(El VEJNBERG.)
Mi rakontis al maro senborda
Pri la grandaj turmentoj en koro,--
Kaj per bruo mallauxta de l'ondoj
Gxi respondis al mi kun favoro.
Mi rakontis al vento rapida,
Ke ne povas mi spiri libere,--
Kaj el landoj gxi iaj mirindaj
Al mi portis tuj fresxon aere.
Mi rakontis al verda arbaro
De la vivo malgaja dolorojn,--
Kaj en ombro gxi tuj min dormigis,
Sxancelante foliojn kaj florojn.
Mi rakontis al suno varmega,
Ke mi vidas nur tagojn malklarajn,--
Varmigantajn kaj lumajn radiojn
Gxi tuj sendis al mi malavarajn.
Mi rakontis al homo-kunfrato
Pri la vivo sengxoja,--kaj li,
Iel strange movinte la sxultrojn,
Tre rapide foriris de mi.