La vento nebulojn peladas kun bruo,
Senstela cxielo mallumas,
Jen super sxauxmantaj ondegoj la velo
Facile traflugas kaj zumas.
La sxipo kuradas senhalte tra ondoj,
Direktas gxin mano spirita;
Vivuloj malestas sur gxi, sed sxtonegojn
Ne timas la sxipo sorcxita.
Jen sur oceano, de ondoj lavita,
Insulo malgaja trovigxas,
La simpla sxtonego cxielon sin levas,
En nuboj suprajxo kusxigxas.
Kaj tie nenia kreskajxo verdadas,
Nenia birdeto ecx nestas,
Nur aglo en spaco aera sin portas--
Gxi tie la regxo nun estas.
La sola tombeto de unu regnestro
Trovigxas en loko dezerta,
Kaj glavo, cxapelo kaj sceptro nur estas
Metitaj sur tombo mallerta.
Nenia vivanto cxirkauxe ekzistas,
La mondo lin solan restigis,
Neniu funebre la tombon rigardas . . .
Sed iam li mondon tremigis!
Kuradas monatoj kaj jaroj pasadas--
Mortinto ripozas senmove,
Se venas do nokto de kvina la Majo,
Li tiam ektremas denove.
En tiu cxi nokt' iam lia animo
Forlasis la mondon mizeran,
En tiu cxi nokto li ree vivigxas
Kaj venas sur teron malveran.
Jen sxipo mistera cxe l' bordo atendas,
Strecxitaj jam estas la veloj,
Kaj flagoj blovadas sur altaj mastegoj
Simile al oraj abeloj.
La regxo sin levas kaj flugas kun venta
Rapido al sxipo sur bordon,
Remiloj silentas, sxipanoj forestas,
Neniu komandas nagxordon.
Sur sxipo la ombro de l' regxo nur staras,
En nokton sen mov' rigardante,
Li maltrankvilege, turmente sopiras,
Rigardoj brilegas fulmante.
La sxipo alvenas al lando konata--
Kaj cxarme li manojn eltiras,
Kaj lia animo gxojegas, cxar propran
Nun landon denove li iras.
El sxipo li pasxas sur teron, sur kiu
Li estis antauxe irinta.
La tero ektremas de l' pasxoj--li iras,
Li--stelo nun estingigxinta.
Li sercxas la urbojn, sed ilin ne trovas,
Li sercxas naciojn cxirkauxe,
Cxar ili simile al maro bruanta
Cxirkauxis lin serve antauxe.
Kaj tronon li sercxas--gxi ankaux rompita,
Li levis gxin en la nubaron,
Por ke li nur vidu sub siaj piedoj
Mizeran, servutan homaron.
Li sercxas amindan infanon, por kiu
Li lasis heredimperion;
Heredo pereis, kaj oni al filo
Ne lasis ecx nomon--nenion.
"Ho, kie vi estas?" li vokas, "kun kronoj
Vi ludis jam en la lulilo,--
Sed tempo felicxa por cxiam nun pasis,
En kiu mi brakis vin, filo."
"Plej kara edzino, plej cxarma fileto,
Ho vi, mia gxojo kaj savo! . . .
Sur trono nun sidas la sklavo estinta
Kaj regxo farigxis nun sklavo!"