Tippo ego hic jaceo, lapidem ne sperne, viator,
Qui tali impositus stat super ossa cani.
Larga mi natura manu dedit omnia, nostrum
Quaecunque exornant nobilitantque genus:
Robur erat validum, formae concinna venustas,
Ingenui mores, intemerata fides.
Nec pudet invisi nomen gessisse tyranni,
Si tam dissimili viximus ingenio.
Naufragus in nuda Tenbeiae[K] ejectus arena,
Ploravi domino me superesse meo,
Quem mihi, luctanti frustra, frustraque juvanti,
Abreptum, oceani in gurgite mersit hyems.
Solus ego sospes, sed quas miser ille tabellas
Morte mihi in media credidit, ore ferens.
Dulci me hospitio Belgae excepere coloni,
Ipsa etiam his olim gens aliena plagis;
Et mihi gratum erat in longa spatiarier[L] ora,
Et quanquam infido membra lavare mari;
Gratum erat aestivis puerorum adjungere turmis
Participem lusus me, comitemque viae.
Verum ubi, de multis captanti frustula mensis,
Bruma aderat, seniique hora timenda mei,
Insperata adeo illuxit fortuna, novique
Perfugium et requiem cura dedit domini.
Exinde hos saltus, haec inter florea rura,
Et vixi felix, et tumulum hunc habeo.