(El HERDER.)
Finigxis varmega jam tago,
Kaj nokto agrabla farigxis.
Sub ombra cipreso, cxe lago
Diino de Zorgo sidigxis.
El rugxa argilo Diino
Malgaje figuron skulptadis,--
Kaj luno, de nokto regxino,
De blua cxiel' rigardadis.
Kaj Zeuxso al bela Diino
Parolis kun dia favoro :
"Rakontu, malgaja knabino,
Pri via doloro en koro."
"Ho, Zeuxso!" Diino rediras :
"Alportu vi al mi plezuron!
Nur solan sen fin' mi deziras :
Vivigu vi mian figuron!"
--Volonte mi vin kontentigos :
Vivigxas figuro jam via! . . .
Sed tamen de nun mi devigos,
Ke estu eterne li mia.--
"Ho, ne!" al li Zorgo parolas :
Figuron mi longe skulptadis,
Al vi mi lin cedi ne volas,
Cxar lin mi por mi preparadis!
Por mi lin restigu! Korege,
Sed vane sxi Zeuxson admonis.
--Ho, ne! mi lin amas varmege,
Al li cxar animon mi donis!--
"Por kio disputon vi tenas?"
Subite la Tero ekdiras :
"Al mi li sen dub' apartenas,
Cxar tera en teron foriras!"
Kaj dioj disputis senfine,
Cxar cedi neniu deziris
Figuron argilan,--sed fine
Al Kron' ili cxiuj ekiris.
"Nu, cxar reciproke ne volas
Figuron vi tiun cxi cedi,"
Grizhara Saturn' ekparolas :
"Vi kune lin povas posedi.
Auxskultu do, dioj : nur kiam
Li mortos, anim' apartenos
Al Zeuxso potenca,--kaj tiam
Jam Ter' lian korpon alprenos.
Kaj vi, ho, de Zorgo Diino,
Posedu lin gxis lia morto!. . . ."
Mi pensas, ke tia difino
Similas je homa la sorto?