(El LERMONTOV.)
Mi eliras unu al vojeto;
Sxtonoj brilas tra la nebuleto,
Nokt' trankvila, step' auxskultas Dion,
Steloj inter si parolas ion.
En cxiel' solene kaj tre bele,
Tero dormas en bluaj' radia. . . .
Kio do doloras min kruele?
Cxu atendo aux bedauxro ia?
Ne bedauxras mi pli pasintajxon,
Gxojon ne esperas jam en kor' mi;
Sercxas liberecon mi, pacajxon,
Volus forgesigxi mi, ekdormi. . . .
Ne per tiu dormo de l' mortinto!
Tiel nur mi estu ekdorminta,
Ke en brust' la viva fort' movigxu,
Ke spirante mia brust' levigxu;
Ke l' orelojn cxiam karesante,
Dolcxa kanto sonu sur la cxerko;
Ke klinigxu, cxiam verdestante,
Kaj sur mi bruadu ombra kverko.