Kial vi, patroj, en Babilono
Konstrui turon komencis
Kaj tre fiere ankaux je l' trono
Cxiela regi intencis?
Cxu jam senfina, vasta la tero
Al vi ne estis suficxe?
Vi ja trankvile kaj sen dangxero
Cxirkauxe vivis felicxe.
Kien sin turnis viaj okuloj,
Havante lingvon komunan,
Trovis logxejon vi, antauxuloj,
Bonegan kaj oportunan!
Jen al vi placxis monto, jen valo,
Trankvila en Sinorujo,--
Cxie potenco via egala
Kaj cxie via patrujo.
Kial deziris vi do subite
De l' val' suriri cxielon?
Vi per argilo, brikoj malsprite
Atingi pensis la celon?
Sed entrepreno via, ho, vana,
Senfrukta restis je l' fino;
Tuj gxin detruis Dia la mano,
Kondukis vin al ruino.
Dum la konstruon vi diligente
Plialten levi rapidis,
Jen vian lingvon Dio momente
Je lingvoj mil disdividis!
Nun jam pri kio unu parolas,
Komprenas dua nenion,
Kaj ne sciante, kion li volas,
Al li venigas alion :
Unu por l'alta granda konstruo
Necese brikon bezonas,--
Ne komprenante lin, jen la dua
Argilon tuj al li donas.
Tuj malkonsento, poste batalo
Farigxis inter la rondo;
Tuta l'homaro iris de l' valo
Diversajn landojn de l' mondo.
Kvankam jam pasis miloj da jaroj
De tiu puno de Dio,
Regas ankoraux inter homaroj
Malamo, senharmonio.
Vere la patroj kontraux la Dio
Multege tiam fieris;
Kial gxis nun por peko ilia
Senkulpaj idoj suferis?
Sed ni esperas baldaux refondon
De l' lingvo cxiunacia,
Kiel konsolis tutan la mondon
Jam la profet' Zefania.
Gxoje l'espero nin jam karesas,
Proksiman celon montrante;
L'internacia lingvo progresas,
Amikojn cxie trovante.
Novajn amikojn voku, amikoj,
La voko vana ne estos!
Floras jam flor', ne solo radikoj,
Je l' frukto baldaux ni festos.