας έχει την σφοδράν

επιθυμίαν να γνωρίση την ξακουσμένη Κυρία Σιέβελεϋ. Οι ακόλουθοί μας

στη Βιέννη για τίποτε άλλο δε μας γράφουνε.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας ευχαριστώ, Σιρ Ρόβερτ. Γνωριμία που αρχίζει με

κομπλιμέντο, είναι βέβαιο πως θα κατάληξη σε μια πραγματική φιλία.

Αρχίζει καθώς πρέπει. Και το ωραιότερον είναι που ανεκάλυψα πως

γνωριζόμαστε με την Λαίδη Τσίλτερν.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αλήθεια;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ναι. Ακριβώς τώρα μου θύμισε πως είμαστε μαζί στο

σχολειό. Πόσο καλά το θυμάμαι τώρα! Εκείνη πάντα έπαιρνε το βραβείο

της καλής διαγωγής. Το θυμάμαι πολύ καλά. Η Κυρία Τσίλτερν έπαιρνε

πάντα το βραβείο της καλής διαγωγής!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με χαμόγελο). Και σεις ποιο βραβείο επαίρνατε,

Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Εγώ άρχισα να παίρνω τα βραβεία μου από τη στιγμή που

μπήκα στη ζωή. Δεν ενθυμούμαι να πήρα κανένα για καλή διαγωγή.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Είμαι βέβαιος πως θάτανε για κάποιο θέλγητρό

σας!

Κυρία Σιέβελεϋ. Δεν ξέρω αν τις αμείβουν πάντα τις γυναίκες για τα

θέλγητρά τους. Τυχαίνει πολλές φορές να τιμωρούνται γι' αυτά! Είναι

βέβαιο, πως πολλές γυναίκες γερνούνε σήμερα από την αφοσίωσι εκείνων

που τες θαυμάζουν παρ' από τίποτε άλλο. Αυτός τουλάχιστο είναι ο

μόνος λόγος για τον οποίον οι περισσότερες από τις ωραίες γυναίκες

σας στο Λονδίνο μοιάζουνε με τσίρους.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι απαισία που φαίνεται αυτή η φιλοσοφία σας,

Κυρία Σιέβελεϋ. Να θέληση κανείς να σας χαρακτηρίση, θα ήτανε

αναίδεια. Αλλά μπορώ να σας ερωτήσω με όλο το θάρρος, είσαστε

αισιόδοξος ή απαισιόδοξος; Αυτές είναι οι μόνες θρησκείες της μόδας

που μας έμειναν σήμερα.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, δεν είμαι ούτε από το ένα ούτε από το άλλο. Η

αισιοδοξία αρχίζει μ' ένα ζωηρό αγρίεμα των ματιών, και η

απαισιοδοξία τελειώνει με μαβιά ματογιάλια. Εκτός τούτου, και το ένα

και το άλλο είναι απλώς δίλημμα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Προτιμάτε να είστε φυσιολάτρις;

Κυρία Σιέβελεϋ. Κάποτε. Μ' αυτό είναι τόσο δύσκολο πρόβλημα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι θα λέγανε για μια τέτοια θεωρία οι σημερινοί

ψυχολόγοι μυθιστοριογράφοι, για τους οποίους ακούμε τόσα πολλά;

Κυρία Σιέβελεϋ. Α! Η δύναμι των γυναικών πηγάζει από ένα πράμα που η

ψυχολογία δε μπορεί να μας εξηγήση. Τους άνδρες είν εύκολο να τους

αναλύση κανείς. Τις γυναίκες... αυτές είναι μόνο για να λατρεύωνται.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Νομίζετε πως η επιστήμη δε μπορεί ν' ασχοληθή με

το γυναικείο ζήτημα;

Κυρία Σιέβελεϋ. Η επιστήμη δεν ασχολείται ποτέ της με τους

παραλογισμούς. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον το γυναικείον

ζήτημα θα μείνη άλυτο σ' αυτόν τον κόσμο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Και μήπως οι γυναίκες δεν αντιπροσωπεύουνε το

παράλογο;

Κυρία Σιέβελεϋ. Οι καλοφορεμένες γυναίκες μάλιστα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με ευγενική υπόκλισι). Φοβούμαι πως δύσκολα θα

μπορούσα σ' αυτό να συμφωνήσω μαζί σας. Αλλά καθήστε. Και πέστε μου

τώρα, τι σας κάνει να προτιμάτε το μελαγχολικό Λονδίνο από τη ζωηρή

Βιέννη, ή μήπως η ερώτησίς μου είναι αδιάκριτη;

Κυρία Σιέβελεϋ. Οι ερωτήσεις δεν είναι ποτέ αδιάκριτοι. Οι απαντήσεις

είναι κάποτε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Οπωσδήποτε μπορώ να μάθω αν η εδώ παρουσία σας

οφείλεται εις λόγους πολιτικούς ή σε απλή διασκέδαση.

Κυρία Σιέβελεϋ. Η πολιτική είναι η μόνη μου ευχαρίστησι. Είναι

βλέπετε της μόδας σήμερο να μη φλερτάρη κανείς παρά σαν φθάσει στα

σαράντα ή να μη γίνεται ρομαντικός προτού φθάσει τα σαρανταπέντε,

έτσι κ' εμείς οι καϋμένες οι γυναίκες που είμαστε κάτω από τα

τριάντα, ή λέμε πως είμαστε, δεν έχουμε να κάνωμε τίποτε άλλο παρά ν'

ασχολούμεθα στην πολιτική και στη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία σήμερα

μου φαίνεται έγεινε απλώς το καταφύγιο εκεινών που θέλουνε να

ενοχλούν τον πλησίον των. Εγώ προτιμώ την πολιτική. Νομίζω πως στέκει

περισσότερο!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Η πολιτική ζωή είναι ευγενικό στάδιο!

Κυρία Σιέβελεϋ. Κάποτε. Κάποτε είναι ευχάριστο παιγνίδι, Σιρ Ρόβερτ.

Και κάποτε μεγάλος μπελάς.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σεις πως την ευρίσκετε;

Κυρία Σιέβελεϋ. Εγώ; Κάτι και από τα τρία. (Αφήνει την βεντάλια της

να πέση χάμου)

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σηκώνει την βεντάλια). Επιτρέψατέ μου.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας ευχαριστώ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μα 'δε μου είπατε ακόμη σε τι οφείλεται η εδώ

παρουσία σας. Η σαιζόν έχει περάσει πειά.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω! δε σκοτίζομαι για τη σαιζόν του Λονδίνου! Εδώ ο

κόσμος καταγίνεται μονάχα σ' ερωτοδουλιές και σε τίποτε άλλο.

Έρχεται, ή για να κυνηγήση συζύγους ή για να κρυφτή απ' αυτούς. Εμένα

ο σκοπός μου ήτανε ν' ανταμώσω σας. Αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Ξέρετε

τι πράμα είναι η περιέργεια γυναικός. Όσο μεγάλη είναι κ' η

περιέργεια του ανδρός. Επιθυμούσα υπερβολικά να σας ανταμώσω, και...

να σας παρακαλέσω να κάμετε κάτι για μένα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ελπίζω πως δε θάνε μικρό πράμα, Κυρία Σιέβελεϋ.

Εγώ ξέρω πως τα μικρά πράματα για να γίνουν έχουνε μεγαλύτερες

δυσκολίες.

Κυρία Σιέβελεϋ. [Αφού σκεφθή για μια στιγμή). Όχι, δε μου φαίνεται

πως είναι μικρό πράμα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Χαίρομαι πολύ. Πέστε μου λοιπόν τι είναι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Υστερότερα. (Σηκώνεται). Μπορώ τώρα να κάμω ένα γύρο

μέσα στο ωραίο σας σπίτι; Ακούω πως έχετε θαυμάσιες εικόνες. Ο

καϋμένος ο Βαρώνος Άρνχεϊμ — θυμάστε το Βαρώνο; — μου έλεγε πάντα πως

έχετε εξαισίους Cerots.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Μ' ένα σχεδόν ανεπαίσθητο τρόμο). Εγνωρίζετε

καλά τον Βαρώνο Άρνχεϊμ;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Χαμογελώντας). Στενώτατοι φίλοι. Σεις;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μια φορά.

Κυρία Σιέβελεϋ. Θαυμάσιος άνθρωπος, δεν ήτανε;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σωπαίνει για λίγο). Ήταν έξοχος, σε πολλά

πράματα.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σκέπτομαι πολλές φορές τι κρίμα είναι που δεν έγραψε

τ' απομνημονεύματά του. θα ήτανε πολύ μεγάλου ενδιαφέροντος.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ναι: Πολλών ανθρώπων οίδεν άστεα και νόον έγνω,

σαν ο αρχαίος Έλλην.

Κυρία Σιέβελεϋ. Χωρίς το φοβερό μειονέκτημα νάχη μια Πηνελόπη που να

περιμένη σπίτι τον ερχομό του.

Μέισον. Ο Λόρδος Γκόαριγκ.

(Μπαίνει ο Λόρδος Γκόαριγκ. Τριάντα τεσσάρων χρόνων, πάντα λέει πως

είναι νεώτερος. Με πρόσωπο καλοθρεμμένο, χωρίς καμμιά έκφρασι. Είναι

ευφυής, μα δε θέλει να τον εκλαμβάνουν για τέτοιον. Τέλειος τύπος

δανδή, θα στενοχωρείτο αν τον νομίζανε για ρομαντικό. Παίζει με τη

ζωή, και τα έχει τελείως φτιασμένα με τον κόσμο. Του αρέσει να

παρεξηγήται Αυτό του δίνει ένα πλεονέκτημα).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Καλησπέρα, αγαπητέ μου Αρθούρε! Κυρία Σιέβελεϋ,

επιτρέψατέ μου να σας παρουσιάσω τον Λόρδο Γκόαριγκ, τον οκνηρότερο

άνθρωπο μέσα στο Λονδίνο.

Κυρία Σιέβελεϋ. Έχω παλαιότερα συναντηθεί με τον Λόρδο Γκόαριγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Υποκλίνεται). Δεν επίστευα πως θα με θυμάστε, Κυρία

Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Το θυμητικό μου είναι πολύ γερό. Και είσαστε ακόμη

άγαμος;

Λόρδος Γκόαριγκ. Έτσι... πιστεύω.

Κυρία Σιέβελεϋ. Τι ρωμαντικός που είσαστε!

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω! δεν είμαι καθόλου ρωμαντικός. Δεν είμαι ακόμη

γέρος. Αφήνω το ρωμαντισμό στους γεροντότερους μου. Μπορώ να μάθω αν

θα μείνετε πολύ καιρό στο Λονδίνο Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Αυτό εξαρτάται λίγο από τον καιρό, λίγο από τη

μαγειρική, και λίγο από τον Σιρ Ρόβερτ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ελπίζω πως δε θα μας σπρώξετε σ' Ευρωπαϊκό

πόλεμο;

Κυρία Σιέβελεϋ. Για την ώρα, δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος!

(Νεύει στον Λόρδο Γκόαριγκ, με γελαστά μάτια, κ' εξέρχεται με τον Σιρ

Ρόβερτ Τσίλτερν. Ο Λόρδος Γκόαριγκ κλωθογυρίζει την Μάπελ Τσίλτερν).

Μάπελ Τσίλτερν. Αργήσατε πολύ!

Λόρδος Γκόαριγκ. Μ' ανεζητούσατε;

Μάπελ Τσίλτερν. Με όλη μου την καρδιά!

Λόρδος Γκόαριγκ. Τότε λυπούμαι που δεν άργησα ακόμη περισσότερο. Μ'

αρέσει να με ζητούνε.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι εγωισμός!

Λόρδος Γκόαριγκ. Είμαι πολύ αγωιστής.

Μάπελ Τσίλτερν. Όλο και μου μιλάτε για τα ελαττώματά σας, Λόρδε

Γκόαριγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Για τα μισά μονάχα σας έχω μιλήσει ως τώρα,

Δεσποινίς Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. Είναι πολύ χειρότερα τ' άλλα;

Λόρδος Γκόαριγκ. Πολύ φοβερά! Όταν τα σκέπτομαι το βράδυ πηγαίνω

αμέσως στο κρεβάτι.

Μάπελ Τσίλτερν. Καλά, χαίρω για τα ελαττώματά σας. Δεν ήθελα ούτ' ένα

απ' αυτά να παραιτήσετε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Η καλοσύνη σας! Μα εσείς είσαστε πάντα τόσο καλή. Α!

καλά που θυμήθηκα, Δεσποινίς Μάπελ, θέλω να σας κάνω μια ερώτησι. Δε

μου λέτε ποιος έφερ' εδώ την Κυρία Σιέβελεϋ; Την Κυρία αυτή που βγήκε

τώρα έξω με τον αδερφό σας;

Μάπελ Τσίλτερν. Ω, νομίζω η Λαίδυ Μάρκων την έφερε. Γιατί ρωτάτε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Έχω τώρα πολλά χρόνια να την δω, αυτό είναι όλο.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι παράλογη αιτία!

Λόρδος Γκόαριγκ. Κάθε αιτία είναι παράλογη.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι είδους γυναίκα είν' αυτή;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ω! πνεύμα την ημέρα κ' εμορφιά το βράδυ!

Μάπελ Τσίλτερν. Δε μου χτύπησε καθόλου στο μάτι. Την αποστρέφομαι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αυτό δείχνει το θαυμάσιο γούστο που έχετε.

Υποκόμης δε Νανζάκ. (Πλησιάζει). Α, η νεαρή Αγγλίδα είναι μοντέλλο

καλού γούστου, δεν είναι;

Λόρδος Γκόαριγκ. Έτσι μας λένε πάντα οι εφημερίδες.

Υποκόμης δε Νανζάκ. Διαβάζω όλες τις Αγγλικές σας εφημερίδες. Τις

βρίσκω πολύ διασκεδαστικές.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τότε, αγαπητέ μου Νανζάκ, πρέπει βέβαια να μαντεύετε

τι κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές.

Υποκόμης δε Νανζάκ. Θα το επιθυμούσα, μα ο καθηγητής μου δεν το

θέλει. (Στην Μάπελ Τσίλτερν). Μου δίνετε την ευχαρίστησι να σας

συνοδεύσω στην αίθουσα της Μουσικής Mademoisselle;

Μάπελ Τσίλτερν. (Φαίνεται πολύ δυσαρεστημένη). Ευχαρίστως. Υποκόμη,

πολύ ευχαρίστως! (Στρέφεται στον Λόρδο Γκόαριγκ). Δεν έρχεστε στην

αίθουσα της μουσικής;

Λόρδος Γκόαριγκ. Αν η μουσική εξακολουθεί, δεν έρχομαι δεσποινίς

Μάπελ.

Μάπελ Τσίλτερν. (Αυστηρά). Η μουσική είναι Γερμανική. Δεν θα

καταλαβαίνατε τίποτε. (Εξέρχεται με τον Υποκόμη δε Νανζάκ Ο Λόρδος

Κάβερσιαμ πλησιάζει τον υιόν του).

Λόρδος Κάβερσιαμ. Λοιπόν, κύριε! Τι κάνεις εδώ πέρα; Σπαταλάς τη ζωή

σου καθώς πάντα! Έπρεπε τώρα, να ήσαι στο κρεβάτι, κύριε. Μένεις έξω

πολύ αργά! Άκουσα πως χθες το βράδυ στης Λαίδης Ρούφφορτ χόρευες ως

τις τέσσαρες το πρωί!.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μονάχα ως τις τέσσαρες παρά τέταρτο, πατέρα.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Δε μπορώ να καταλάβω πως υποφέρεις την Κοινωνία

αυτή του Λονδίνου. Είναι μια Κοινωνία κατεστραμμένη, ένας σωρός από

ελεεινούς τιποτένιους, που μιλούν χωρίς τίποτε να λένε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μ' αρέσει αυτό το είδος της ομιλίας, πατέρα. Είναι

το μόνο πράμα εις το οποίο κάτι ξέρω κ' εγώ.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Μου φαίνεται πως εσύ ζης σ' αυτό τον κόσμο μονάχα

για διασκέδασι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Για τι άλλο πρέπει κάνεις να ζη, πατέρα; Τίποτε άλλο

δε μας μακραίνει τη ζωή όσο η ευτυχία.

Λόρδος Κάβερσιαμ. Είσαι άκαρδος, κύριε, πολύ άκαρδος!

Λόρδος Γκόαριγκ. Ελπίζω όχι, πατέρα. Καλησπέρα, Λαίδη Μπάσιλτων!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Καμαρώνοντας δυο ωραία φρύδια) Εδώ είσαστε; Δεν

είχα ιδέαν ότι συχνάζετε ποτέ σε πολιτικές συναθροίσεις!

Λόρδος Γκόαριγκ. Λατρεύω τις πολιτικές συναθροίσεις. Είναι οι μόνες

συναθροίσεις εις στις οποίες ο κόσμος δεν μιλά για πολιτικά.

Λαίδη Μπάσιλτων. Εγώ τρελλαίνομαι για τα πολιτικά. Μπορώ να μιλώ μια

ολάκερη μέρα. Μα δε μπορώ ν' ακούω άλλους να μιλάνε. Δεν ξέρω πώς οι

δυστυχισμένοι εκείνοι μέσα στη Βουλή υποφέρουνε τις μακριές και

απέραντες εκείνες συζητήσεις.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μη δίνοντας ποτέ καμμιά προσοχή.

Λαίδη Μπάσιλτων. Αλήθεια;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με τον πιο σοβαρό τρόπο). Βέβαια. Είναι, ξέρετε,

πολύ επικίνδυνο πράμα να δίνη κανείς προσοχή. Αν προσέξη κι' ακούση

μπορεί και να πεισθή· και άνθρωπος που επιτρέπει στον εαυτό του να

πείθεται από τα επιχειρήματα του άλλου είναι όλως διόλου παράλογος.

Λαίδη Μπάσιλτων. Α! αυτό εξηγεί πολλά πράμματα για τους άνδρες που ως

τώρα ποτέ δε μπορούσα να καταλάβω, και πολλά για τις γυναίκες που οι

σύζυγοι των δεν τις εκτιμούνε ποτέ!

Κυρία Μάρτσμοντ. (Με αναστεναγμό). Οι σύζυγοι μας δεν εκτιμούνε ποτέ

τίποτε δικό μας. Γι' αυτό κ' εμείς τρέχουμε σε άλλους!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Με έμφασι). Και, πάντοτε σ' άλλους, δεν είναι

αλήθεια;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με χαμόγελο). Και αυτές είναι οι σκέψεις των δύο

Κυριών που είναι γνωστό πως έχουνε τους πιο λαμπρούς συζύγους μέσα

στο Λονδίνο.

Κυρία Μάρτσμοντ. Αυτό είναι ακριβώς εκείνο που δε μπορούμε να

υποφέρουμε. Ο Ραϊνάλδος μου είναι σε απελπιστικό σημείο άμεμπτος.

Τόσο μάλιστα που κάποτε γίνεται ανυπόφορος!

Λόρδος Γκόαριγκ. Τι φοβερό! Μ' αυτό πρέπει να το μάθη όλος ο κόσμος!

Λαίδη Μπάσιλτων. Ο Μπάσιλτων τα ίδια και χειρότερα· όλο και είναι

τρυπωμένος σπίτι ως να ήτανε κανένας μπάτσελορ.

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σφίγγει το χέρι της Λαίδης Μπάσιλτων). Καϋμένη μου

Ολιβία! Επήραμε άνδρες τέλειους, και γι' αυτό καλά τιμωρούμαστε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Εγώ θάλεγα πως οι άνδρες είν' εκείνοι, που

τιμωρούνται.

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σηκώνεται). Α, όχι αγαπητέ! Εκείνοι είναι όσο

μπορούν ευτυχισμένοι. Όσο δα για την εμπιστοσύνη που έχουνε σ' εμάς,

το πράμα είναι αρκετά τραγικό.

Λαίδη Μπάσιλτων. Τραγικότατο!

Λόρδος Γκόαριγκ. Κωμικότατο θέλετε να πήτε. Λαίδη Μπάσιλτων;

Λαίδη Μπάσιλτων. Καθόλου κωμικό, Λόρδε Γκόαριγκ. Είσαστε πολύ άδικος

να σκέπτεστε τέτοιο πράμα!

Κυρία Μάρτσμοντ. Φοβούμαι πως ο Λόρδος Γκόαριγκ ευρίσκεται στο

εχθρικό στρατόπεδο, όπως πάντοτε. Τον είδα μπαίνοντας να μιλά σ'

εκείνη τη Κυρία Σιέβελεϋ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Έμορφη γυναίκα η Κυρία Σιέβελεϋ!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Με ψυχρότητα). Παρακαλούμε να μη επαινάτε άλλες

γυναίκες μπροστά μας. Μπορούσατε να περιμένετε εμάς να το κάνωμ'

αυτό.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αρκετά επερίμενα.

Κυρία Μάρτσμοντ. Μάθετε λοιπόν πως δεν έχουμε καμμιά διάθεσι να της

πλέξουμε κανένα εγκώμιο. Άκουσα πως επήγε στην Όπερα τη Δευτέρα το

βράδυ, κ' είπε στο Τόμυ Ράφφωρτ πως τάχα, απ' ό,τι μπόρεσε να

καταλάβη η Κοινωνία του Λονδίνου είναι όλη φτιασμένη από αφιλόκαλους

και δανδήδες.

Λόρδος Γκόαριγκ. Έχει μεγάλο δίκαιο σ' αυτό. Δεν είναι αλήθεια πως οι

άνδρες είναι όλοι αφιλόκαλοι κ' οι γυναίκες όλες δανδήδες, δεν είναι

αλήθεια;

Κυρία Μάρτσμοντ. (Σιωπαίνει για λίγο). Ω! νομίζετε αλήθεια πως αυτό

ήθελε να πη η Κυρία Σιέβελεϋ;

Λόρδος Γκόαριγκ. Βέβαια. Και είναι μια πολύ γνωστική παρατήρησι αυτή

της Κυρίας Σιέβελεϋ.

(Μπαίνει η Μάπελ Τσίλτερν).

Μάπελ Τσίλτερν. Γιατί μιλάτε για την Κυρία Σιέβελεϋ; Δεν υπάρχει πεια

άλλη ομιλία! Όλοι γι' αυτή μιλάνε! Η Λόρδος Γκόαριγκ λέει — τι είπετε

Λόρδε Γκόαριγκ, για την Κυρία Σιέβελεϋ; Ω! ναι θυμάμαι· είπετε πως

είναι πνεύμα την ημέρα κι' εμορφιά το βράδυ.

Λαίδη Μπάσιλτων. Τι φρικτός συνδυασμός! Όλως διόλου πάρα πολύ

αφύσικος!

Κυρία Μάρτσμοντ. (Με τόνο μελαγχολικό). Μ' αρέσει να βλέπω εκείνους

που έχουν πνεύμα, και ν' ακούω εκείνους που είναι έμορφοι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Α! αυτό είναι υπερευαισθησία εκ μέρους σας, Κυρία

Μάρτσμοντ!

Κυρία Μάρτσμοντ. (Τα μάτια της λάμπουν από αληθινή ευχαρίστησι).

Χαίρομαι πολύ να σας ακούω να λέτε τούτο. Ήμουνα παντρεμένη με τον

Μάρτσμοντ εφτά χρόνια και ποτέ μου δεν τον άκουσα να μου πη καμμιά

φορά πως ήμουν υπερευαίσθητη. Οι άνδρες δεν είναι καθόλου

παρατηρητικοί!

Λαίδη Μπάσιλτων. (Στρέφεται σ' αυτή). Εγώ τολεγα πάντοτε, αγαπητή

Μαργαρίτα, πώς είσαστε το πειο υπερευαίσθητο, πλάσμα μέσα στο

Λονδίνο.

Κυρία Μάτρσμοντ. Α! μα εσύ είσαι πάντοτε συμπαθητική Ολιβία!

Μάπελ Τσίλτερν. Δε μου λέτε ; Είναι υπερευαισθησία νάχη κανείς όρεξι

για φαγί; Εγώ έχω μεγάλη όρεξι. Λόρδε Γκόαριγκ, μου δίνετε τίποτε να

φάγω;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ευχαρίστως, Δεσποινίς Μάπελ.(Αποσύρεται μαζί της).

Μάπελ Τσίλτερν. Τι φρικτός που καταντήσατε! Δε μου είπετε ούτε μια

λέξι όλο το βράδυ!

Λόρδος Γκόαριγκ. Πώς μπορούσα; Εσείς εφύγατε με το μωρο-διπλωμάτη.

Μάπελ Τσίλτερν. Μπορούσες να μας ακολουθήσης. Μια καταδίωξι θάταν

ευγενικό πράμα. Δε νομίζω πως σ' αγαπώ καθόλου απόψε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Εγώ σ' αγαπώ υπερβολικά.

Μάπελ Τσίλτερν. Καλά, σας ήθελα όμως να το δείξετε με πιο φανερό

τρόπο. (Κατεβαίνουν τη σκάλα).

Κυρία Μάρτσμοντ. Ολιβία, αισθάνομαι μια φοβερή ζάλη. Πρέπει κάτι να

φάγω. Η πείνα με θερίζει.

Λαίδη Μπάσιλτων. Εγώ μου φαίνεται σε λίγο θα ποθάνω από την πείνα,

Μαργαρίτα!

Κυρία Μάρτσμοντ. Οι άνδρες έτσι εγωισταί είναι πάντα, δε σκοτίζονται

ποτέ τους γι' αυτά τα πράματα.

Λαίδη Μπάσιλτων. Οι άνδρες είναι υλισταί, υπερβολικά υλισταί!

(O Υποκόμης δε Νανζάκ μπαίνει από την αίθουσαν της μουσικής με

μερικούς άλλους προσκαλεσμένους ξένους. Αφού κύτταξε προσεκτικά όλους

που είν' εκεί, έρχεται σιμά στη Λαίδη Μπάσιλτων.

Υποκόμης δε Νανζάκ. Μου δίνετε την τιμή να σας συνοδεύσω κάτω στο

δείπνο, Κόμησσα;

Λαίδη Μπάσιλτων. (Ψυχρά). Δεν τρώγω ποτέ το βράδυ, σας ευχαριστώ,

Υποκόμη. (Ο Υποκόμης ετοιμάζεται να φύγη. Η Λαίδη Μπάσιλτων το

αντιλαμβάνεται, σηκώνεται αμέσως και τον παίρνει από το χέρι). Θα

'ρθώ όμως κάτω μαζί σας μ' ευχαρίστησι.

Υποκόμης δε Νανζάκ. Μ' αρέσει να κάθουμε στο τραπέζι. Είμαι πολύ

Εγγλέζος σ' όλα μου τα γούστα.

Λαίδη Μπάσιλτων. Φαίνεστε καθαυτό Εγγλέζος, Vicomte, καθαυτό

Εγγλέζος.

(Περνούν έξω. Ο Κύριος Μόντφωρτ, ένας νεαρός δανδής, με τέλεια

χαρακτηριστικά ιπποκόμου πλησιάζει την Κυρία Μάρτσμοντ).

Κύριος Μόντφωρτ. Αγαπάτε να πάρετε τίποτε, Κυρία Μάρτσμοντ;

Κυρία Μάρτσμοντ. (Νωθρά). Σας ευχαριστώ, Κύριε Μόντφωρτ. Το βράδυ δεν

αγγίζω το φαγί, (Σηκώνεται έτσι βιαστικά και τον παίρνει από το

χέρι). Μα θα καθίσω κοντά σας, να σας κυττάζω.

Κύριος Μόντφωρτ. Δεν ξέρω αν μ' αρέση να με κυττάζουνε καθώς τρώγω!

Κυρία Μάρτσμοντ. Τότε θα κυττάζω κανένα άλλον.

Κύριος Μόντφωρτ. Ούτε αυτό μου φαίνεται πως μ' αρέσει.

Κυρία Μάρτσμοντ. (Αυστηρά). Παρακαλώ, Κύριε Μόντφωρτ, μη κάνετε

τέτοιες θλιβερές σκηνές ζήλιας μπροστά στον κόσμο! (Καταβαίνουν με

τους άλλους, ενώ μπαίνει ο Σιρ Ρόμπερτ Τσίλτερν και η Κυρία

Σιέβελεϋ).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Και σκοπεύετε να πάτε σε καμμιά εξοχή προτού

φύγετε από την Αγγλία, Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Μπα, όχι! Δε μπορώ να υποφέρω τις συναναστροφές σας

εδώ στην Αγγλία. Εδώ ο κόσμος προσπαθεί με κάθε τρόπο να φαντάζη στο

πρόγευμα. Αυτό είνε φοβερό! Μονάχα οι κουτοί φαντάζουν στο πρόγευμα.

Και ύστερα ο πρώτος της οικογενείας αρχίζει και διαβάζει ατέλειωτες

προσευχές. Η διαμονή μου στην Αγγλία από σας εξαρτάται, Σιρ Ρόβερτ,

(Κάθεται στον σοφά).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Κάθεται σιμά της). Σοβαρά;

Κυρία Σιέβελεϋ. Σοβαρώτατα. Θέλω να σας μιλήσω για ένα μεγάλο

πολιτικό και οικονομικό σχέδιο, γι' αυτήν, αλήθεια, την Εταιρεία της

Αργεντινής Διώρυγος.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι οχληρό για σας, να μιλάτε για τέτοιο πρακτικό

ζήτημα, Κυρία Σιέβελεϋ!

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, μ' αρέσουνε τα οχληρά και πρακτικά ζητήματα.

Εκείνο που δε μ' αρέσει είναι οι οχληροί και πρακτικοί άνθρωποι.

Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά. Εκτός τούτου, ξέρω πως ενδιαφέρεσθε για

έργα τόσο μεγάλα και διεθνή. Ήσασθε νομίζω, ο γραμματεύς του Λόρδου

Ράτλεϋ όταν η Κυβέρνησις αγόρασε τις μετοχές της Διώρυγος του Σουέζ;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ναι. Μα το Κανάλι του Σουέζ ήτανε μια πολύ

μεγάλη και λαμπρά επιχείρησις. Μας έδωσε τη γραμμή ίσια στην Ινδία.

Είχε ύψιστη αξία. Ήτανε ανάγκη τότε νάχουμε επίβλεψι στο έργο. Το

Αργεντινό σχέδιο, που λέτε, είναι μια από τες συνηθισμένες αγυρτίες

για να φαγωθούν χρήματα.

Κυρία Σιέβελεϋ. Μια κερδοσκοπία, Σιρ Ρόβερτ! Λαμπρά, τολμηρά

κερδοσκοπία.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πιστεύσατέ μου, Κυρία Σιέβελεϋ, είναι μια

αγυρτία. Ας λέμε κάθε πράμα με τόνομά του. Έτσι τα ζητήματα γίνουνται

απλούστερα. Για το έργο αυτό έχομε όλες τις σχετικές πληροφορίες στο

υπουργείο των Εξωτερικών. Έστειλα μάλιστα ειδική επιτροπή να εξετάση

ιδιαιτέρως το ζήτημα αυτό, κ' εκθέτει πως οι εργασίες μόλις ήρχισαν

και όσο για τα χρήματα που συνάχθηκαν, κανείς δεν φαίνεται να ξέρη τι

απέγειναν. Το όλο έργο είναι μια δεύτερη έκδοσι του Παναμά, χωρίς

ακόμη νάχη και το τέταρτο της επιτυχίας που είχεν η ελεεινή εκείνη

επιχείρησι. Ελπίζω πως δε θα μπλέξατε σ' αυτό το έργο. Είμαι βέβαιος

πως είσαστε αρκετά έξυπνη για να μη το κάνετε.

Κυρία Σιέβελεϋ. Έμπλεξα και καλά μάλιστα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ποιος ετόλμησε να σας συμβουλεύση να κάνετε

τέτοια ανοησία;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ο παληός φίλος σας — και φίλος μου.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ποιος;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ο Βαρώνος Άρνχεϊμ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.(Συνοφρυώνεται). Α! ναι. Θυμάμαι πως άκουσα, τον

καιρό που απέθανε, πως ήταν ανακατεμένος σ' αυτή την υπόθεσι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ήτανε η τελευταία του φαντασιοπληξία. Η τελευταία μα

και η μόνη, για να είμαστε δίκαιοι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. {Σηκώνεται). Μα δεν είδατε ακόμη τους Corots

μου. Είναι στην αίθουσα της μουσικής, θέλετε να τους ιδήτε;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Κουνεί το κεφάλι). Δεν έχω διάθεσι απόψε γι'

ασημένιες δύσεις και ροδοβαμμένες αυγούλες. Θέλω να μιλήσω για

δουλειά. (Του νεύει με τη βεντάλια της να καθίση πάλι κοντά της.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Φοβάμαι πως δεν έχω να σας δώσω άλλη συμβουλή,

Κυρία Σιέβελεϋ, παρά ότι πρέπει να ενδιαφέρεστε για πράματα ολιγώτερο

επικίνδυνα. Η επιτυχία της Διώρυγος εξαρτάται, βέβαια από τη στάσι

που θα λάβη η Αγγλία, και θα παρουσιάσω την έκθεσι της επιτροπής στη

Βουλή αύριο το βράδυ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Αυτό δεν πρέπει να το κάνετε. Για το συμφέρο σας, Σιρ

Ρόβερτ, αν όχι για το δικό μου, δεν πρέπει να το κάνετε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Την κυττάζει με έκπληξι). Για το συμφέρο μου;

Αγαπητή μου Κυρία Σιέβελεϋ. τι θέλετε να πήτε;

(Κάθεται κοντά της).

Κυρία Σιέβελεϋ. Σιρ Ρόβερτ. θα είμαι αρκετά ειλικρινής μαζί σας. θέλω

ν' αποσύρετε την έκθεσι που εσκοπεύατε να παρουσιάσετε στη Βουλή, με

την πρόφασι πως έχετε λόγους να πιστεύετε πως η επιτροπή ήτανε

επηρεασμένη ή κακά πληροφορημένη, ή κάτι τέτοιο. Ύστερα θέλω να πήτε

λίγες λέξεις πως τάχα η Κυβέρνησι σκοπεύει ν' αναθεώρηση το ζήτημα

και πως έχετε λόγους να πιστεύετε ότι η Διώρυγα, αν τελειώση, θα

είναι μεγάλης διεθνούς αξίας. Εσείς δα ξέρετε τι είδους πράματα λένε

οι υπουργοί σε τέτοιες περιστάσεις. Λίγες από τις συνηθισμένες

σαχλαμάρες θα είναι αρκετό. Στη νεωτέρα ζωή τίποτε δεν μπορεί να φέρη

αποτέλεσμα όσο μια καλή σαχλαμάρα. Γεννά τη συμπάθεια και το

ενδιαφέρον όλου του κόσμου, θα το κάνετε αυτό προς χάρι μου;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κυρία Σιέβελεϋ, δεν μπορεί να κάνετε σοβαρά μια

τέτοια πρότασι!

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας μιλώ σοβαρώτατα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Ψυχρά). Σας παρακαλώ να μου επιτρέψετε να μη το

πιστεύω.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Μιλεί με μεγάλη περίσκεψι και έμφασι). Α! μα εγώ

σοβαρεύομαι. Και αν κάμετε αυτό που σας λέω, θα... σας πληρώσω πολύ

γενναία!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Να με πληρώσετε!

Κυρία Σιέβελεϋ. Ναι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Φοβούμαι πως δεν σας εννοώ καθόλου τι θέλετε να

πήτε.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ακουμβά πίσω στο σοφά και τον κυττάζει). Τι μεγάλη

απογοήτευσις! Κ' εγώ έκανα αυτό το μεγάλο ταξίδι από τη Βιέννη με την

ελπίδα πως πολύ καλά θα μ' εννοούσατε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Φοβούμαι όχι.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με τρόπο που φανερώνει μεγάλη αδιαφορία). Αγαπητέ

μου, Σιρ Ρόβερτ, εσείς είστε ένας άνθρωπος του κόσμου κ' έχετε την

αξία σας, υποθέτω. Κάθε ένας έχει την αξίαν του σήμερα. Το κακό είναι

που πολλοί άνθρωποι είναι φοβερά πολυδάπανοι. Εγώ ξέρω πως έχω αυτό

το ελάττωμα. Ελπίζω ότι θάστε πιο συγκαταβατικός στους όρους σας.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σηκώνεται με αγανάκτησι). Αν μου επιτρέπετε, να

φωνάξω να έρθη το αμάξι σας. Εζήσατε τόσον καιρό έξω, Κυρία Σιέβελεϋ,

που φαίνεται δεν μπορείτε να συναισθανθήτε ότι μιλάτε σ' ένα Άγγλο

τζέντλεμαν.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Τον σταματά, αγγίζοντας τη βεντάλια της στο χέρι

του, και την κρατεί εκεί όλο το διάστημα που του μιλεί). Το νοιώθω

πως μιλώ σ' ένα άνθρωπο που εθεμέλιωσε την περιουσία του πωλώντας

κάποιο μυστικό του υπουργείου σ' ένα κερδοσκόπο του χρηματιστηρίου.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Δαγκάνει τα χείλη του). Τι θέλετε να πήτε;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Σηκώνεται και τον κυττάζει στα μάτια), θέλω να πω

ότι ξέρω ποια ήταν η αρχή του πλούτου και του σταδίου σας, κ' έχω και

το γράμμα σας, ακόμα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ποιο γράμμα;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με περιφρόνησι). Το γράμμα που εγράψατε στον Βαρώνο

Άρνχεϊμ όταν ήσαστε γραμματεύς του Λόρδου Ράβλεϋ, λέγοντας στον

Βαρώνο ν' αγοράση τις μετοχές της Διώρυγος του Σουέζ. Ένα γράμμα

γραμμένο τρεις ημέρες προτού η Κυβέρνησι αναγγείλει τις αγορές της.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με βραχνή φωνή). Δεν είναι αλήθεια.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ενομίζατε πως το γράμμα εκείνο κατεστράφηκε. Τι

τρέλλα! Το έχω στην κατοχή μου.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Η υπόθεσις αυτή που λέτε δεν ήταν άλλο παρά μια

κερδοσκοπία. Η Βουλή των Κοινοτήτων δεν είχε ακόμη περάση το

νομοσχέδιο· μπορούσε και ν' απορριφθή.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ήτανε μια κατεργαριά, Σιρ Ρόβερτ. Ας λέμε κάθε πράμα

με τόνομά του. Έτσι καθετί γίνεται απλούστερο. Και τώρα είμαι πρόθυμη

να σας πουλήσω το γράμμα εκείνο και ως αντάλλαγμα ζητώ την υποστήριξί

σας για το Αργεντινό σχέδιο. Εσείς εσχηματίσατε την περιουσία σας από

μια διώρυγα. Πρέπει τώρα να βοηθήσετε εμέ και τους φίλους μου να

σχηματίσωμε την ιδική μας από μιαν άλλη!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Είναι άτιμο, αυτό που προτείνετε — άτιμο!

Κυρία Σιέβελεϋ. Μπα, όχι! Αυτό είναι το παιγνίδι της ζωής που όλοι

μας πρέπει να το παίξωμεν έτσι, Σιρ Ρόβερτ, αργά ή γλίγωρα!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δε μπορώ να κάνω αυτό που μου ζητάτε.

Κυρία Σιέβελεϋ. θέλετε να πήτε πως δε μπορείτε να κάνετε αλλέως. Το

ξέρετε ότι στέκεσθε στην άκρη του κρημνού. Και είσαστε υποχρεωμένος

να δεχθήτε. Υποθέσωμεν ότι αρνείσθε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι με τούτο:

Κυρία Σιέβελεϋ. Αγαπητέ μου Σιρ Ρόβερτ, τι με τούτο; Είστε

κατεστραμμένος, αυτό είναι όλο! Συλλογιστήτε σε ποιο σημείο σας έφερε

ο Πουριτανισμός σας στην Αγγλία. Στον παληό καιρό κανείς δεν

υπεκρινόταν πως ήταν το παραμικρό καλύτερος από τον άλλο. Και για να

ήταν κανείς το παραμικρό καλύτερος από τον άλλο, εθεωρείτο υπερβολικά

πρόστυχος και της μεσαίας τάξεως άνθρωπος. Στο σημερινό καιρό, με τη

νέα μανία μας για την ηθική, ο καθένα θέλει να ποζάρη ως τέλειος

τύπος αγνότητος, ακεραιότητος και των άλλων επτά θανασίμων αρετών —

και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Όλοι πηγαίνετε κατά διαβόλου — ο ένας

κατόπιν του άλλου. Δεν περνά χρόνος στην Αγγλία που να μην ακούσουμε

την καταστροφή κάποιου. Τα σκάνδαλα επροσδίδανε θέλγητρο, ή ενδιαφέρο

τουλάχιστο σ' ένα άνθρωπο — σήμερα τον κατασυντρίβουνε. Και το δικό

σας είναι πολύ βρωμερό σκάνδαλο. Δεν θα μπορούσατε να επιζήσετε. Αν

εγίνετο γνωστόν, έξαφνα, ότι νέος εσείς, γραμματεύς σ' ένα μεγάλο και

σπουδαίο υπουργό, επουλήσατε ένα μυστικό του υπουργείου αντί μεγάλου

ποσού χρημάτων, και ότι αυτό ήτανε η αρχή της περιουσίας σας και του

σταδίου σας, θα γινόσασθε αποσυνάγωγος από τον κόσμο, και ολότελα θα

κατεστρέφεσθε. Και ύστερ' από όλ' αυτά, Σιρ Ρόβερτ, γιατί να θέλετε

να θυσιάσετε ολόκληρο το μέλλον σας παρά να μεταχειρισθήτε με

διπλωματικό τρόπο τον εχθρό σας; Για την στιγμή εγώ είμαι εχθρός σας.

Το παραδέχομαι! Και είμαι πάρα πολύ ισχυρότερος από σας. Το βαρύ

πυροβολικό τόχω με το μέρος μου. Εσείς κατέχετε μια περιφανή θέσι,

αλλ' αυτή η περιφανής σας θέσις σας κάνει να είστε ευκολοπρόσβλητος.

Δεν σας ωμίλησα βέβαια για ηθική. Πρέπει να παραδεχθήτε δικαίως ότι

σας εφείσθηκα γι' αυτό. Εδώ και κάμποσα χρόνια εκάνετε μια έξυπνη,

ασυνείδητη πράξι, η οποία εστέφθηκε μ' επιτυχία. Σ' αυτήν οφείλετε

την περιουσία και τη θέσι σας. Και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσετε γι'

αυτό. Αργά ή γλίγωρα όλοι μας θα πληρώσουμε για τις πράξες μας. Εσείς

θα πληρώσετε τώρα. Προτού σας αφήσω απόψε πρέπει να μου υποσχεθήτε

πως θ' αποκρύψετε την έκθεσι και θα μιλήσετε στη Βουλή ευνοϊκά για το

σχέδιο αυτό.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αυτό που ζητάτε είναι αδύνατο.

Κυρία Σιέβελεϋ. Πρέπει να το κάνετε να γίνη δυνατό. Και θα το κάνετε.

Σιρ Ρόβερτ, σεις ξέρετε τι πράμα είναι ο αγγλικός τύπος. Υποθέσατε

ότι σαν φύγω απ' εδώ και τραβήξω με το αμάξι κάτω σ' ένα

δημοσιογραφικό γραφείο, και τους διηγηθώ με το νι και με το σίγμα

αυτό το σκάνδαλο και τους δώσω και τις αποδείξεις! Για σκεφθήτε την

αηδιασμένη χαρά τους, την αγαλλίασι που θάχουν όταν θα σε σέρνουνε

κάτω και θα σε χώνουνε μέσα στο βόρβορο και τη λάσπη. Σκεφθήτε τον

υποκριτή εκείνο που με το συχαμερό του χαμόγελο θα γράφη το κύριό του

άρθρο και θα σας στιγματίζη.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλνερν. Σωπάτε! θέλετε ν' αποσύρω την έκθεσι και να πω

μερικά λόγια ότι τάχα πιστεύω πως υπάρχουνε κάποιες πιθανότητες

επιτυχίας στο σχέδιο:

Κυρία Σιέβελεϋ. (Κάθεται απάνω στο σοφά). Αυτές είναι οι προτάσεις

μου.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με σιγανή φωνή). Θα σας δώσω όσα χρήματα

θέλετε.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ακόμα δεν είσαστε αρκετά πλούσιος για να ξαγοράσετε

το παρελθόν σας, Σιρ Ρόβερτ. Κανείς δεν είναι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δεν θα κάνω αυτό που μου ζητάτε. Όχι!

Κυρία Σιέβελεϋ. Πρέπει να το κάνετε. Αν όχι... (Σηκώνεται από το

σοφά).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Ταραγμένος και εκνευρισμένος). Περιμένετε μια

στιγμή! Τι επροτείνετε; Είπατε πως θα μου δίνατε πίσω το γράμμα μου,

δεν είναι έτσι;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ναι. Αυτό ήταν η συμφωνία, θα είμαι στα γυναικεία

θεωρεία της Βουλής αύριο βράδυ στις επτάμισυ. Αν κατά την ώρα εκείνη

— και θα έχετε πολλές ευκαιρίες — κάμετε τη δήλωσι στη Βουλή σύμφωνα

με την επιθυμία μου, θα σας δώσω πίσω το γράμμα σας με τις καλλίτερες

μου ευχαριστήσεις, και τα καλλίτερα και τα πιο κατάλληλα κομπλιμέντα

που μπορώ να φαντασθώ. Ο σκοπός μου είναι να φερθώ πολύ τίμια μαζί

σας. Πρέπει κανείς πάντα να φέρεται τίμια... όταν απ' αυτόν εξαρτάται

το παν. Ο Βαρώνος μού το δίδαξε αυτό... μαζί με άλλα πολλά πράματα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πρέπει να μου δώσετε καιρό να σκεφθώ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Όχι· πρέπει τώρα ν' αποφασίσετε!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δώστε μου μια βδομάδα — τρεις μέρες!

Κυρία Σιέβελεϋ. Αδύνατο! Πρέπει να τηλεγραφήσω στη Βιέννη απόψε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Θεέ μου, ποιος σας έφερε μπροστά μου;

Κυρία Σιέβελεϋ. Οι περιστάσεις. (Κάνει ένα βήμα προς τη θύρα).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μη φεύγετε. Συμφωνώ. Θ' αποσύρω την έκθεσι. Θα

τα κανονίσω ώστε να μου γίνη μια επερώτησι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας ευχαριστώ, το ήξερα δε πως θα κατελήγαμε σε

φιλική συνεννόησι. Σας κατάλαβα από την αρχή. Σας είχα καλά

ψυχολογήσει. Και τώρα μπορείτε να φωνάξετε τ' αμάξι μου, Σιρ Ρόβερτ.

Κυττάζω πως οι προσκαλεσμένοι σας ετέλειωσαν το δείπνο και

αναβαίνουν! οι Άγγλοι πάντα γίνουνται ρωμαντικοί ύστερα από το φαγί,

κι' αυτό μ' ενοχλεί φοβερά. (Ο Ρόβερτ Τσίλτερν φεύγει).

(Μπαίνουν: η Λαίδη Τσίλτερν, η Λαίδη Μάρκων· ο Λόρδος Κάβερσιαμ η

Λαίδη Μπάσιλτων, η Κυρία Μάρτσμοντ, ο Υποκόμης δε Νανζάκ και ο Κύριος

Μόντφωρτ).

Λαίδη Μάρκων. Λοιπόν, αγαπητή Κυρία Σιέβελεϋ, ελπίζω να διασκεδάσατε.

Πολύ διασκεδαστικός ο Σιρ Ρόβερτ, δεν είναι;

Κυρία Σιέβελεϋ. Διασκεδαστικώτατος! Μιλήσαμε ένα σωρό πράματα.

Λαίδη Μάρκων. Επέτυχε ένα πολύ λαμπρό στάδιο. Νυμφεύθηκε και μία

εξαίσια γυναίκα. Η Λαίδη Τσίλτερν, χαίρομαι να το λέγω, έχει πολύ

υγιείς αρχάς. Εμένα τώρα ποια η ηλικία μου δε μου το επιτρέπει να

πολυσκοτίζωμαι για να δίνω καλά παραδείγματα, μα πάντα θαυμάζω

'κείνους που μπορούν να το κάνουν. Και η Λαίδη Τσίλτερν έχει μια πολύ

εξευγενιστική επίδρασι στη ζωή, αν και τα γεύματά της είναι πολύ

πληχτικά πολλές φορές. Αλλά κανείς δε μπορεί και να τα έχη όλα, δεν

είναι έτσι; Και τώρα πρέπει να φύγω, αγαπητή. Να 'ρθώ αύριο να σας

δω;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ευχαριστώ.

Λαίδη Μάρκων. Μπορούσαμε κιόλας να πάμε με τ' αμάξι στο Πάρκο στες

πέντε. Το καθετί φαίνεται τόσο δροσερό μέσα στο Πάρκο τώρα!

Κυρία Σιέβελεϋ. Όχι όμως και οι άνθρωποι!

Λαίδη Μάρκων. Μπορεί ο κόσμος νάνε λίγο εξαντλημένος από την

υπερβολική κούρασι. Πολλές φορές έκανα την παρατήρησι πως η Σαιζόν,

καθώς πηγαίνει, νερουλώνει τον εγκέφαλο. Εγώ νομίζω πως κάθε άλλο

πράμα είναι προτιμώτερο από τη μεγάλη διανοητική κούρασι. Αυτή είναι

το πιο χειρότερο απ' όλα. Κάνει τες μύτες των νέων κοριτσιών

εξαιρετικά μεγάλες. Και δεν υπάρχει πιο δύσκολο για ένα κορίτσι που

έχει μεγάλη μύτη παρά να βρη σύζυγο. Οι άνδρες τας αποστρέφονται.

Καληνύκτα, αγαπητή! (Στη Λαίδη Τσίλτερν). Καληνύκτα, Γερτρούδη!

(Φεύγει ακουμπισμένη στο μπράτσο του Λόρδου Κάβερσιαμ).

Κυρία Σιέβελεϋ. Τι μαγευτικό σπίτι που έχετε, Λαίδη Τσίλτερν! Επέρασα

μια θαυμάσια βραδυά. Με κατευχαρίστησε η γνωριμία του συζύγου σας.

Λαίδη Τσίλτερν. Τι σας έκανε να θέλετε τη συνάντησι του συζύγου μου,

Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, θα σας πω. Ήθελα να του προκαλέσω το ενδιαφέρο για

το σχέδιο αυτό της Αργεντινής Διώρυγος, για το οποίο πιστεύω θ'

ακούσατε. Και τον ευρήκα πολύ ευαίσθητο για το σκοπό, εννοώ. Σπάνιο

πράμα για ένα άνδρα. Τον μετέπεισα σε δέκα λεπτά. Θα μιλήση αύριο

βράδυ στη Βουλή ευνοϊκά για το ζήτημα. Πρέπει να πάμε στα γυναικεία

θεωρεία να τον ακούσουμε, θα είναι μια λαμπρά ευκαιρία!

Λαίδη Τσίλτερν. Κάποιο λάθος θα συμβαίνη. Το σχέδιο εκείνο δεν

μπορούσε ποτέ νάχη την υποστήριξι του συζύγου μου.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, σας βεβαιώνω όλα είναι τελειωμένα. Τώρα πεια δε

λυπούμαι για τ' οχληρό ταξίδι που έκαμα από τη Βιέννη. Ήτανε μια

μεγάλη επιτυχία. Αλλά, βέβαια, το πράμα θα μένη πολύ μυστικό για

εικοσιτέσσαρες ώρες.

Λαίδη Τσίλτερν. (Με χαμηλή φωνή). Μυστικό; Μεταξύ ποιών;

Κυρία Σιέβελεϋ. {Με λάμψι χαράς στα μάτια της). Μεταξύ του συζύγου

σας κ' εμένα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Μπαίνοντας). Το αμάξι σας είν' εδώ, Κυρία

Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ευχαριστώ! Καλησπέρα, Λαίδη Τσίλτερν! Καληνύκτα,

Λόρδε Γκόαριγκ! Μένω στο Κλάριτσε. Δε νομίζετε πως μπορούσατε να

περάσετε απ' εκεί;

Λόρδος Γκόαριγκ. Αν το επιθυμήτε, Κυρία Σιέβελεϋ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, μη γίνεσθε δα τόσο σοβαρός γι' αυτό, αλλέως θ'

αναγκασθώ εγώ να περάσω από κοντά σας. Στην Αγγλία υποθέτω αυτό

δύσκολα θα τόπαιρναν για en régle. Έξω εμείς είμαστε πιο

πολιτισμένοι, θέλετε να με συνοδεύσετε κάτω Σιρ Ρόβερτ; Τώρα δα που

έχουμε κι' οι δυο μας στην καρδιά τα ίδια συμφέροντα θα είμαστε

μεγάλοι φίλοι ελπίζω!

(Πετιέται έξω ακουμπισμένη στο μπράτσο του Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Η

Λαίδη Τσίλτερν πηγαίνει στο τελευταίο σκαλοπάτι και τους κυττάζει που

κατεβαίνουν. Η έκφρασι του προσώπου της φανερώνει στενοχώρια. Ύστερα

από λίγο συναντάται με μερικούς προσκαλεσμένους και απέρχεται μαζί

τους σ' άλλο δωμάτιο υποδοχής).

Μάπελ Τσίλτερν. Τι αποτρόπαιη γυναίκα!

Λόρδος Γκόαριγκ. Να πάτε να κοιμηθήτε, Δεσποινίς Μάπελ.

Μάπελ Τσίλτερν. Λόρδε Γκόαριγκ!

Λόρδος Γκόαριγκ. Ο πατέρας μου μούπε να πάω να κοιμηθώ έχει τώρα μια

ώρα. Δε βλέπω γιατί κ' εγώ να μη δώσω σ' εσάς την ίδια συμβουλή. Το

κατ' εμέ πάντα περιφρονώ τις καλές συμβουλές. Αυτό είναι το μόνο που

πρέπει να κάνη κανείς. Η καλή συμβουλή δε χρησιμεύει ποτέ σε κανένα.

Μάπελ Τσίλτερν. Λόρδε Γκόαριγκ, εσείς πάντα με διώχνετε από την

αλήθεια. Αυτό εγώ το νομίζω μεγάλο θάρρος από μέρος σας. Αφού μάλιστα

δεν έχω και διάθεσι να μένω στο κρεβάτι ολάκερες ώρες. (Πηγαίνει στο

σοφά). Μπορείτε νάρθετε και να καθίσετε αν θέλετε, και να μιλήσετε

για όποιο άλλο πράμα στο κόσμο, μα όχι για τη Βασιλική Ακαδημία, την

κυρία Σιέβελεϋ, ή για μυθιστορήματα στη Σκωτική διάλεκτο. Αυτά δεν

είναι ενδιαφέροντα ζητήματα. (Το βλέμμα της πέφτει απάνου σε κάτι που

είναι μισοκρυμμένο κάτω από το μαξιλάρι του σοφά}. Τι είν' αυτό:

Κάποιος θάρριξε μια διαμαντένια καρφίτσα! Πολύ έμορφη, δεν είναι;

(Του την δείχνει). Ήθελα να την έχω γω, μα η Γερτρούδη δε με θέλει να

φορώ άλλο τίποτε από μαργαριτάρια, και εγώ τα έχω τόσο αηδιάσει.

Κάνουν κανένα να φαίνεται τόσο άσχημος, τόσο καλός και τόσο

διανοητικός, θαυμάζω ποιου τάχα νάνε αυτή η καρφίτσα.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ποιός τάχα να την έρριξε.

Μάπελ Τσίλτερν. Είναι ωραία καρφίτσα.

Λόρδος Γκόαριγκ. Είναι ωραίο βραχιόλι.

Μάπελ Τσίλτερν. Δεν είναι βραχιόλι, είναι καρφίτσα.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μπορεί να το μεταχειρισθούνε και για βραχιόλι. Το

παίρνει από το χέρι της, και, βγάζοντας ένα πράσινο πορτοφόλι

τοποθετεί μέσα προσεκτικά το κόσμημα, και το βάζει πάλι στην από μέσα

τσέπη του σάκκου του με τη μεγαλύτερη αταραξία).

Μάπελ Τσίλτερν. Τι κάνετε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεσποινίς Μάπελ, Θέλω να σας κάνω μια πολύ περίεργη

παράκλησι.

Μάπελ Τσίλτερν. (Με ζέσι). Ω, εμπρός παρακαλώ! Επερίμενα γι' αυτό όλο

το βράδυ.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Είναι λίγο ταραγμένος, μα συνέρχεται). Μη πήτε σε

κανένα πως έχω κοντά μου αυτή τη καρφίτσα. Αν κανείς γράψη και τη

ζητήση, πέστε μου το αμέσως.

Μάπελ Τσίλτερν. Αυτή είναι περίεργη παράκλησι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μάθετε λοιπόν πως αυτή την καρφίτσα την έδωσα σε

κάποιον, χρόνια τώρα.

Μάπελ Τσίλτερν. Εσείς την εδώσατε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ναι.

(Η Λαίδη Τσίλτερν μπαίνει μονάχη. Οι άλλοι προσκαλεσμένοι φύγανε)·

Μάπελ Τσίλτερν. Τώρα βέβαια θα σας καληνυκτήσω. Γερτρούδη! (Φεύγει).

Λαίδη Τσίλτερν. Καληνύκτα, αγαπητή! (Στον Λόρδον Γκόαριγκ). Είδατε

ποιαν έφερε μαζί της εδώ απόψε η Λαίδη Μάρκων.

Λόρδος Γκόαριγκ Ναι. Ήτανε μια δυσάρεστη έκπληξι. Για ποιο σκοπό ήλθ'

εδώ;

Λαίδη Τσίλτερν. Για να προσπαθήση φαίνεται να πείση το Ροβέρτο να

υποστηρίξη κάποιο δόλιο σχέδιο, στο οποίον αυτή ενδιαφέρεται.

Πρόκειται για την Αργεντινή διώρυγα.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ευρήκε και τον άνθρωπο! δεν είναι έτσι;

Λαίδη Τσίλτερν. Αυτή δεν είναι ικανή να καταλάβη ένα τίμιο χαρακτήρα

σαν τον άνδρα μου!

Λόρδος Γκόαριγκ. Βέβαια. Και θα την έπαθε άσχημα υποθέτω αν εδοκίμασε

να μπλέξη το Ροβέρτο στα δίκτυα της. Είναι περίεργο πώς οι έξυπνες

γυναίκες κάνουνε τέτοια φοβερά σφάλματα.

Λόρδος Τσίλτερν. Του τέτοιου είδους τις γυναίκες εγώ δεν τις θεωρώ

έξυπνες. Τις θεωρώ κουτές!

Λόρδος Γκόαριγκ. Το ίδιο σημαίνει επάνω-κάτω. Καληνύκτα. Λαίδη

Τσίλτερν!

Λαίδη Τσίλτερν. Καληνύκτα!

(Μπαίνει ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι φεύγετε, αγαπητέ Αρθούρε; Σταματάτε λιγάκι!

Λόρδος Γκόαριγκ. Φοβούμαι πως δε θα μπορέσω, ευχαριστώ. Υπεσχέθηκα να

περάσω μια ματιά από του Χάρτλωκ. Έχουν εκεί πιστεύω μια πάντα από

Ουγγαρέζους μουσικούς, θα γυρίσω γρήγορα. Χαίρετε! (Φεύγει).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πόσον έμορφη φαίνεσαι απόψε, Γερτρούδη!

Λαίδη Τσίλτερν. Ροβέρτε, δεν είν' αλήθεια, αι; Δεν έχεις σκοπόν να

βοηθήσης υποστηρίζοντας την Αργεντινή εκείνη κερδοσκοπία; Αδύνατο

πράγμα!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Ξαφνίζεται). Ποιος σου είπε πως έχω τέτοιο

σκοπόν;

Λαίδη Τσίλτερν. Αυτή η γυναίκα που μόλις έφυγε, η Κυρία Σιέβελεϋ, ως

ονομάζει τώρα τον εαυτό της. Ήθελε μ' αυτό να με βρίση, Ροβέρτε, εγώ

ξέρω αυτή τη γυναίκα. Εσύ δεν τη ξέρεις. Ήμαστε μαζί στο σχολειό.

Ήτανε μια ψεύτρα, άτιμη, κ' εξασκούσε χυδαία επιρροή απάνω σε όσους

μπορούσε να κερδίση την εμπιστοσύνη και τη φιλία τους. Εγώ την

εμισούσα, την περιφρονούσα. Έκλεφτε πράγματα. Ήτανε μια κλέφτρα. Τη

διώξανε γιατ' ήταν κλέφτρα. Γιατί να την αφήνης να σε τραβά από την

μύτη;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Γερτρούδη, ό,τι μου λες μπορεί νάν' αλήθεια, μα

συνέβησαν εδώ και τόσα χρόνια τώρα. Είναι καλύτερα να λησμονηθούν! Η

Κυρία Σιέβελεϋ μπορεί και νάλλαξε από τότε. Δεν πρέπει κανείς

αποκλειστικά να κρίνεται από το παρελθόν του.

Λαίδη Τσίλτερν. (Με θλιβερό τόνο). Το παρελθόν είναι κείνο που

δείχνει τον άνθρωπο ποιος είναι. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που

πρέπει να κρίνωνται οι άνθρωποι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αυτό είναι ένα ρητό πολύ σκληρό, Γερτρούδη!

Λαίδη Τσίλτερν. Είν' ένα αληθινό ρητό Ροβέρτε. Και τι ήθελε τάχα να

πη με το να κομπάζη πως σε κατάφερε να τη βοηθήσης για ένα πράμα που

χίλιες φορές σ' άκουσα να λες πως είναι το πιο άτιμο και δόλιο σχέδιο

που φάνηκε ποτέ στην πολιτική ζωή;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Δαγκάνει τα χείλη του). Έσφαλα στις σκέψεις που

έκανα. Όλοι μας μπορούμε να πέσωμε σε λάθη.

Λαίδη Τσίλτερν. Μα χθες ακόμα μούλεγες πως έλαβες την έκθεσι της

Επιτροπής, και πως ολόκληρο το έργο είναι καταδικασμένο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Βηματίζει απάνω-κάτω). Έχω λόγους τώρα να

πιστεύω ότι η Επιτροπή ήτανε επηρεασμένη ή χωρίς άλλο, κακά

πληροφορημένη. Εκτός τούτου. Γερτρούδη, ο δημόσιος και ιδιωτικός βίος

είναι δυο πράγματα διαφορετικά. Έχουνε διαφορετικούς νόμους, και

διαφορετικά ελατήρια.

Λαίδη Τσίλτερν. Έπρεπε και τα δυο να παρουσιάζουνε τον άνθρωπο,

αληθινά ποιος είναι. Δεν βλέπω καμμιά διαφορά μεταξύ τους.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σταματά). Στην παρούσα υπόθεσι, για ζήτημα

πρακτικής πολιτικής, άλλαξα γνώμη. Αυτό είν' όλο.

Λαίδη Τσίλτερν. Όλο;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Αυστηρά). Ναι!

Λαίδη Τσίλτερν. Ροβέρτε! Ω! είναι φοβερό νάχω να σου κάνω μια τέτοια

ερώτησι — Ροβέρτε, μου λες όλη την αλήθεια;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Γιατί μου κάνεις μια τέτοια ερώτησι;

Λαίδη Τσίλτερν. (Σε λίγο). Γιατί δεν απαντάς σ' ό,τι σε ερωτώ;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Κάθηται). Γερτρούδη, η αλήθεια είν' ένα

πολύπλοκο πράμα κ' η πολιτική μια πολύπλοκη δουλειά. Υπάρχουνε τροχοί

μέσα σε τροχούς. Μπορεί κανείς νάχη κάποιες υποχρεώσεις σε άλλους που

πρέπει να τις πληρώση. Αυτά έχει η πολιτική, κι' αργά ή γρήγορα

κανείς είναι υποχρεωμένος να τα συμβιβάζη. Έτσι γίνεται παντού.

Λαίδη Τσίλτερν. Να τα συμβιβάζη; Ροβέρτε, γιατί μιλάς τόσο

διαφορετικά απόψε από άλλες φορές που σάκουσα να μιλάς; Γιατί

άλλαξες;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Εγώ δεν άλλαξα. Μονάχα οι περιστάσεις αλλάσσουν

τα πράγματα.

Λαίδη Τσίλτερν. Οι περιστάσεις δεν έπρεπε ποτέ ν' αλλάζουνε τις

αρχές!

Σιρ Ρόμπερτ Τσίλτερν. Μ' αν σούλεγα.

Λαίδη Τσίλτερν. Τι;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πώς ήταν ανάγκη, μεγάλη ανάγκη;

Λαίδη Τσίλτερν. Δε μπορεί ποτέ να είν' ανάγκη να κάμωμε κάτι τι που

δεν είναι τίμιο. Δεν είναι, Ροβέρτε, ναι, πες μου πως δεν είναι.

Γιατί νάνε; Τι κέρδος θάχες; Χρήματα; Δεν έχουμε ανάγκην από χρήματα!

Και χρήματα που προέρχονται από μολυσμένη πηγή είν' εξευτελισμός.

Δύναμι; Μα η δύναμι μονάχη δεν είναι τίποτε. Τι είναι λοιπόν;

Ροβέρτε, πες μου γιατί θες να κάνης αυτό τ' άτιμο πράμα!

Σιρ Ρόμπερτ Τσίλτερν. Γερτρούδη, δεν έχεις δικαίωμα να μεταχειρίζεσαι

αυτή τη λέξι. Σου είπα πως ήτανε ζήτημα λογικού συμβιβασμού. Δεν

είναι τίποτε παραπάνω απ' αυτό.

Λαίδη Τσίλτερν. Ροβέρτε, αυτά όλα είναι καλά και άγια για κάθε άλλον,

γι' ανθρώπους που θεωρούνε τη ζωή απλώς ως μια χυδαία κερδοσκοπία· μα

όχι για σε. Ροβέρτε, όχι για σε. Εσ' είσαι διαφορετικός. Όλη τη ζωή

σου εσύ την έζησες διαφορετικά από τους άλλους. Εσύ δεν άφησες ποτέ

τον κόσμο να σε μολύνη. Μπροστά στον κόσμο καθώς και σ' εμένα εσύ

ήσουνα πάντα ένας ιδεώδης. Ω! μένε ακόμη έτσι ιδεώδης. Τη μεγάλη αυτή

κληρονομιά μη τη πετάξης — το φιλντισένιο αυτό πύργο μη τον

καταστρέψης. Ροβέρτε, οι άνδρες μπορούν ν' αγαπήσουν ό,τι είναι

κατώτερο απ' αυτούς — πράγματα ανάξια, στιγματισμένα άτιμα. Εμείς οι

γυναίκες λατρεύουμε όταν αγαπούμε· και σαν χάσουμε τη λατρεία μας,

χάνομε το παν. Ω! μη καταστρέψης την αγάπη που έχω για σένα, μη τη

καταστρέψης!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Γερτρούδη!

Λαίδη Τσίλτερν. Ξέρω πως υπάρχουνε άνθρωποι με τρομερά μυστικά στη

ζωή τους — άνθρωποι που διεπράξανε κάποια αισχρότητα και που σε μια

κρίσιμη στιγμή θα πληρώσουνε γι' αυτή, Ξανακάμνοντας μιαν άλλη

αισχρότητα. — Ω! μη μου πης πως είσαι και συ τέτοιος σαν αυτούς!

Ροβέρτε, είναι στη ζωή σου κανένα μυστικό άτιμο ή μισητό; Πες μου,

πες μου αμέσως, ότι...

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Τι ότι;

Λαίδη Τσίλτερν. (Μιλεί με χαμηλή φωνή). Ότι μπορούμε να ζήσουμε

χωριστά.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Να ζήσουμε χωριστά;

Λαίδη Τσίλτερν. Ότι μπορούμε να ζούμε χωριστά ολωσδιόλου, θάτανε

καλλίτερο και για τους δυο μας.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Γερτρούδη, τίποτε δεν είναι στη περασμένη μου

ζωή που συ να μη το ξέρης.

Λαίδη Τσίλτερν. Ήμουνα βεβαία γι' αυτό, Ροβέρτε, ήμουνα βεβαία γι'

αυτό. Μα γιατί να πης εκείνα τα φοβερά πράματα, που ήτανε τόσον

ανάρμοστα για σε; Ας μη ξαναμιλήσουμε γι' αυτό το ζήτημα. Θα γράψης,

δεν είνε, στη Κυρία Σιέβελεϋ, και να της πης πως δε μπορείς να

υποστηρίξης το σκανδαλώδες σχέδιο της; Αν της έδωσες καμμιά υπόσχεσι

πρέπει να την πάρης πίσω, αυτό είν' όλο!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πρέπει να της γράψω και να της πω αυτό;

Λαίδη Τσίλτερν. Βέβαια, Ροβέρτε! Αμέ τι άλλο να κάνης;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μπορούσα να την δω προσωπικώς, θάτανε καλύτερα.

Λαίδη Τσίλτερν. Δεν πρέπει να την ξαναδής ποτέ Ροβέρτε. Δεν είναι

γυναίκα που πρέπει πεια να της μιλήσης. Δεν είναι άξια να μιλή σ'

άνθρωπο καθώς εσέ. Όχι· πρέπει να της γράψης αμέσως, τώρα, αυτή τη

στιγμή, και να της λες καθαρά ότι η απόφασί σου είναι τελείως

αμετάτρεπτη!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Να γράψω αυτή τη στιγμή!

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μα είναι τόσο αργά. Πλησιάζουνε οι δώδεκα.

Λαίδη Τσίλτερν. Αυτό δεν πειράζει. Πρέπει να μάθη αμέσως ότι σε

παρενόησε — και πως εσύ δεν είσαι άνθρωπος να κάνης τίποτε πρόστυχο

δόλιο ή άτιμο. Γράψε δω, Ροβέρτε. Γράψε πως αρνείσε να υποστηρίξης το

σχέδιο της, επειδή το θεωρείς για άτιμο σχέδιο. Ναι — γράψε τη λέξι

άτιμο. Εκείνη ξέρει τη σημασία της. (Ο Ρόβερτ Τσίλτερν κάθεται και

γράφει επιστολή. Η γυναίκα του την παίρνει και τη διαβάζει). Ναι,

αυτό θάνε αρκετό. (Κτυπά το κουδούνι). Και τώρα το φάκελλο. (Εκείνος

γράφει το φάκελλο σιγά-σιγά. Μπαίνει ο Μέισον). Στείλε αμέσως αυτό το

γράμμα στο ξενοδοχείο Claridge. Δεν έχει απάντησι, (Ο Μέισον φεύγει.

Η Λαίδη Τσίλτερν γονατίζει κοντά στο σύζυγό της και τον αγκαλιάζει με

τα δυο της χέρια). Ροβέρτε, η αγάπη μας δίνει το ένστικτο να βλέπουμε

καλύτερα τα πράγματα. Αισθάνομε απόψε, πως σ' έσωσα από κάτι που

μπορούσε να είναι κίνδυνος για σε, από κάτι που μπορούσε να κάνη τον

κόσμο να σε τιμά λιγώτερο απ' ό,τι σε τιμά. Δεν νομίζω πως νοιώθεις

αρκετά, Ροβέρτε, ότι συ έφερες στην σύγχρονη πολιτική ζωή μια πιο

ευγενική ατμόσφαιρα, μια ωραιότερη σχέσι προς τη ζωή, ένα πιο

ελεύθερο αέρα αγνοτέρων σκοπών και υψηλοτέρων ιδανικών. Εγώ το ξέρω

αυτό, και για τούτο σ' αγαπώ, Ροβέρτε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ω, να μ' αγαπάς πάντα, Γερτρούδη, να μ' αγαπάς

πάντα!

Λαίδη Τσίλτερν. Πάντα θα σ' αγαπώ, γιατί πάντα θα ήσαι άξιος της

αγάπης. Χρωστούμε ν' αγαπούμε το υπέροχο όταν το βλέπουμε! (Τον φιλεί

σηκώνεται και φεύγει).

(Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν βηματίζει απάνω-κάτω για μια στιγμή· κατόπιν

κάθεται και κρύβει το πρόσωπο του μέσα στα χέρια του. Ο υπηρέτης

μπαίνει κι' αρχίζει να σβύνη τα φώτα. Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν κυττάζει

απάνω).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σβύσε τα φώτα, Μέισον, σβύσε τα φώτα!

(Ο υπηρέτης σβύνει τα φώτα. Τα δωμάτιο σκοτεινιάζει σχεδόν. Το μόνο

φως που υπάρχει έρχεται από το μεγάλο κηροπήγιο που κρέμαται απάνω

από τη σκάλα και φωτίζει την ταπετσαρία που παριστά τον θρίαμβον του

Έρωτα).

ΠΡΑΞΙΣ Β'.

ΣΚΗΝΗ

Δωμάτιο στο σπίτι του Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν.

(Ο Λόρδος Γκόαριγκ, ντυμένος σύμφωνα με όλες τις απαιτήσεις της

μόδας, είναι ξαπλωμένος σε μια πολυθρόνα. Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν

στέκεται μπροστά στη φωτιά. Είναι φανερό πως μεγάλη πνευματική ταραχή

και θλίψι τον συνεπαίρνει. Την ώρα που η δράσις προχωρεί, αυτός

βηματίζει νευρικά επάνω-κάτω).

Λόρδος Γκόαριγκ. Αγαπητέ μου Ροβέρτε. Αυτή είναι μια πολύ οχληρή

υπόθεσι, αλήθεια πολύ οχληρή. Εσύ ώφειλες να πης στη γυναίκα σου τα

πάντα. Να κρύφτη κανείς μυστικά από τις γυναίκες των άλλων είνε μια

αναγκαία πολυτέλεια στη νεωτέρα ζωή. Έτσι, τουλάχιστο, μου λένε στη

Λέσχη άνθρωποι που η φαλάκρα μαρτυρεί πως ξέρουνε καλλίτερα. Μα

κανείς δεν πρέπει να κρύφτη μυστικά από τη γυναίκα του. Γιατί χωρίς

άλλο θα τ’ ανακαλύψη. Οι γυναίκες είναι προικισμένες γι' αυτό μ' ένα

θαυμάσιο ένστικτο. Μπορούν ν' ανακαλύψουν καθετί εξόν απ' ό,τι είναι

ολοφάνερο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αρθούρε, δε μπορούσα να πω τίποτε στη γυναίκα

μου. Πότε μπορούσα να το κάνω; Χθες το βράδυ; Όχι βέβαια! Αυτό θα

γινότανε αφορμή να χωριστούμε για πάντα, και θάχανα την αγάπη της

μόνης γυναίκας που μ' έκαμε να νοιώσω αγάπη μέσα μου. Χθες το βράδυ

θάτανε ολωσδιόλου αδύνατο, θάστρεφε από με το πρόσωπό της με τρόμο...

με τρόμο και περιφρόνησι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Είναι τόσο τέλεια γυναίκα η Λαίδη Τσίλτερν καθώς τη

λες;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ναι η γυναίκα μου είναι τόσο τελεία καθώς τη

λέω.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Βγάζει το αριστερό του γάντι). Τι κρίμα! Σου ζητώ

συγγνώμη, αγαπητέ φίλε, δεν εννοούσα ακριβώς τούτο. Μ' αν είν'

αλήθεια ό,τι μου λες, θα επιθυμούσα νάχω μια σοβαρά ομιλία για τη ζωή

με τη Λαίδη Τσίλτερν.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Θάτανε περιττό ολωσδιόλου.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μπορώ να δοκιμάσω;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ναι· μα τίποτε δεν θα μπορούσε να την κάνη ν'

αλλάξη σκέψι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Καλά, το πιο χειρότερο θάτανε απλώς μια ψυχολογική

δοκιμή.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όλες οι δοκιμές αυτού του είδους είναι τρομερά

επικίνδυνες.

Λόρδος Γκόαριγκ. Κάθε πράγμα είναι επικίνδυνο, αγαπητέ μου φίλε. Αν

δεν ήταν έτσι, η ζωή δε θάξιζε τον κόπον... Λοιπόν, είμαι

υποχρεωμένος να πω ότι εγώ νομίζω πως έπρεπε να της τα πης όλα προ

καιρού.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πότε; Όταν ήμεθα αρραβωνισμένοι; Νομίζετε πως

μέπαιρνε αν ήξερε με ποιο τρόπο γίνηκα πλούσιος, ποια ήταν η αρχή του

σταδίου μου, και πώς έκανα κάτι που μπορούσαν, υποθέτω, πολλοί να τ'

ονομάσουν αισχρό και άτιμο;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με χαμηλή φωνή). Ναι. Πολλοί άνθρωποι έτσι και

χειρότερα θάλεγαν, Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με πικρία). Άνθρωποι που κάθε μέρα κάνουνε τα

ίδια. Άνθρωποι, που καθένας απ' αυτούς, έχουνε χειρότερα μυστικά στη

ζωή τους.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αυτή είν' η αφορμή που τόσον ευχαριστούνται να

μάθουνε του άλλου τα μυστικά. Αυτό κάνει τον κόσμο να προσέχη

λιγώτερο στα δικά τους.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Και, το κάτω-κάτω, ποιόν έβλαψα εγώ μ' αυτά που

έκανα; Κανένα.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Τον κυττάζει στα μάτια καλά-καλά). Μονάχα τον εαυτό

σου, Ροβέρτε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Σε λίγο). Το βέβαιο είναι πως είχα ιδιαιτέρας

πληροφορίας για κάποια υπόθεση που διαπραγματεύονταν η τότε Κυβέρνηση

κ' εγώ επωφελήθηκα. Μα ποιος σήμερα μεγάλος πλούτος δεν είχε τη πηγή

του από κάποιαν ιδιαιτέρα πληροφορία.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Κτυπά το παπούτσι του με το μπαστούνι του) Και ποιο

είναι το αποτέλεσμα. Το δημόσιο σκάνδαλο;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αρθούρε, νομίζεις πως εκείνο που έκανα εδώ και

δεκαοχτώ χρόνια πάνω-κάτω, θάβγη τώρα στη μέση εναντίο μου; Το

νομίζεις δίκαιο να καταστραφή ολάκερο το στάδιο ενός άνθρωπου για

σφάλμα που έκανε σχεδό στην παιδική του ηλικία; Ήμουν εικοσιδυό

χρόνων τότε, κ' είχα τη διπλή δυστυχία νάμε από υψηλή καταγωγή και

φτωχός, δυο ασυγχώρητα πράματα στη σημερινή εποχή. Είναι δίκαιο η

ανοησία, το νεανικό αμάρτημα, αν ο κόσμος θε να τ' ονομάση αμάρτημα,

ν' αφανίση μια ζωή σαν τη δική μου, να με αλυσοδέση και να μου

γκρεμίση όλο ό,τι έκανα κ' έχτισα με την εργασία μου; Το βρίσκεις

αυτό δίκαιο Αρθούρε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Η ζωή δεν είνε ποτέ ευχάριστη, Ροβέρτε. Και ίσως

αυτό είναι πολύ πράγμα για πολλούς από μας.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κάθε άνθρωπος με φιλοδοξία είναι υποχρεωμένος να

πολεμήση τον αιώνα του με τα δικά του όπλα. Εκείνο που λατρεύει ο

αιώνας αυτός είναι ο πλούτος. Ο Θεός του αιώνα αυτού είναι ο

πλούτος. Για να επιτύχη κανείς πρέπει νάχη πλούτο. Με κάθε θυσία

κανείς πρέπει νάχη πλούτο.

Λόρδος Γκόαριγκ. Υποτιμάς τον εαυτό σου. Ροβέρτε. Πίστευσέ μου πως

και χωρίς πλούτο μπορούσες να επιτύχης εξαίρετα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όταν θάμουνα γέρος, ίσως. Όταν θάχανα τον πόθο

μου για τη δύναμι, ή δεν θα μπορούσα να τη χρησιμοποιήσω. Όταν θάμουν

κουρασμένος, εξαντλημένος, απογοητευμένος. Εγώ ζητούσα την επιτυχία

όταν ήμουνα νέος. Η νεότη είναι ο καιρός που πρέπει να κυνηγήση

κανείς την επιτυχία. Δεν μπορούσα να περιμένω.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μα εσύ είχες βέβαια τις επιτυχίες σου ενώ ήσουν

ακόμη νέος. Κανείς άλλος σ' αυτήν την εποχή δεν είχε μια τέτοια

επιτυχία. Υφυπουργός των Εξωτερικών στα σαράντα — αυτό είναι

υπεραρκετότατο για κάθε ένα, νομίζω.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Κι' αν όλ' αυτά μου τα πάρουνε τώρα; Αν ξεσπάση

το φοβερό σκάνδαλο και χάσω το παν; Αν μ' αποκλείσουν από το δημόσιο

βίο;

Λόρδος Γκόαριγκ. Πώς μπόρεσες και πούλησες τον εαυτό σου για χρήματα;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Εξάπτεται). Δεν πούλησα τον εαυτό μου για

χρήματα. Αγόρασα ακριβά την επιτυχία. Αυτό είν' όλο.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Θλιβερά). Ναι· πλήρωσες βέβαια γι' αυτά ένα μεγάλο

ποσό. Μα ποιοι σου είπανε πρώτα να σκεφθής να κάνης τέτοιο πράμα;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ο Βαρώνος Άρνχεϊμ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Κακοήθης, παληάνθρωπος!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όχι· ήταν άνθρωπος με οξύτατο και λεπτότατο

πνεύμα. Άνθρωπος ανεπτυγμένος, γοητευτικός και με μεγάλη αξία. Ένας

από τους πιο διανοητικούς ανθρώπους που έχω ποτέ συναντήσει.

Λόρδος Γκόαριγκ. Α! εγώ προτιμώ ένα ευγενικό τρελόν από κάθε άλλον.

Για τη βλακία μπορεί κανείς να πη πολλά παραπάνω απ' ότι φαντάζεται ο

κόσμος. Προσωπικώς εγώ έχω μεγάλο θαυμασμό για τη βλακία. Είν' ένα

είδος συμπαθείας, υποθέτω, Μα πως τόκανες; Πες μου όλη την υπόθεσι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Ρίπτεται σε μια πολυθρόνα κοντά στο γραφείο).

Ένα βράδυ μετά το δείπνο στου Λόρδου Γάτλεϋ ο Βαρώνος άρχισε να μιλά

περί επιτυχίας στη νεώτερη ζωή ως περί ενός πράγματος που μπορούσε

κανείς να υποτάξη σε μια απολύτως ωρισμένη επιστήμη. Με την εξαίσια

γοητευτική και σιγανή φωνή του μας ανέπτυξε την τρομερώτερη απ' όλες

τις φιλοσοφίες, τη φιλοσοφία της δυνάμεως, μας εκήρυξε το

θαυμασιότερο απ' όλα τα ευαγγέλια, το ευαγγέλιο του χρυσού. Νομίζω

πως παρετήρησε την επίδρασι που έφεραν επάνω μου τα λόγια του, γιατί

λίγες μέρες ύστερα μούγραψε και μ' επαρακαλούσε να πάγω να τον δω.

Κατοικούσε τότε στο Παρκ Λέιν στο σπίτι που έχει τώρα ο Λόρδος

Ούλκουμ. Θυμάμαι τόσο καλά πως μ' ένα αλλοιώτικο χαμόγελο στα ωχρά,

κρεμασμένα χείλη του. με γύρισε πέρα και πέρα μέσα στη θαυμάσια

πινακοθήκη του, μου έδειξε τις ταπετσαρίες του, τα σμάλτα του, τα

διαμαντικά του, τα ελεφαντοκόλλητά του, μ' έκανε να θαυμάσω τη μεγάλη

πολυτέλεια και τρυφά στην οποία ζούσε, και κατόπιν μου είπεν ότι η

πολυτέλεια δεν ήταν παρά ένα βάθος, μια σκηνογραφία του δράματος, και

πως η δύναμις, η δύναμις επί των άλλων ανθρώπων, η δύναμις επί του

κόσμου, είναι το μόνο πράγμα που άξιζε τον κόπο νάχη κανείς, η μόνη

υπέρτατη ηδονή που άξιζε να τη δοκιμάση, η μόνη χαρά που δε τη

βαριέσαι, και πως στον αιώνα που ζούμε μονάχα οι πλούσιοι την

κατέχουνε.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με μεγάλη συλλογή) Δόγμα ολωσδιόλου επιπόλαιο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν (Σηκώνεται), Δεν εσκεπτόμουν τότε έτσι. Ούτε και

τώρα ακόμα, Ο πλούτος μούδωσε τεράστια δύναμι. Μούδωσεν ελευθερίαν

από τα πρώτα μου βήματα στη ζωή, κ' η ελευθερία είναι το παν. Εσύ δεν

υπήρξες ποτέ σου φτωχός και δε ξέρεις τι είναι φιλοδοξία. Δεν μπορείς

να νοιώσης πόσο θαυμάσια ευκαιρία μούδωσε ο Βαρώνος. Λίγοι άνθρωποι

στάθηκαν τόσω τυχεροί να βρουν τέτοια ευκαιρία.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ευτυχώς γι' αυτούς, αν κανείς πρέπει να κρίνη απ' τ'

αποτελέσματα, Μα πες μου οριστικά, πως κατώρθωσ' επί τέλους ο Βαρώνος

να σε πείση να — κάνης, τέλος πάντων, εκείνο που έκανες:

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όταν ετοιμαζόμουν να φύγω μου είπε πως αν

καμμιά φορά μπορούσα να του δώσω καμμιά ιδιαιτέρα πληροφορία που νάχη

πραγματική αξία θα μέκαμνε πολύ πλούσιο άνθρωπο. Εγώ θαμβώθηκα από

τις υποσχέσεις που μ' έδωσε, κ' η φιλοδοξία μου κι' ο πόθος μου για

δύναμι τον καιρό εκείνο ήταν απεριόριστος. Έξη βδομάδες ύστερα μερικά

εμπιστευτικά χαρτιά πέρασαν από τα χέρια μου.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Όλο και κυττάζει σκυμμένος απάνω στο χαλί).

Κυβερνητικά έγγραφα;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ναι.

(Ο Λόρδος Γκόαριγκ αναστενάζει, κατόπιν φέρνει το χέρι τον στο μέτωπο

του και κυττάζει απάνω).

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεν εφανταζόμουν, για όλον τον κόσμο, πως εσύ θάχης

τόσον ασθενή χαρακτήρα Ροβέρτε, ώστε να υποκύψης στον πειρασμόν αυτό

του Βαρώνου Άρνχεϊμ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ασθενή χαρακτήρα; Ω, βαρέθηκα ν' ακούω και να

λέω αυτή τη φράσι. Ασθενή χαρακτήρα; Και νομίζεις πράγματι, Αρθούρε.

πως είνε αδυναμία χαρακτήρος να ενδίδη κανείς στον πειρασμό; Μάθε πως

υπάρχουνε φοβεροί πειρασμοί στους οποίους για να υποκύψης, χρειάζεται

δύναμις, δύναμις και θάρρος. Για να ριψοκινδυνεύση ολάκερη κανείς τη

ζωή του σε μια μονάχα στιγμή, για να θυσιάση κανείς το παν έτσι δια

μιας είτε για τον ένα είτε για τον άλλο λόγο, αδιάφορο, δεν είναι

καθόλου αδυναμία χαρακτήρος. Χρειάζεται τρομερό θάρρος, τρομερό

θάρρος. Εγώ είχα αυτό θάρρος. Κάθησα το ίδιο εκείνο απόγευμα κ'

έγραψα στον Βαρώνο το γράμμα που η γυναίκα αυτή τώρα έχει ατά χέρια

της. Εκείνος έκανε τρία τέταρτα του εκατομμυρίου απ' αυτή την

υπόθεσι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Κ' εσύ:

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Εγώ επήρα από το Βαρώνο εκατό δέκα χιλιάδες

λίρας Στερλίνες.

Λόρδος Γκόαριγκ. Άξιζες να πάρης περισσότερα, Ροβέρτε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όχι· το ποσόν εκείνο μούδωσεν ακριβώς ό,τι

εχρειαζόμουν, μ' έκαμε να κατισχύσω των άλλων. Αμέσως μπήκα στη

Βουλή. Ο Βαρώνος μούδινε και οικονομικές συμβουλές από καιρού σε

καιρό. Δεν έχει πέντε χρόνια που λίγο έλειψε να τριπλασιάσω την

περιουσία μου. Από τότε κάθε πράγμα που άγγιζα βγήκε σε καλό. Σε κάθε

χρηματική επιχείρησι είχα μια τόσο έκτακτη επιτυχία που σχεδόν μ'

έκαμνε πολλές φορές να φοβούμαι. Θυμούμαι να διάβασα κάπου, σ' ένα

περίεργο βιβλίο, πως όταν οι Θεοί θέλουνε να μας τιμωρήσουν υπακούουν

στις προσευχές μας.

Λόρδος Γκόαριγκ. Μα πες μου, Ροβέρτε, δεν αισθάνθηκες ποτέ σου καμμιά

μετάνοια για ό,τι έκαμες;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όχι. Αισθάνθηκα πως επολέμησα τον αιώνα με τα

ίδιά του τα όπλα κ' ενίκησα.

Λόρδος Γκόαριγκ. (θλιβερά). Ενόμισες πως ενίκησες.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Έτσι ενόμισα. (Μένει κάμποσες στιγμές σιωπηλός).

Αρθούρε με, καταφρονείς για ότι σου είπα;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Με βαθύ αίσθημα στη φωνή του). Σε λυπούμαι πολύ,

Ροβέρτε, πολύ σε λυπούμαι αλήθεια

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δεν λέω πως αισθάνθηκα καμμιά τύψι. Καμμιά τύψι

δεν αισθάνθηκα, καθόλου. Μα πολλές φορές έκαμα μεγάλες χρηματικές

θυσίες για να ξαλαφρώσω τη συνείδησί μου. Είχα πάντα μια παράξενη

ελπίδα πως μπορούσα να ξαρματώσω την ειμαρμένη. Το ποσό που μούχε

δώσει ο Βαρώνος Άρνχεϊμ διπλάσιο το μοίρασα από τότε σε

φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Λόρδος Γκόαριγκ. Κυττάζει απάνω. Σε φιλανθρωπικούς σκοπούς; Αγαπητέ

μου! Πόσο μεγάλο κακό θάκανες, Ροβέρτε!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ω. μη το λες αυτό. Αρθούρε· μη λες έτσι!

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεν πειράζει για ό,τι λέω. Ροβέρτε! Εγώ λέω πάντα

εκείνο που δεν πρέπει να λέω. Αλήθεια, λέω συνήθως εκείνο που

πράγματι σκέπτομαι. Μεγάλο σφάλμα για τον καιρό αυτό που ζούμε. Τον

εκθέτει κανένα σε παρεξηγήσεις. Όσο δα για τη τρομερή αυτή υπόσχεσι,

θα σε βοηθήσω όπως μπορέσω. Αυτό βέβαια το ξέρεις.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σ' ευχαριστώ. Αρθούρε, σ' ευχαριστώ. Μα τι

πρέπει να γίνη; Τι μπορεί να γίνη;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Γέρνει πίσω με τα χέρια του στις τσέπες). Καλά, οι

Άγγλοι δε μπορούνε να υποφέρουν άνθρωπο που θέλει πάντα να λέη πως

έχει δίκαιο, μα πολύ τους αρέσει εκείνος που παραδέχεται πως έχει

άδικο. Αυτό είν' ένα από τα καλύτερα τους πράγματα. Οπωσδήποτε όμως,

στη δική σου υπόθεσι, Ροβέρτε, μια ομολογία δεν θα είχε και καλό

αποτέλεσμα. Το χρήμα, αν μου επιτρέπης να μιλήσω έτσι, είναι...

οχληρό. Ξέχωρ' απ' αυτό, αν καθόσουνα τώρα να πης κουκιά καθαρισμένα

όλη την υπόθεσι, δεν θα μπορούσες πεια να ηθικολογής. Και στην

Αγγλία, άνθρωπος που δε μπορεί να ηθικολογή δυο φορές την εβδομάδα

μπροστά σ' ένα μεγάλο, λαϊκό, ανήθικο ακροατήριο είναι τελείως

χαμένος ως σοβαρός πολιτικός. Δεν θα υπήρχε πεια γι' αυτόν άλλο

επάγγελμα παρά η Βοτανική ή η Εκκλησία. Μια ομολογία λοιπόν δε θα σε

ωφελούσε, θα σε κατέστρεφε.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Θα με κατέστρεφε Αρθούρε· το μόνο που πρέπει

τώρα να κάνω είναι να πολεμώ γι' αυτό μέχρι τέλους.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Σηκώνεται από το κάθισμά του). Περίμενα από σε να

τ' ακούσω αυτό, Ροβέρτε. Είναι το μόνο πράμα που πρέπει τώρα να

κάνης. Και πρέπει ν' αρχίσης να πης στη γυναίκα σου όλη την ιστορία.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αυτό δε θα το κάνω.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ροβέρτε, πίστευσέ μου, έχεις άδικο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δεν θα μπορούσα να το κάνω. Θα σκότωνα την αγάπη

που έχει σε μένα. Και τώρα ας μιλήσουμε γι' αυτή τη γυναίκα, αυτή τη

Κυρία Σιέβελεϋ. Πώς μπορώ να υπερασπισθώ εναντίο της; Εσύ την ήξερες

από πρωτήτερα, Αρθούρε, καθώς φαίνεται.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ναι.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Την ήξερες καλά;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Διορθώνει το λαιμοδέτη του). Τόσο λίγο που μια φορά

την αραβωνιάστικα, όταν έμενα στο Τένμπυ. Η δουλειά εβάσταξε τρεις

μέρες... πάνω κάτω.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Γιατί διαλύσατε;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Φαιδρά). Ω, ξεχνώ. Αυτό δε μας ενδιαφέρει καθόλου

τώρα. Έλα πες μου, τέλος πάντων την εδοκίμασες με χρήματα; Αυτή

συνήθιζε νάναι μέχρις αηδίας ξετρελλαμένη για τα χρήματα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Της πρόσφερα ό,τι ποσόν ήθελε, μα δεν εδέχθηκε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Να λοιπό που το θαυμάσιο ευαγγέλιο του χρυσού δε

μπορεί να σταθή κάποτε. Μ' όσα κι' αν λένε, οι πλούσιοι δε μπορούν να

τα κάνουν όλα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όχι όλα. Υποθέτω πως έχεις δίκηο, Αρθούρε,

αισθάνομαι πως η καταφρόνια του κόσμου με περιμένει από στιγμή σε

στιγμή. Είμαι βέβαιος γι' αυτό. Δεν ήξερα πριν τι πράμα είναι ο

τρόμος. Τώρα τον εγνώρισα. Είναι καθώς χέρι παγωμένο που αγγίζει την

καρδιά.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Χτυπά το κουδούνι). Ροβέρτε, πρέπει την πολεμήσης.

Πρέπει να την πολεμήσης.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μα πώς;

Λόρδος Γκόαριγκ Δε μπορώ τώρα να σου πω. Δεν έχω τη παραμικρήν ιδέα.

Αλλά καθένας έχει και το τρωτό του σημείο. Όλοι μας έχουμε τα

ελαττώματά μας. (Κάνει ένα γύρο, πηγαίνει κοντά στη φωτιά και

κυττάζει τον εαυτό του μέσα στον καθρέφτη!. Ο πατέρας μου μού λέει

πως κ' εγώ ακόμα έχω ελαττώματα. Μπορεί νάχω. Δεν ξέρω.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Υπερασπίζοντας τον εαυτό μου ενάντιο της Κυρίας

Σιέβελεϋ, έχω το δικαίωμα να μεταχειρισθώ οποιοδήποτε όπλο μπορέσω

ναύρω· δεν έχω το δικαίωμα;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Ακόμα κυττάζοντας στον καθρέφτη). Αν ήμουνα στη

θέσι σου δεν νομίζω πως θάχα τον παραμικρό δισταγμό να το κάνω. Αυτή

έχει πολύ καλά τη δύναμι να φροντίση για τον εαυτό της.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Κάθεται κοντά στο τραπέζι και παίρνει στο χέρι

του την πένναν). Λοιπόν, θα στείλω ένα κρυπτογραφικό τηλεγράφημα στη

πρεσβεία της Βιέννης να εξετάση αν είναι τίποτε γνωστό εναντίο της.

Μπορεί νάνε κανένα μυστικό σκάνδαλο που να φοβάτε.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Διορθώνει το λουλούδι που έχει στην κομπότρυπα). Ω,

εγώ φαντάζομαι πως η Κυρία Σιέβελεϋ είναι μια από τις νέες εκείνες

γυναίκες της εποχής μας που κάθε νέο σκάνδαλο το υποδέχονται όπως

κάθε νέο καπέλλο, και τα περιφέρουνε και τα δυο στο Πάρκο κάθε

απόγευμα στις πεντέμισυ. Είμαι βέβαιος πως αυτή λατρεύει τα σκάνδαλα,

και πως το μόνο που λυπάται τώρα στη ζωή της είναι που δεν μπορεί να

κατορθώση νάχη αρκετά εις βάρος της.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Γράφοντας. Γιατί το λες αυτό;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Στρέφει γύρω). Να, χθες το βράδυ είχεν απάνω της

περισσότερα κοκκινάδια παρά ρούχα. Αυτό είναι πάντα απελπιστικό

σημείο για μια γυναίκα.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Χτυπά ένα κουδούνι). Όπως κι' αν έχη όμως

αξίζει τον κόπο να τηλεγραφήσω στη Βιέννη, δεν αξίζει;

Λόρδος Γκόαριγκ. Αξίζει πάντα τον κόπο να ρωτά κανείς, αν και δεν

αξίζει πάντα τον κόπο κανείς ν' απαντά.

(Μπαίνει ο Μέισον).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Είναι στα δωμάτιό του ο κύριος Τράφφωρτ;

Μέισον. Μάλιστα, Σιρ Ρόβερτ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Βάζει τα γράμμα σ' ένα φάκελλο τον όποιον κλει

κατόπιν προσεκτικά). Πες του να στείλη αυτό κρυπτογραφικά αμέσως.

Χωρίς τη παραμικρή βραδύτητα.

Μέισον. Μάλιστα, Σιρ Ρόβερτ.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ω! δος μου το πίσω μια στιγμή.

(Γράφει κάτι απάνω στο φάκελλο. Ο Μέισον κατόπιν εξέρχεται με το

γράμμα).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Αυτή πρέπει νάχε κάποια αλλοιώτικη επιρροή επάνω

στο Βαρώνο Άρνχεϊμ. Απορώ τι νάτανε.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Χαμογελώντας). Απορείς.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Θα την πολεμήσω μέχρι θανάτου, εφόσον η γυναίκα

μου δεν ξέρει τίποτε.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Δυνατά). Ω, πολέμα με κάθε τρόπο — με κάθε τρόπο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Με χειρονομίαν απελπισίας). Αν η γυναίκα μου τ'

ανεκάλυπτε, δεν θάχα και πολύ να πολεμήσω. Λοιπόν, άμα λάβω απάντησι

από τη Βιέννη, θα σου πω τ' αποτέλεσμα. Είναι μια δοκιμή, ακριβώς μια

δοκιμή, μα ελπίζω πως θα τα καταφέρω. Καθώς επολέμησα τον αιώνα με τα

ίδια του τα όπλα, έτσι θα πολεμήσω κι' αυτήν με τα όπλα της. Είναι

ευχάριστο. Κι' αυτή φαίνεται σαν γυναίκα με κάποιο παρελθόν, δε σου

φαίνεται;

Λόρδος Γκόαριγκ. Αυτό συμβαίνει σε πολλές από τις έμορφες γυναίκες.

Αλλ' υπάρχει μόδα στο παρελθόν ακριβώς όπως υπάρχει μόδα στα

φουστάνια. Μπορεί το παρελθόν της Κυρίας Σιέβελεϋ νάνε λιγάκι

ντεκολτέ, κι' αυτό αρέσει υπερβολικά στον κόσμο σήμερα. Ξέχωρ' απ'

αυτό, αγαπητέ μου Ροβέρτε, εγώ δεν στηρίζω και μεγάλες ελπίδες σ'

αυτό που λες, — να φοβερίσουμε δηλαδή την Κυρία Σιέβελεϋ. Δεν

φαντάζομε πως η Κυρία Σιέβελεϋ είναι καμμιά γυναίκα που μπορούσε

εύκολα να τρομάξη. Αυτή επέζησεν όλων των πιστωτών της, και δείχνει

θαυμασίαν ετοιμότητα πνεύματος.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ω! Εγώ τώρα ζω με τις ελπίδες. Αδράχνω κάθε

περίστασι. Αισθάνομαι ως να είμαι μέσα σε πλοίο που βυθίζεται. Τα

νερά αγγίζουν τα πόδια μου, κι' αυτός ο αέρας είναι δριμύς από

καταιγίδα. Σιωπή! Ακούω τη φωνή της γυναίκας μου.

(Μπαίνει η Λαίδη Τσίλτερν με φόρεμα περιπάτου)

Λαίδη Τσίλτερν. Χαίρετε, Λόρδε Γκόαριγκ!

Λόρδος Γκόαριγκ. Χαίρετε, Λαίδη Τσίλτερν! Πήγατε στο Πάρκο;

Λαίδη Τσίλτερν. Όχι· μόλις επέστρεψα από την Φιλανθρωπική Εταιρεία

των Κυριών, όπου, καλά που θυμήθηκα, Ροβέρτε, τ' όνομά σου γίνηκε

δεκτό με δυνατά χειροκροτήματα, και τώρα ήρθα σπίτι να πάρω το τσάι

μου. (Στον Λόρδο Γκόαριγκ). Θα μείνετε να πάρωμε το τσάι, δεν είναι;

Λόρδος Γκόαριγκ. Θα μένω λιγάκι, ευχαριστώ.

Λαίδη Τσίλτερν. Θα γυρίσω σε μια στιγμή. Πηγαίνω μόνο να βγάλω το

καπέλλο μου.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Σοβαρά). Ω! μη παρακαλώ. Είναι τόσο έμορφο. Ένα από

τα ωραιότερα καπέλλα που είδα. Ελπίζω πως η Φιλανθρωπική Εταιρεία των

Γυναικών το υπεδέχθηκε με ζωηρά χειροκροτήματα.

Λαίδη Τσίλτερν. (Με χαμόγελο): Έχουμε πιο πολύ σοβαρή εργασία να

κάνουμε από το να κυττάξουμε η μια της άλλης τα καπέλλα, Λόρδε

Γκόαριγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Αλήθεια; Τι είδους εργασία;

Λαίδη Τσίλτερν. Ω! Χίλια δυο, πληχτικά, χρήσιμα, ευχάριστα πράγματα,

εργατικά νομοσχέδια, περί του διορισμού των γυναικών ως επιθεωρητών,

για το νομοσχέδιο περί οκταώρου εργασίας, για το δικαίωμα της ψήφου

των γυναικών...για καθετί, αλήθεια, που εσείς δε θα το βρίσκατε

καθόλου ενδιαφέρο.

Λόρδος Γκόαριγκ. Και καμμιά φορά για τα καπέλλα;

Λαίδη Τσίλτερν. (Με κοροϊδευτική αγανάκτησι). Για τα καπέλλα ποτέ,

ποτέ!

{Η Λαίδη Τσίλτερν βγαίνει από τη θύρα που φέρνει στο ιδιαίτερο της

δωμάτιο).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Παίρνει το χέρι του Λόρδου Γκόαριγκ). Υπήρξες

καλός φίλος σε με, Αρθούρε, ένας τέλειος καλός φίλος.

Λόρδος Γκόαριγκ, Δεν ξέρω αν κατώρθωσα να κάνω για σένα πολλά πράματα

ακόμα, Ροβέρτε. Η αλήθεια είναι πως, καθώς καταλαβαίνω, δεν κατώρθωσα

να κάνω τίποτε ακόμη για σένα. Είμαι ολότελα απογοητευμένος με τον

εαυτό μου.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Μ' έφερες σε θέσι να σου πω την αλήθεια. Αυτό

είναι κάτι τι. Η αλήθεια πάντα με στενοχωρούσε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Α! η αλήθεια είν' ένα πράμα που αποφεύγω όσο μπορώ!

Κακή συνήθεια ξέρεις. Μας κάνει πολύ αντιδημοτικούς στη λέσχη... στα

αρχαιότερα ιδίως μέλη.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Ευχαριστώ τον Θεό που μπόρεσα να πω την

αλήθεια... να υποφέρω την αλήθεια. Α! αυτό είναι μεγάλο πράμα στη

ζωή, να υποφέρη κανείς την αλήθεια.(Αναστενάζει, και πηγαίνει προς τη

θύρα.) θα σε δω γρήγορα πάλι, Αρθούρε, δεν είναι;

Λόρδος Γκόαριγκ. Βέβαια, Όποτε θες. Θα πάγω μια ματιά στο χορό των

αγάμων απόψε, εκτός αν εύρω τίποτε καλύτερο να κάνω. Μα θάρθω ως εδώ

αύριο το πρωί. Αν τύχη όμως και με χρειασθής απόψε, στείλε μου ένα

γραμματάκι στην οδό Κούρτον.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Σ' ευχαριστώ.

(Καθώς πλησιάζει τη θύρα, η Λαίδη Τσίλτερν μπαίνει από το ιδιαίτερο

της δωμάτιο.)

Λαίδη Τσίλτερν. Τι θα βγης, Ροβέρτε;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Έχω μερικά γράμματα να γράψω, αγαπητή μου.

Λαίδη Τσίλτερν. (Πηγαίνει κοντά του).Εργάζεσαι υπερβολικά, Ροβέρτε.

Δε σκέπτεσαι ποτέ για τον εαυτό σου, και φαίνεσαι τόσο κουρασμένος.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Δεν είναι τίποτε, αγαπητή, τίποτε.

(Τη φιλεί και βγαίνει έξω).

Λαίδη Τσίλτερν. (Στον Λόρδο Γκόαριγκ) Καθήστε. Χαίρω πολύ που ήρθατε,

θέλω να σας μιλήσω για... όχι, βέβαια, για τα καπέλλα, ή για τη

Φιλανθρωπική Εταιρεία των Κυριών. Σας ενδιαφέρει τόσο περισσότερο για

τα πρώτο ζήτημα όσο λιγώτερο για το δεύτερο.

Λόρδος Γκόαριγκ. Θέλετε να μου μιλήσετε για την κυρία Σιέβελεϋ;

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι. Καλά το μαντεύσατε. Ύστερα που φύγατε χθες το

βράδυ βρήκα πως όσα είπεν εκείνη ήτανε πράγματι αληθινά. Εννοείται

πως ανάγκασα το Ροβέρτο να της στείλη γράμμα αμέσως, και ν' αποσύρη

την υπόσχεσί του.

Λόρδος Γκόαριγκ. Έτσι μούδωκε κ' εκείνος να καταλάβω.

Λαίδη Τσίλτερν. Αν κρατούσε την υπόσχεσί του θάτανε το πρώτο στίγμα

ενός σταδίου που πάντα υπήρξεν ακηλίδωτο. Ο Ροβέρτος πρέπει νάνε

υψηλά από κάθε μομφή. Δεν είναι όπως οι άλλοι άνθρωποι. Δεν είναι για

να κάνη αυτός εκείνο που κάνουν οι άλλοι άνθρωποι. (Κυττάζει τον

Λόρδο Γκόαριγκ, που μένει σιωπηλός). Δεν συμφωνάτε μαζί μου; Εσείς

είστε ο καλύτερος φίλος του Ροβέρτου, είστε ο καλύτερος φίλος μας,

Λόρδε Γκόαριγκ. Κανείς άλλος εξόν από με, δεν ξέρει καλλίτερα τον

Ροβέρτο όσον εσείς. Δεν έχει μυστικά από μένα, και δεν υποθέτω πως

θάχη κι' από σας.

Λόρδος Γκόαριγκ. Δεν έχει βέβαια μυστικά από μένα. Δεν το νομίζω

τουλάχιστο.

Λαίδη Τσίλτερν. Δεν είναι λοιπόν δικαιολογημένη η εκτίμησις που έχω

γι' αυτόν; Εγώ ξέρω πως είναι. Μα μιλήστε μου με ειλικρίνεια!

Λόρδος Γκόαριγκ. (Την κυττάζει στα μάτια). Με όλη την ειλικρίνεια;

Λαίδη Τσίλτερν. Βεβαιότατα. Δεν έχετε τίποτε να κρύψετε; Έχετε

τίποτε;

Λόρδος Γκόαριγκ. Τίποτε. Αλλά, αγαπητή μου Λαίδη Τσίλτερν, νομίζω, αν

μου επιτρέπετε να πω έτσι νομίζω πως στον πρακτικό βίο —

Λαίδη Τσίλτερν. (Χαμογελώντας). Για τον οποίο ξέρετε τόσο λίγο.

Λόρδε Γκόαριγκ.

Λόρδος Γκόαριγκ. Για τον όποιον δεν ξέρω τίποτε εκ πείρας αν και ξέρω

κάτι εκ παρατηρήσεως· Νομίζω πως στον πρακτικό βίο, σαν πρόκειται για

επιτυχία, πραγματική επιτυχία υπάρχει κάτι που είναι λίγο ασυνείδητο,

και κάτι που είναι ολότελα ασυνείδητο σαν πρόκειται για φιλοδοξία.

Μια φορά που ένας άνθρωπος πάρη, με όλη τη καρδιά και τη ψυχή του,

την απόφασι να φθάση σε κάποιο σημείο, αν έχη ν' ανεβή τον κρημνό,

ανεβαίνει τον κρημνό, αν έχη να περπατήση μέσα στη λάσπη —

Λαίδη Τσίλτερν. Λοιπόν;

Λόρδος Γκόαριγκ. Περπατεί μέσα στη λάσπη. Εγώ βέβαια, μιλώ γενικώς

για τη ζωή.

Λαίδη Τσίλτερν. (θλιβερά). Έτσι ελπίζω. Γιατί με κυττάζετε τόσο

περίεργα, Λόρδε Γκόαριγκ;

Λόρδος Γκόαριγκ. Λαίδη Τσίλτερν, σκέφθηκα πολλές φορές πως... μπορεί

νάστε λιγάκι αυστηρή στις ιδέες σας για τη ζωή. Νομίζω πως... πολλές

φορές δεν κάνετε αρκετές παραχωρήσεις. Σε κάθε φύσιν υπάρχουνε

στοιχεία αδυναμίας, ή κάτι χειρότερο από αδυναμία. Ας υποθέσωμε, προς

στιγμή, πως — πως ένας οποιοσδήποτε πασίγνωστος άνθρωπος, ο πατέρας

μου, ή ο Λόρδος Μέρτων, ή ο Ροβέρτος, λόγου χάριν, είχε, προ αρκετών

χρόνων, γράψει ένα ανόητο γράμμα σε κάποιον...

Λαίδη Τσίλτερν. Τι θέλετε να πήτε με το ανόητο γράμμα;

Λόρδος Γκόαριγκ. Ένα γράμμα που να ενοχοποιή σοβαρά τη θέσι του. Εγώ

τώρα μιλώ απλώς με τη φαντασία μου.

Λαίδη Τσίλτερν. Ο Ροβέρτος δεν είναι ικανός να κάμη τίποτε ανόητο

όπως δεν είναι ικανός να κάμη και τίποτε άδικο.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Μένει αρκετές στιγμές σιωπηλός). Κανείς δεν είναι

ανίκανος να κάνη ανόητα και άδικα πράματα.

Λαίδη Τσίλτερν. Είστε Πεσσιμιστής; Τι θα 'πούνε οι άλλοι δανδήδες;

Όλοι θ' αναγκασθούνε να πενθήσουνε για σας.

Λόρδος Γκόαριγκ, (Σηκώνεται). Όχι, Λαίδη Τσίλτερν, δεν είμαι

Πεσσιμιστής. Μα την αλήθεια δεν είμαι βέβαιος αν ξέρω καλά-καλά τι

σημαίνει Πεσσιμισμός. Το μόνο που ξέρω είναι πως η ζωή δε μπορεί να

εννοηθή χωρίς πολλήν επιείκειαν, δεν μπορεί να είναι υποφερτή χωρίς

πολλήν επιείκειαν. Αγάπη, και όχι γερμανική φιλοσοφία, είναι η

πραγματική ερμηνεία αυτής της λέξεως, οποιαδήποτε κι' αν είναι η

ερμηνεία της άλλης. Κι' αν ευρεθήτε καμμιά φορά σε στενοχώρια. Λαίδη

Τσίλτερν, έχετε σε με απόλυτο πεποίθησι, κι' εγώ θα σας βοηθήσω όπως

μπορέσω. Αν ποτέ με χρειασθήτε, ζητήσατε τη βοήθεια μου, και θα την

έχετε. Ελάτε αμέσως κοντά μου.

Λαίδη Τσίλτερν. (Τον κυττάζει με έκπληξι). Λόρδε Γκόαριγκ, μιλήτε

πολύ σοβαρά. Δε νομίζω να σας έχω ακούσει ως τώρα καμμιά φορά να

μιλήτε σοβαρά.

Λόρδος Γκόαριγκ. (Γελά). Πρέπει να μου συγχωρήσετε, Λαίδη Τσίλτερν.

Θα προσπαθήσω να μη το ξανακάνω.

Λαίδη Τσίλτερν. Μα μου αρέσετε να είστε σοβαρός.

(Μπαίνει η Μάπελ Τσίλτερν αιθέρια ντυμένη).

Μάπελ Τσίλτερν. Αγαπητή Γερτρούδη, μη λες τέτοιο φοβερό πράμα στο

Λόρδο Γκόαριγκ. Η σοβαρότητα δεν θα του ταίριαζε καθόλου. Χαίρετε

Λόρδε Γκόαριγκ! Μη κάνετε δα και πολύ το σπουδαίο!

Λόρδος Γκόαριγκ. Θα το επιθυμούσα, Δεσποινίς Μάπελ, μα φοβούμαι πως

σήμερα δεν είμαι και... πολύ πρακτικός. Και εκτός τούτου, είμαι τώρα

στο πόδι να φύγω.

Μάπελ Τσίλτερν. Ακριβώς τώρα που μπήκα γω! Τι κακούς τρόπους που

έχετε! Είμαι βεβαία πως ελάβετε κακή ανατροφή.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ναι.

Μάπελ Τσίλτερν. Θα ήθελα να σας δώσω εγώ ανατροφή!

Λόρδος Γκόαριγκ. Λυπούμαι που δεν το εκάνατε,

Μάπελ Τσίλτερν. Είναι τώρα πολύ αργά, υποθέτω;

Λόρδος Γκόαριγκ. (Χαμογελώντας). Δεν είμαι τόσο βέβαιος.

Μάπελ Τσίλτερν. Θα πάτε ιππασία αύριο το πρωί.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ναι, στις δέκα.

Μάπελ Τσίλτερν. Μη ξεχάσετε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Όχι βέβαια, δεν θα ξεχάσω. Καλά που θυμήθηκα, Λαίδη

Τσίλτερν, δεν είδα σήμερα στο Μόρνιγκ Ποστ τα ονόματα των επισκεπτών

σας. Το φύλλο φαίνεται ήταν γεμάτο από πρακτικά του ειρηνοδικείου, ή

του επαρχιακού συμβουλίου, ή από κάτι τέτοια παραφορτώματα. Δε

μπορούσατε να μου δώσετε ένα κατάλογο; Έχω ιδιαιτέρους λόγους να σας

τον ζητήσω.

Λαίδη Τσίλτερν. Είμαι βεβαία πως ο κύριος Τράφφωρτ θα μπορέση να σας

δώση.

Λόρδος Γκόαριγκ. Σας ευχαριστώ πολύ.

Μάπελ Τσίλτερν. Ο Τόμυς είναι ο πιο χρήσιμος άνθρωπος μέσα στο

Λονδίνο.

Λόρδος Γκόαριγκ. Και ποιος είναι ο περισσότερο καλοφορεμένος:

Μάπελ Τσίλτερν. (θριαμβευτικά). Εγώ είμαι.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τι εξυπνάδα να το μαντεύσετε! (Παίρνει το καπέλλο

και το μπατούνι του). Χαίρετε Λαίδη Τσίλτερν! Θα θυμάστε κείνο που

σας είπα. δεν είναι;

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι, μα δε ξέρω γιατί μου το είπετε.

Λόρδος Γκόαριγκ. Κ' εγώ δεν ξέρω καλά-καλά. Χαίρετε, Δεσποινίς

Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. (Με κάποια απογοήτευσι). Ήθελα να μη φύγετε. Είχα

κάμποσες σήμερα έμορφες περιπέτειες. Μπορούσατε να μείνετε ν'

ακούσετε μερικές.

Λόρδος Γκόαριγκ. Τι εγωισμός νάχετε τόσες πολλές. Δε θάμενε καμμιά

για μένα.

Μάπελ Τσίλτερν. Δε σας ήθελα νάχετε καμμιά. Δε θάτανε καλό για σας.

Λόρδος Γκόαριγκ. Είναι η πρώτη φορά που σας ακούω να μου λέτε τέτοιο

σκληρό πράμα. Πόσο χαριτωμένα το λέτε! Αύριο στις δέκα.

Μάπελ Τσίλτερν. Ακριβώς.

Λόρδος Γκόαριγκ. Ακριβέστατα. Μα μη φέρετε μαζί σας τον κύριο

Τράφφωρτ.

Μάπελ Τσίλτερν. (Με μικρό κούνημα της κεφαλής). Βέβαια και δεν θα

φέρω τον Τόμυ Τράφφωρτ. Ο Τόμυς Τράφφωρτ είναι υπό μεγάλην δυσμένεια.

Λόρδος Γκόαριγκ. Χαίρω που τ' ακούω. (Υποκλίνεται και φεύγει)

Μάπελ Τσίλτερν. Γερτρούδη, ήθελα συ να μιλήσης του Τόμυ Τράφφωρτ.

Λαίδη Τσίλτερν. Τι έκανε πάλι ο καϋμένος κύριος Τράφφωρτ. Ο Ροβέρτος

λέει πως είναι ο καλλίτερος γραμματικός που είχεν ως τώρα.

Μάπελ Τσίλτερν. Λοιπόν, ο Τόμυς μου έκαμε πάλι πρότασι. Ο Τόμυς πεια

δε κάνει άλλη δουλειά. Μου έκανε πρότασι χθες το βράδυ στην αίθουσα

μέσα της μουσικής, τη στιγμή που εγώ δεν μπορούσα να υπερασπιστώ,

επειδή επαίζετο ένα θαυμάσιο τρίο. Είναι περιττό να σου πω πως δεν

τολμούσα να του δώσω καμμιά απάντησι καθώς πρέπει. Αν το έκανα η

μουσική θα σταματούσεν αμέσως. Οι μουσικοί, ξέρεις, είναι άνθρωποι

τόσο γελοίως παράλογοι. Θέλουνε νάνε κανείς βουβός ολωσδιόλου τη

στιγμή που προτιμά νάνε τελείως κουφός. Κ' έπειτα ακόμα μου έκανε τη

πρότασί του μέρα μεσημέρι, μπροστά σ' εκείνο το φοβερό άγαλμα του

Αχιλλέως. Αλήθεια, τα όσα συμβαίνουνε μπροστά σ' εκείνο το

καλλιτεχνικό έργο είναι φρικτότατα. Η αστυνομία πρέπει να επέμβη. Την

ώρα του φαγητού αντιλήφθηκα από μια λάμψι στα μάτια του πως είχε πάλι

σκοπό να μου προτείνη, μα 'γω κατώρθωσα να τον σταματήσω μ' ένα

θαυμάσιο τρόπο! τον εβεβαίωσα πως ήμουνα διμεταλλιστής. Ευτυχώς δεν

ξέρω τι σημαίνει διμεταλλισμός. Και δεν πιστεύω ούτε κανείς άλλος να

ξέρη. Μα η παρατήρησι έκανε τον Τόμυ να μένη σαστισμένος για δέκα

λεπτά. Εφαίνετο καθαυτό κλονισμένος. Κι' έπειτα ο τρόπος με τον οποίο

κάνει τις προτάσεις του ο Τόμυς είναι τόσο οχληρός. Αν τις έκανε μ'

ανοικτή φωνή, δεν θα μ' έννοιαζε και πολύ. Μ' αυτός τις κάνει μ' ένα

απαίσιο εμπιστευτικό τρόπο. Σαν θέλει ο Τόμυς να φανή ρωμαντικός σας

μιλεί καθαυτό σαν γιατρός. Πολύ μ' αρέσει ο Τόμυς, μα η μέθοδος που

κάνει τις προτάσεις του είναι πολύ παλαιωμένες. Γι' αυτό, Γερτρούδη,

θέλω να του μιλήσης εσύ, και να του πης πως μια φορά την εβδομάδα

είναι αρκετό για να κάνη τις προτάσεις του, και πως πρέπει πάντα να

γίνονται μ' ένα τρόπο που να ελκύη κάπως το ενδιαφέρο.

Λαίδη Τσίλτερν. Αγαπητή Μάπελ, μη μιλάς έτσι. Μάθε ακόμη πως ο

Ροβέρτος έχει πολύ μεγάλην ιδέα για τον κύριο Τράφφωρτ. Πιστεύει πως

έχει μπροστά του ένα θαυμάσιο μέλλον.

Μάπελ Τσίλτερν. Ω! εγώ για όλο τον κόσμο δεν θα πατρευόμουνα άνθρωπο

με το νάχη μονάχα μπροστά του ένα οποιοδήποτε μέλλο.

Λαίδη Τσίλτερν. Μάπελ!

Μάπελ Τσίλτερν. Ξέρω τι λέω, αγαπητή. Συ παντρεύτηκες ένα άνθρωπο με

μέλλον, δεν είναι έτσι; Μα έπειτα ο Ροβέρτος ήτανε πνεύμα, και συ

έχεις ένα ευγενικό και γενναίο χαρακτήρα. Εσύ μπορείς να υποφέρης

τους μεγαλοφυείς. Εγώ δεν έχω καθόλου χαρακτήρα, κι' ο Ροβέρτος είναι

ο μόνος μεγαλοφυής που θα μπορούσα να υποφέρω ποτέ. Γενικώς, εγώ τους

θεωρώ ανθρώπους πολύ δύσκολους. Οι μεγαλοφυείς έχουνε το κακό σύστημα

να μιλούνε πολύ, δεν είναι έτσι; Κι' όλο σκέπτονται για τον εαυτό

τους, εκεί που εγώ τους θέλω να σκέπτονται για μένα. Πρέπει τώρα να

πάγω στης Λαίδη Μπάσιλτων για τις πρόβες. Το θυμάσε πως έχουμε

ταμπλώ; Α! θα θριαμβεύσω! Τι θρίαμβος! Για τίποτε άλλο δε σκοτίζομαι.

(Φιλεί τη Λαίδη Τσίλτερν και βγαίνει έξω, κατόπι πάλι γυρίζει πίσω

τρέχοντας). Ω! Γερτρούδη, ξέρεις ποια έρχεται να σε δη; Η απαίσια

εκείνη κυρία Σιέβελεϋ, μ' ένα πολύ χαριτωμένο φόρεμα. Εσύ την

εζήτησες;

Λαίδη Τσίλτερν. (Σηκώνεται). Η κυρία Σιέβελεϋ! Έρχεται να με ιδή;

Αδύνατο!

Μάπελ Τσίλτερν. Σε βεβαιόνω αυτή είναι, η ιδία κι' απαράλλακτη. Να

που αναβαίνει τη σκάλα.

Λαίδη Τσίλτερν. Δεν είναι ανάγκη να περιμένης. Μάπελ. Μη ξεχνάς πως

σε περιμένει η Λαίδη Μπάσιλτων.

Μάπελ Τσίλτερν. Ω! πρέπει να σφίξω το χέρι της Λαίδης Μάρκων. Είναι

χαριεστάτη. Μ' αρέσει να μ' επιπλήττη.

(Μπαίνει ο Μέισον).

Μέισον. Η Λαίδη Μάρκων. Η Κυρία Σιέβελεϋ.

(Μπαίνουν η Λαίδη Μάρκων και η Κυρία Σιέβελεϋ)

Λαίδη Τσίλτερν. (Προχωρεί προς συνάντησί των). Αγαπητή, Λαίδη Μάρκων,

τι ωραία που ήρθατε να με δήτε! (της πιάνει το χέρι, κ' υποκλίνεται,

λίγο απομακρυσμένη, προς στη Κυρία Σιέβελεϋ).

Δεν κάθεστε. Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ευχαριστώ. Δεν είν' αυτή η Δεσποινίς Τσίλτερν; Πολύ

επιθυμούσα να τη γνωρίσω.

Λαίδη Τσίλτερν. Μάπελ, η Κυρία Σιέβελεϋ επιθυμεί να σας γνωρίση. (Η

Μάπελ Τσίλτερν κλίνει λιγάκι το κεφάλι).

Κυρία Σιέβελεϋ. (Κάθεται). Μου άρεσε το χαριτωμένο σας φόρεμα χθες το

βράδυ, Δεσποινίς Τσίλτερν. Τόσο απλό και... νόστιμο.

Μάπελ Τσίλτερν. Αλήθεια; Πρέπει να το πω στη ράφτρα μου. Θα της κάνη

μεγάλη έκπληξι. Χαίρετε, Λαίδη Μάρκων!

Λαίδη Μάρκων. Φεύγετε κι' όλας;

Μάπελ Τσίλτερν. Λυπούμαι πολύ, μα είμαι υποχρεωμένη να φύγω. Πηγαίνω

για τις πρόβες, θα σταθώ με το κεφάλι κάτω σ' ένα ταπλώ.

Λαίδη Τσίλτερν. Με το κεφάλι σας κάτω, παιδάκι μου; Ω! Ελπίζω όχι·

Πιστεύω πως αυτό είναι πολύ βλαβερό στην υγεία. (Κάθεται απάνω στον

σοφά κοντά στη Λαίδη Τσίλτερν).

Μάπελ Τσίλτερν. Μα πρόκειται για ένα λαμπρά φιλανθρωπικό σκοπό· είναι

για τους ανικάνους προς εργασία, τους μόνους για τους οποίους

ενδιαφέρομαι αληθινά. Εγώ είμαι η γραμματεύς κι' ο Τόμυ Τράφφωρτ

είναι ταμίας.

Κυρία Σιέβελεϋ. Και τι είναι ο Λόρδος Γκόαριγκ;

Μάπελ Τσίλτερν. Ω! ο Λόρδος Γκόαριγκ είναι πρόεδρος.

Συρία Σιέβελεϋ. Το αξίωμα αυτό θα του αρμόζει θαυμάσια, εκτός αν

εχειροτέρευσεν από τον καιρό που τον εγνώρισα πρώτη φορά.

Λαίδη Μάρκων, (Σκεπτική). Είστε πάρα πολύ νεωτεριστική, Μάπελ. Λίγο

παραπάνω απ' εκείνο που πρέπει, ίσως. Τίποτε άλλο δεν είναι τόσο

επικίνδυνο από του να είναι κανείς πολύ νεωτεριστικός. Κινδυνεύει

έτσι έξαφνα να μεταβληθή σε παλαιικόν. Γνώρισα πολλές τέτοιες

περιπτώσεις.

Μάπελ Τσίλτερν. Τι τρομερή, μεταμόρφωσι!

Λαίδη Μάρκων. Α! αγαπητή μου. δεν είναι ανάγκη να γίνεστε νευρική, θα

είστε πάντα όσο μπορείτε ωραία. Αυτή είναι η καλύτερη μόδα που

υπάρχει, κ' η μόνη μόδα που η Αγγλία κατορθώνει να επιβάλη.

Μάπελ Τσίλτερν. (Ευγενικά). Σας ευχαριστώ πολύ. Λαίδη Μάρκων, εκ

μέρους της Αγγλίας... κι' εκ μέρους μου..

(Βγαίνει έξω).

Λαίδη Μάρκων. (Στρέφεται προς την Λαίδη Τσίλτερν). Αγαπητή Γερτρούδη,

ήρθαμε ακριβώς να μάθομε αν βρέθηκε η διαμαντένια καρφίτσα της Κυρίας

Σιέβελεϋ.

Λαίδη Τσίλτερν. Εδώ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ναι, τη ζήτησα σαν πήγα πίσω στο ξενοδοχείο, κ'

ενόμισα πως μπορούσε να μούπεσε κάπου εδώ.

Λαίδη Τσίλτερν. Δεν άκουσα τίποτε γι' αυτό. Μα θα φωνάξω την οικονόμο

να τη ρωτήσω. (Αγγίζει το κουδούνι).

Κυρία Σιέβελεϋ. Ω, παρακαλώ μη ενοχλήστε, Λαίδη Τσίλτερν. Πολύ πιθανό

να μούπεσε στην Όπερα, προτού έρθουμ' εδώ.

Λαίδη Μάρκων. Α ναι, υποθέτω πως θα χάθηκε στην Όπερα. Η αλήθεια

είναι πως παλαίβουμε και σκουντιόμαστε τόσο πολύ σήμερα στις

συναναστροφές μας, που απορώ κ' εγώ πως δε χάνουμε στο τέλος όλα που

έχουμ' απάνω μας. Το ξέρω από τον εαυτό μου σαν γυρίζω από ένα σαλόνι

αισθάνομαι πως δεν έχω τίποτ' απάνω μου παρά ένα μικρό θρύμμα

υποφερτής υπολήψεως, μόλις αρκετό για να εμποδίζη τις κατώτερες

τάξεις να κυττάζουν επίμονα ανάμεσα από τα παράθυρα της αμάξης. Η

αλήθεια είναι πως η κοινωνία μας ολοένα πληθαίνει τρομαχτικά...

Πράγματι, πρέπει κανείς ναύρη κανένα τρόπο να διευκολύνη τη

μετανάστευσι. Αυτό θάκανε μεγάλο καλό.

Κυρία Σιέβελεϋ. Συμφωνώ πληρέστατα μαζί σας, Λαίδη Μάρκων. Είναι τώρα

έξη χρόνια που έχω νάρθω στο Λονδίνο για τη Σαιζόν, και πρέπει να

ομολογήσω πως η κοινωνία ενοθεύθηκε φοβερά. Όπου πάει κανείς βλέπει

τον πιο παράξενο κόσμο.

Λαίδη Μάρκων. Αυτό είναι αληθέστατο, αγαπητή. Μα δεν είναι και ανάγκη

να τους ξέρη κανείς όλους. Εγώ είμαι βεβαία πως δεν ξέρω ούτε το μισό

κόσμο που έρχετε σπίτι μου. Πράγματι, απ' όσα ακούω, δεν επιθυμώ να

τους ξέρω.

(Μπαίνει ο Μέισον).

Λαίδη Τσίλτερν. Τι είδους καρφίτσα είν' εκείνη που χάσατε Κυρία

Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Μια διαμαντένια καρφίτσα σχήμα φειδιού μ' ένα

ρουμπίνι, ένα αρκετά μεγάλο ρουμπίνι.

Λαίδη Μάρκων. Νομίζω είπατε πως είχε ένα ζαφείρι απάνω στο κεφάλι,

αγαπητή;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Χαμογελώντας). Όχι, Λαίδη Μάρκων — ένα ρουμπίνι.

Λαίδη Μάρκων. (Κουνεί το κεφάλι). Και είμαι βεβαία πως θάτανε πολύ

νόστιμο πράμα.

Λαίδη Τσίλτερν. Βρήκατε καμμιά καρφίτσα διαμαντένια με ένα ρουμπίνι

σε κανένα δωμάτιο σήμερα το πρωί, Μέισον;

Μέισον. Όχι, Λαίδη.

Κυρία Σιέβελεϋ. Σας βεβαιώνω δεν είναι και τίποτε σπουδαίο. Λαίδη

Τσίλτερν. Λυπούμαι πολύ που σας έβαλα σε ενόχλησι.

Λαίδη Τσίλτερν. (Ψυχρά). Ω. δεν ήταν καμμιά ενόχλησι. Πολύ καλά

Μέισον. Μπορείς να φέρης το τσάι.

(Ο Μέισον βγαίνει έξω.)

Λαίδη Μάρκων. Λοιπόν, πρέπει να πω πως είναι μεγάλος μπελάς να χάνη

κανείς τίποτε. Θυμάμαι γω μια φορά στα λουτρά, χρόνια τώρα, έχασα

μέσα στο δωμάτιο του ντους ένα πολύ έξοχο βραχιόλι που μούχε δώσει ο

Σιρ Τζων. Δε νομίζω να μούδωσε πεια τίποτε από τότε, και το λέω με

λύπη μου. Αυτός πεια έχει εκφυλισθή ελεεινά. Πράγματι, αυτή η απαισία

Κάτω Βουλή μας καταστρέφει ολωσδιόλου τους συζύγους μας. Και νομίζω

ακόμα πως το μεγαλύτερο χτύπημα στην ευτυχία ημών των υπάνδρων τόδωσε

η Κάτω Βουλή από τον καιρό που επενόησε το φοβερό εκείνο πράμα που

λέγεται Ανωτέρα γυναικεία εκπαίδευσις.

Λαίδη Τσίλτερν. Α, μα είν' κρίμα να μιλάτε έτσι σ' αυτό το σπίτι,

Λαίδη Μάρκων. Ο Ροβέρτος καθώς κ' εγώ, είμαστε φανατικοί πρόμαχοι της

Ανωτέρας γυναικείας εκπαιδεύσεως.

Κυρία Σιέβελεϋ. Εκείνο που ήθελα γω είναι προπάντων η ανωτέρα

εκπαίδευσι των ανδρών. Οι άνδρες έχουνε μεγάλη ανάγκη.

Λαίδη Μάρκων. Έχουνε αγαπητή, μα φοβούμαι πως η ανωτέρα εκπαίδευσι

για τους άνδρας δεν θάχε καθόλου πραχτικό αποτέλεσμα. Δε μου φαίνεται

πως οι άνδρες είναι και πολύ επιδεκτικοί για ανάπτυξι. Έχουνε κάποια

ικανότητα, δε σου λέω, μα όχι κι' αρκετή, δεν είναι έτσι; Όσο για τις

γυναίκες, λοιπόν, αγαπητή μου Γερτρούδη, εσείς ανήκετε στη νεωτέρα

γεννεά κ' είμαι βεβαία πως θάστε εν τάξει αν την εγκρίνετε (την

ανωτέρα εκπαίδευσι δηλαδή). Επί των ημερών μου βέβαια, εμείς

διδασκόμαστε να μη καταλαβαίνουμε τίποτε. Αυτό ήτανε το παλαιό

σύστημα, κ' ήτανε θαυμάσιο. Σας βεβαιώνω πως όλα εκείνα που εγώ κ' η

αδελφή μου διδασκόμαστε να μη εννοούμε ήτανε πολύ παράδοξα. Μα οι

σημερινές γυναίκες μανθάνω, δεν έχει τίποτε που να μη το

καταλαβαίνουν.

Κυρία Σιέβελεϋ. Εξόν από τους συζύγους των. Αυτό είναι το μόνο πράγμα

που οι σημερινές γυναίκες δε μπορούνε ποτέ να καταλάβουν.

Λαίδη Μάρκων. Κι' αυτό είναι πολύ καλό πράμα, τολμώ να πω. Μπορούσε

να φέρη τη δυστυχία σε πολλά σπίτια. Όχι στο δικό σας Γερτρούδη, αυτό

δεν είναι ανάγκη να σας το πω. Εσείς επήρατε ένα άνδρα που είναι

υπόδειγμα συζύγου. Θα ηυχόμουν κ' εγώ νάχα την τύχη σας. Μ' από τον

καιρό που ο Σιρ Τζων προτιμά να πηγαίνη ταχτικά στις συζητήσεις της

Βουλής, πράμα που δεν τόκαμνε στα παληά καλά χρόνια, η γλώσσα του

κατάντησε ανυπόφορη. Νομίζει φαίνεται πάντα πως αγορεύει στη Βουλή,

και σαν αρχίζει να λέη και να λέη για το εργατικό ζήτημα, για το

Εκκλησιαστικό και δεν ξέρω για πόσα άλλα ακόμα άπρεπα πράμματα, είμαι

αναγκασμένη να βγάζω έξω από το δωμάτιο όλους τους υπηρέτες. Δεν

είναι βέβαια ευχάριστο να βλέπη κανείς έξαφνα την οικονόμο που σου

δουλεύει είκοσι τρία χρόνια τώρα να γίνεται κατακόκκινη από ντροπή

πίσω από την ντουλάπα, και τους άλλους υπηρέτες να στριφογυρίζουνε

στες γωνιές. Σας βεβαιόνω πως η ζωή μου είναι χαμένη αν δεν στείλουνε

τον Τζων αμέσως στην Άνω Βουλή. Έτσι δε θα έχει πεια κανένα ενδιαφέρο

για την πολιτική, δεν είναι; Η Βουλή των Λόρδων είναι πολύ γνωστική.

Είναι μια συνέλευσι ευγενών τζέντλεμεν. Μα όπως είναι τώρα, ο Σιρ

Τζων είναι αληθινά μεγάλο βάσανο. Γιατί, σήμερα το πρωί, προτού ακόμα

μισοφάμε, στάθηκε απάνω στο ανάβαθρο της θερμάστρας έβαλε τα χέρια

του στις τσέπες, και άρχισε ν' αγορεύη και να κάμνη επικλήσεις προς

την πατρίδα με όλη τη δύναμι της φωνής του. Δεν είναι ανάγκη να σας

πω πως εγώ άμα πήρα το δεύτερο φλιτζάνι του τσαγιού σηκώθηκα από το

τραπέζι. Μα η φωνή του βροντούσε μέσα σ' όλο το σπίτι! Ελπίζω

Γερτρούδη, πως ο Σιρ Ρόβερτ δεν είναι έτσι;

Λαίδη Τσίλτερν. Μα ενδιαφέρομαι πάρα πολύ για την πολιτική, Λαίδη

Μάρκων. Μ' αρέσει ν' ακούω τον Ροβέρτο να μιλή για πολιτικά.

Λαίδη Μάρκων. Καλά, μα ελπίζω πως δε θάνε τόσο αφοσιωμένος στας

Κυανάς Βίβλους όπως είν' ο Σιρ Τζων. Δε νομίζω πως μπορεί κανείς να

ωφεληθή απ' αυτές.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ασθενώς. Εγώ δεν εδιάβασα ποτέ μου Κυανή Βίβλο.

Προτιμώ τα βιβλία... με το κίτρινο δέσιμο.

Λαίδη Μάρκων. (Με φαιδρή, αδιαφορία). Το κίτρινο είναι πιο ζωηρόχρωμο,

δεν είναι: Συνήθιζα πολύ να ντύνωμαι με κίτρινα στα πρώτα μου χρόνια,

και θα τόκαμνα και τώρα, αν ο Σιρ Τζων δεν ήτανε τόσο φοβερά

πειρακτικός στις παρατηρήσεις του, και ξέρετε δα πόσον γελοίοι είναι

πάντα οι άνδρες στο ζήτημα του ντυσίματος.

Κυρία Σιέβελεϋ. Α, όχι! Νομίζω πως οι άνδρες είναι αυθεντίαι, για το

ντύσιμο.

Λαίδη Μάρκων. Αλήθεια; Μ' αν κρίνη κανείς από τα είδη των

καπέλλων που φορούνε, θάλεγε το εναντίο, δεν είναι έτσι;

(Μπαίνει η οικονόμος και την ακολουθεί ο υπηρέτης. Βάζουν το τσάι

απάνω σε μικρό τραπέζι κοντά στη Λαίδη Τσίλτερν).

Λαίδη Τσίλτερν. Μπορώ να σας προσφέρω Λίγο τσάι, Κυρία Σιέβελεϋ;

Κυρία Σιέβελεϋ. Ευχαριστώ. (Η οικονόμος προσφέρει στη Κυρία Σιέβελεϋ

ένα φλυτζάνι τσάι μέσα σε δίσκο).

Λαίδη Τσίλτερν. Λίγο τσάι, Λαίδη Μάρκων;

Λαίδη Μάρκων. Όχι ευχαριστώ, αγαπητή. (Οι υπηρέτες βγαίνουν έξω). Η

αλήθεια είναι πως υπεσχέθηκα να πάγω να δω για δέκα λεπτά τη καϋμένη

τη Λαίδη Πραγκάστερ. που είναι πολύ στενοχωρημένη. Η κόρη της, ένα

πολύ καλοανατεθραμμένο κορίτσι, αρραβωνιάστηκε και καλά μ' ένα

εφημέριο στο Σροπσάιαρ και θα παρθούνε. Είναι πολύ λυπηρό, πολύ

λυπηρό, πράγματι. Δε μπορώ να καταλάβω αυτή πάλι τη νέα μανία για

τους εφημερίους. Στον καιρό το δικό μου, εμείς τα κορίτσια τους

κυττάζαμε που τρέχανε ολοένα δω κ' εκεί σαν κουνέλλια. Μα, είναι

περιττό να σας πω. πως ποτέ δεν τους δίναμε καμμιά προσοχή. Σήμερα

όμως, καθώς ακούω, σαν μελίσσια τρέχουνε σ' όλες τες εξοχές. Εγώ το

νομίζω αυτό πολύ αντιθρησκευτικό. Και υστέρα, λοιπόν, ο μεγαλύτερος

γιος φιλονίκησε με τον πατέρα και λεν πως άμα συναντηθούνε στη Λέσχη

ο Λόρδος Πραγκάστερ κρύπτεται πάντα πίσω από το δελτίο των

χρηματιστικών ειδήσεων των «Τάιμς». Όπως κι' αν συμβαίνη όμως, αυτό

είναι πολύ κοινό πράμα σήμερα. Υπάρχουνε πολλά παιδιά που δε θέλουνε

νάχουν καμμιά σχέσι με τους πατέρες των, όπως και πολλοί πατέρες που

δε θέλουνε να μιλούνε στα παιδιά τους.. Εγώ αυτό το θεωρώ ένα πράμα

για το όποιον πρέπει κανείς να λυπάται πολύ.

Κυρία Σιέβελεϋ. Κ' εγώ το ίδιο. Οι πατέρες έχουνε πολλά σήμερα να

διδαχθούνε από τα παιδιά τους.

Λαίδη Μάρκων. Αλήθεια αγαπητή; Σαν τι:

Κυρία Σιέβελεϋ. Την τέχνην του πώς να ζουν. Η μόνη πράγματι ωραία

τέχνη που ανεπτύξαμε στους νεωτέρους χρόνους!

Λαίδη Μάρκων. (Κουνεί το κεφάλι). Α! Φοβούμαι πως ο Λόρδος Πραγκάστερ

ήξερε πολύ καλά πώς έπρεπε να ζη. Πιο πολύ και από την καϋμένη την

γυναίκα του. (Στρέφει προς την Λαίδη Τσίλτερν). Ξέρετε τη Λαίδη

Πραγκάστερ, δεν τι ξέρετε, αγαπητή;

Λαίδη Τσίλτερν. Την ξέρω λιγάκι. Έμενε στο Λάγκτον το περασμένο

καλοκαίρι, όταν είμαστε μεις εκεί.

Λαίδη Μάρκων. Καθώς όλες οι χονδρές γυναίκες, έτσι κι' αυτή δείχνη

την πραγματική εικόνα της ευτυχίας, καθώς βέβαια θα παρατηρήσατε. Μα

κοντά σ' αυτή την υπόθεσι του εφημερίου, υπάρχουνε ακόμα πολλές

τραγωδίες στην οικογένειά της. Η αδελφή της, η Κυρία Τζέκυλ, πέρασε

μια ζωή πολύ δυστυχισμένη, χωρίς κανένα δικό της σφάλμα Στα τελευταία

η καρδιά συντρίφτηκε τόσο που κατέφυγε σ' ένα μοναστήρι ή σε μια

όπερα, ξεχνώ τώρα. Όχι, νομίζω ήτανε σ' ένα κατάστημα κεντημάτων.

Ξέρω πως έχασε κάθε είδος χαρά σ' αυτό τον κόσμο, (Σηκώνεται). Και

τώρα, Γερτρούδη, αν μου το επιτρέπετε, θ' αφήσω την Κυρία Σιέβελεϋ

στη φροντίδα σας και θα τη ζητήσω σ' ένα τέταρτο. Ή μπορεί αγαπητή

Κυρία Σιέβελεϋ, να μη σας νοιάζη αν περιμένετε στ' αμάξι όσο εγώ θάμε

στης Λαίδη Πραγκάστερ. Επειδή είναι μονάχα μια συλλυπητήριος

επίσκεψις δεν θ' αργίσω πολύ.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Σηκώνεται). Δε με νοιάζει καθόλου, αν περιμένω στ'

αμάξι, αρκεί να υπάρχη κάτι εκεί που να με διασκεδάζη.

Λαίδη Μάρκων. Καλά, ακούω, πως ο εφημέριος όλο και πηγαίνει κ'

έρχεται γύρω από το σπίτι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Φοβούμαι πως δε μ' αρέσει να κυττάζω ερωτευμένους.

Λαίδη Τσίλτερν. (Σηκώνεται). Ω, ελπίζω η Κυρία Σιέβελεϋ θα μείνη δω

λιγάκι. Ήθελα να μιλήσω μαζί της για δέκα λεπτά.

Κυρία Σιέβελεϋ. Τι καλή που είσαστε. Λαίδη Τσίλτερν! Πιστεύσατέ μου

πως τίποτε δεν είναι για με πιο ευχάριστο.

Λαίδη Μάρκων. Α! χωρίς άλλο κ' οι δυο σας έχετε πολλές ευχάριστες

αναμνήσεις να πήτε από τον καιρό του σχολειού. Χαίρετε, αγαπητή

Γερτρούδη! θα σας δω απόψε στης Λαίδης Μπόναρ; Αυτή ανεκάλυψε μια νέα

θαυμάσια εξυπνάδα. Δεν κάνει... τίποτε όλη την ημέρα. Αυτό είναι

μεγάλο κόμφορτ, δεν είναι;

Λαίδη Τσίλτερν. Ο Ροβέρτος κ' εγώ θα φάμε στο σπίτι απόψε μονάχοι,

και δεν νομίζω πως θα πάω ύστερα πουθενά. Ο Ροβέρτος βέβαια, θάνε στη

Βουλή. Μα δεν υπάρχει και τίποτε που ενδιαφέρει απόψε.

Λαίδη Μάρκων. Θα φάτε στο σπίτι μονάχοι; Κ' είναι καθόλου φρόνιμο; Α,

λησμόνησα, ο άνδρας σας αποτελεί εξαίρεσι, ενώ ο δικός μου ακολουθεί

πάντα τον γενικόν κανόνα, αυτό ακριβώς που κάνει εμάς τις γυναίκες να

γερνούμε γλήγορα.

(Η Λαίδη Μάρκων φεύγει).

Κυρία Σιέβελεϋ. Θαυμάσια γυναίκα η Λαίδη Μάρκων δεν είναι; Μιλά

περισσότερα και λέει λιγότερα από κάθε άλλον. Δικαιολογεί όλες τις

φλυαρίες της Λαίδη Μάρκων. Γι' αυτό και μερικά λόγια της είναι κάπου-

κάπου ακατάληπτα. Αυτή είναι γεννημένη για δημόσιος ρήτορας. Τόσο

μάλιστα που δεν τη φθάνει ο σύζυγος της, ο οποίος είναι ένας

τυπικώτατος Άγγλος χονδροκέφαλος και συχνά ευερέθιστος

Λαίδη Τσίλτερν. (Δεν της δίνει καμμιά απάντησι, κ' εξακολουθεί να

στέκεται. Σε λίγο τα μάτια των δύο γυναικών συναντώνται. Η Λαίδη

Τσίλτερν φαίνεται αγριεμένη και ωχρά. Η Κυρία Σιέβελεϋ φαίνεται

μάλλον ευχαριστημένη). Κυρία Σιέβελεϋ, νομίζω πως είναι δίκαιο να σας

πω ειλικρινέστατα πως, αν ήξερα ποια είσαστε πράγματι, δεν θα σας

προσκαλούσα σπίτι μου χθες το βράδυ.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με αναιδές χαμόγελο). Αλήθεια;

Λαίδη Τσίλτερν. Δεν θα τόκανα.

Κυρία Σιέβελεϋ. Βλέπω πως ύστερα από τόσα χρόνιο δεν άλλαξες καθόλου,

Γερτρούδη.

Λαίδη Τσίλτερν. Εγώ ποτέ δεν αλλάζω.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ψηλόνοντες τα φρύδια της). Δεν σε δίδαξε λοιπόν

τίποτε η ζωή;

Λαίδη Τσίλτερν. Μ' εδίδαξε πως ένα πλάσμα που μια φορά κάνει μια

άτιμη κ' αχρεία πράξι μπορεί να τη ξανακάνη και δευτέρα φορά, και

πρέπει το πλάσμα αυτό να τ' αποφεύγουμε.

Κυρία Σιέβελεϋ. Θα εφήρμοζες αυτό τον κανόνα για όλους;

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι, για κάθε ένα, χωρίς εξαίρεσι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Τότε σε λυπούμαι, Γερτρούδη, σε λυπούμαι πολύ.

Λαίδη Τσίλτερν. Καταλαβαίνετε τώρα, είμαι βεβαία, πως για πολλούς

λόγους δε μπορεί να υπάρχη καμμιά σχέσι μεταξύ μας όσον καιρό θα

μείνετε στο Λονδίνο.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ακουμβά πίσω στο κάθισμα της). Ξέρεις, Γερτρούδη,

πως εμέ δε με νοιάζει καθόλου που μιλείς για ηθική. Η ηθική είναι

απλώς ένας τρόπος που λαμβάναμε απέναντι προσώπων για τα οποία έχουμε

προσωπική αντιπάθεια. Εσύ με αντιπαθείς. Το ξέρω πολύ καλά. Κ' εγώ

πάντα σ' αποστρεφόμουν. Και όμως ήρθα εδώ για να σου κάνω μια

εκδούλευσι.

Λαίδη Τσίλτερν. (Περιφρονητικά). Καθώς την εκδούλευσι πούθελες να

κάνης στον άνδρα μου χθες το βράδυ, υποθέτω. Ευχαριστώ το θεό, που

τον έσωσα από τέτοια εκδούλευσι.

Κυρία Σιέβελεϋ. (Ανασηκώνεται) Συ ήσουνα που τον έκανες να μου γράψη

εκείνο το αναίσχυντο γράμμα; Συ ήσουνα που τον έκανες να παραβή την

υπόσχεσί του;

Λαίδη Τσίλτερν. Ναι.

Κυρία Σιέβελεϋ. Τότε πρέπει να τον κάνης να κρατήση την υπόσχεσί του.

Σου δίνω καιρόν ως αύριο το πρωί — τίποτε παραπάνω. Αν ως αύριο το

πρωί ο σύζυγος σου δεν αναλάβη επισήμως την υποχρέωσι να με βοηθήση

στο μεγάλο αυτό σχέδιο που ενδιαφέρομαι...

Λαίδη Τσίλτερν. Αυτή τη δολία κερδοσκοπία.

Κυρία Σιέβελεϋ. Ονόμασέ τηνε όπως θες. Κρατώ τον άνδρα σου μέσα στη

φούκτα μου, κι' αν είσαι φρόνιμη θα τον κάνης να πράξη εκείνο που του

λέω.

Λαίδη Τσίλτερν. (Σηκώνεται και πηγαίνει κατ' επάνω της). Είσθε

αναίσχυντη. Τι έχει να κάνη μαζί σου ο άνδρας μου; Με μια γυναίκα

καθώς εσέ;

Κυρία Σιέβελεϋ. (Με πικρό γέλοιο) Σ' αυτό τον κόσμο ο όμοιος τον

όμοιο. Επειδή ο άνδρας σου είναι ο ίδιος δόλιος και άτιμος γι' αυτό

κ' οι δυο μας κάνουμε ωραίο ζευγάρι. Μεταξύ σου και εκείνου υπάρχει

άβυσσος. Εκείνον και μένανε μας συνδέει κάτι περισσότερον από φιλία.

Είμαστε εχθροί συνδεδεμένοι μαζί. Το ίδιο αμάρτημα μας ενώνει.

Λαίδη Τσίλτερν. Πώς τολμάς να βάζης τον άνδρα μου στην αυτή τάξι με

σένα; Πώς τολμάς να φοβερίζης εκείνον ή εμένα; Φύγε από το σπίτι μου.

Δεν είσαι άξια να είσαι δω μέσα.

(Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν μπαίνει από την πίσω θύρα. Ακούει της συζύγου

του τις τελευταίες λέξεις και αντιλαμβάνεται σε ποιαν απευθύνονται.

Στο πρόσωπο του χύνεται νεκρική ωχρότης).

Κυρία Σιέβελεϋ. Το σπίτι σου! Σπίτι αγορασμένο με ατιμία. Σπίτι που

καθετί μέσα του πληρώθηκε με απάτη. (Στρέφει γύρω και κυττάζει τον

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν). Αρώτησέ τον ποιά ήταν η αρχή του πλούτου! Ας

σου πη με ποιο τρόπο επούλησε σε κάποιον χρηματιστή ένα μυστικό του

υπουργείου. Μάθε απ' αυτόν σε τι οφείλεις τη θέσι σου.

Λαίδη Τσίλτερν. Δεν είναι αλήθεια! Ροβέρτε! Δεν είναι αλήθεια!

Κυρία Σιέβελεϋ. (Τον δείχνει με το δάκτυλό της). Κύτταξέ τον! Μπορεί

να τ' αρνηθή; Τολμά να το κάνη;

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Πήγαινε! Πήγαινε αμέσως. Ότι κακό μπορούσες να

κάνης το έκανες πεια.

Κυρία Σιέβελεϋ. Κακό; Ακόμα δεν εξώφλησα ούτε μαζί σου, ούτε μαζί

της. Σας δίνω και των δύο καιρό ως αύριο το μεσημέρι. Αν ως την ώρα

εκείνη δεν κάνετε εκείνο μου σας διέταξα να κάνετε, όλος ο κόσμος θα

μάθη το ποιόν του Ρόβερτ Τσίλτερν.

(Ο Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν χτυπά το κουδούνι Μπαίνει ο Μέισον).

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Οδήγησε έξω την Κυρία Σιέβελεϋ.

(Η Κυρία Σιέβελεϋ ανατινάσσεται· ύστερα υποκλίνεται με κάποιαν

υπερβολικήν ευγένεια στη Λαίδι Τσίλτερν, η οποία δεν κάνει κανένα

κίνημα αποκρίσεως. Καθώς διαβαίνει από μπροστά στον Σιρ Ρόμπερτ

Τσίλτερν, ο όποιος στέκεται κοντά στην θύρα, σταματά για μια στιγμή

και τον κυττάζει κατάματα. Κατόπιν βγαίνει έξω, ακολουθουμένη από τον

υπηρέτην, ο όποιος κλει την θύρα πίσω του. Ο σύζυγος κ' η σύζυγος

μένουν μόνοι. Η Λαίδη Τσίλτερν στέκεται καθώς ένας που βλέπει

τρομαχτικό όνειρο. Ύστερα στρέφει γύρω και κυττάζει τον σύζυγο της.

Τον κυττάζει με περίεργα μάτια ως να τον έβλεπε για πρώτη φορά).

Λαίδη Τσίλτερν. Επούλησες ένα μυστικό του Υπουργείου για χρήματα.

Άρχησες τη ζωή σου με δόλο! Στερέωσες το στάδιο σου με ατιμία! Ω, έλα

πες μου πως δεν είνε αλήθεια! Εμπιστεύσου σε με! Πες μου πως δεν είν'

αλήθεια!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Όσα είπεν η γυναίκα αυτή είναι όλα αληθινά. Μ'

άκουσε μου, Γερτρούδη. Δεν μπορείς να καταλάβης πως παραπλανήθηκα.

Άκου να σου τα πω όλα. (Πηγαίνει κατ' επάνω της).

Λαίδη Τσίλτερν. Μη με πλησιάζεις. Μη μ' αγγίζεις. Αισθάνομαι ως να μ'

έχεις πεια μολύνει για πάντα. Ω! τι μάσκα φορούσες τώρα τόσα χρόνια!

ένας κοινός κλέφτης θάταν καλλίτερος. Έβγαλες τον εαυτό σου σε πώλησι

και σ' αγόρασεν ο μεγαλείτερος πλειοδότης! Πουλήθηκες μέσα στην

αγορά. Ψεύσθηκες μπροστά σ' όλο τον κόσμο.

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. (Ορμά κατ' επάνω της). Γερτρούδη! Γερτρούδη!

Λαίδη Τσίλτερν. (Σπρώχνοντάς τον πίσω μ' ανοιχτά χέρια). Όχι, μη

μιλάς! Μη λες τίποτα! Η φωνή σου ξυπνά τρομερές αναμνήσεις —

αναμνήσεις πραγμάτων που μ' έκαμαν να σ' αγαπήσω — αναμνήσεις λέξεων

που μ' έκαμαν να σ' αγαπήσω — αναμνήσεις που τώρα μου είναι φριχτές.

Και πόσο σ' ελάτρευα! Ήσουνα για μένα κάτι ξεχωριστό από την κοινή

ζωή, ένα πράγμα αγνό, ευγενικό, τίμιο, χωρίς στίγμα. Ο κόσμος μου

φαίνουνταν ωραιότερος γιατί σ' αυτόν ήσουνα συ, κ' η καλωσύνη πειο

πραγματική γιατί ζούσες εσύ. Και τώρα — ώ, σαν σκέφτομαι πως έκαμα

ένα άνδρα καθώς εσέ ιδανικό μου! Το ιδανικό της ζωής μου!

Σιρ Ρόβερτ Τσίλτερν. Εδώ ήταν το σφάλμα σου. Εδώ ήταν το λάθος σου.

Το λάθος που κάμνουν όλες οι γυναίκες. Γιατί σεις οι γυναίκες να μη

μας αγαπάτε με όλα μας τα ελαττώματα; Γιατί να μας ανεβάζετε απάνω σε

τερατώδεις στυλοβάτες: Είμαστε όλοι πλασμένοι από πηλό, γυναίκες

καθώς και άνδρες· μα όταν εμείς οι άνδρες αγαπούμε γυναίκες, τις

αγαπούμε γνωρίζοντας τις αδυναμίες των, τις τρέλλες των, τις ατέλειές

των, και για όλ' αυτά ίσως, τις αγαπούμε πιο πολύ. Δεν είναι οι

τέλειοι, αλλ' οι ατελείς που έχουν ανάγκην από αγάπη. Όταν

πληγωνόμαστε με τα ίδιά μας τα χέρια, ή με τα χέρια των άλλων, τότε

μόνον η αγάπη πρέπει νάρθη να μας θεραπεύση — αλλέως για τι άλλο

είναι χρήσιμος η αγάπη; Όλα τα αμαρτήματα, η αγάπη πρέπει να τα

συγχωρή. Σε όλες τις υπάρξεις, εκτός εκείνων που δεν έχουν αγάπη, η

αληθινή αγάπη πρέπει να δίνη συγχώρησι. Έτσι είναι η αγάπη του

ανδρός. Οι γυναίκες νομίζουν πως κάνουνε τους άνδρες ιδανικά των. Μα

ό,τι κάνουν δεν είναι άλλο παρά ψεύτικα είδωλα. Εσύ μ' έκανες ένα

ψεύτικο είδωλο, κ' εγώ δεν είχα το θάρρος να κατέβω, να σου δείξω τις

πληγές μου, να σου πω τις αδυναμίες μου. Φοβούμουνα μήπως κέχανα την

αγάπη σου, καθώς την έχασα τώρα. Κ' έτσι, χθες το βράδυ εσύ

κατέστρεψες εκείνο που η γυναίκα αυτή ζήτησε από μένα· δεν ήταν

τίποτε κατά σε ό,τι εκείνη μου πρόσφερε. Μου πρόσφερεν ασφάλεια,

ησυχία, σταθερότητα. Το νεανικό μου το αμάρτημα, που το νόμιζα για

θαμμένο, ωρθόθηκε τώρα μπροστά μου, φρικαλέο, τρομερό, με τα χέρια

του στο λαιμό μου. Μπορούσα να το σκοτώσω για πάντα, να το στείλω

πίσω στο μνήμα του, ν' αφανίσω κάθε του σημάδι, να κάψω τη μόνη

μαρτυρία εναντία μου. Εσύ μ' εμπόδισες. Κανείς άλλος παρά εσύ, το

ξέρεις. Και τώρα τι άλλο με περιμένει παρά του κόσμου η καταφρόνια,

το τρομερόν αίσχος, η κοροϊδία του κόσμου, μια μονάχη ατιμασμένη ζωή,

κ' ένας μια μέρα, ίσως, ατιμασμένος θάνατος; Ας μη κάνουνε πεια οι

γυναίκες ιδανικά τους τους άνδρες! ας μη τους ανεβάζουνε απάνω σε

βωμούς και να γονατίζουνε μπροστά τους, γιατί μπορούν να καταστρέψουν

άλλες υπάρξεις ολότελα καθώς εσύ — εσύ που τόσο παράφορ' αγαπούσα —

κατέστρεψες τη δική μου!

(Διαβαίνει το δωμάτιο. Η Λαίδη Τσίλτερν ορμά κατ' επάνω του. μα η

θύρα κλει μόλις φθάση εκεί. Ωχρή από ψυχικόν πόνο, ταραγμένη,

απροστάτευτος, λυγίζεται καθώς φυτό μέσ' στα νερά. Τα χέρια της,

ανοιγμένα, φαίνονται ως να τρέμουν στον αέρα, καθώς άνθη στον άνεμο.

Ύστερα ρίπτεται κάτω δίπλα στο σοφά και κρύβει το πρόσωπό της. Οι

λυγμοί της είναι ίδιοι με λυγμούς παιδιού).