(Les Anglais out une queue)
Certres plus fors sont les Anglès
Que les Françoiz communement.
Les Françoiz portent petit fès;
Certres plus fors sont les Anglès.
Car deux tonneaux portent adès
Et une queue proprement.
Certres plus fort sont les Anglès
Que les Françoiz communement. --_OEuvres_, vol. iv, p. 130.
[320] _OEuvres_, vol. v, p. 48.
[321] _OEuvres_, vol. v, p. 80.
[322]
Hé! cuidez vous que je me joue,
Et que je voulsisse aller
En Engleterre demourer?
Ils ont une longue coue.--Chanson xviii, p. 177.
[323]
Ce Cat nonne vient de Calais,
Sa mère fut Cathau la Bleue;
C'est du lignage des Anglois,
Car il porte très longue queue.
--Du Cange, sub voce _caudatus_.
[324]
Si acquerrez loz,
Rides, angelotz,
L'or, la chair, et l'os
Des Angloys couez.
[325] Je scay que je suis monstré au doigt par les rues depuis que je
chargeay si bien les Anglois couez qui descendoient et prenoient terre à
Dieppe.
--Act II, sc. 6.
[326]
Les goîtres et les écrouelles,
Après que des Anglois quouez
Nos corbeaux furent engouez,
Ont été mis par rouelles.
--_Rome Rid._, st. xcvi.
[327] La plupart des Anglais ont le bout de l'os sacrum, que l'on nomme
coccyx, qui leur avance, ce qui fait une espèce de queue.--Quoted by
Godefroy sub voce _coé_.
[328]
Sunt praedicti clerici nuncii caudati,
De terra perfidiae falsa procreati.--Lib. ix, cap. 32.
[329] Venit exercitus multus a rege Scotorum missus, mille quingenti
equitantium et XL millia peditum, per clivum montis descendens ex
opposito de Dunbar, praeparatus ad bellum per turmas suas. Quod cum
vidissent novi castrenses, et ex visione tali jam laeti effecti, mox
eorum vexilla in propugnasculis castri erexerunt, clamantes ad nostras
et eos probrose vocantes canes caudatos et talia quaeque, insuper
comminantes in mortem et caudarum abscisionem.
--Hemingburgh, II, 103.
[330] Cumque venissent in mora juxta Anandiam, ecce incolae ejusdem
provinciae adunati venientes improperabant eis, vocantes eos canes
caudatos, et prae paucitate eos contemnentes, eo quod pedestres sui
longe fuerant ab eis separati.
--_Id._, II, 146-7.
[331] (Scoti) quasi securi, non posuerunt de nocte vigiles, sed cum
jocunditate vinum bibentes, propter paucitatem partis adversae eam
parvipendio habuerunt, depromentes cantus et dicentes quod--
Anglici caudati pro caudis vituperati.
De caudis eorum, ut dixerunt, funes sibi facerent ad seipsos Anglos in
crastino vinciendos.--Bower, II, 304-5. _The Book of Pluscarden_
represents the Scots as saying "quod Anglicos caudatos per eorum caudas
ad suspendium traherent".--Lib. ix. cxxvii.
[332] Bower, loc. cit.
[333]
Caude causantur, regnarunt, apocopantur,
Privantur caude, fas fandi, "Scotia plaude".
--Wright, _Political Songs_, p. 375.
[334] Ross, _The Book of Scottish Poems_, vol. i, p. 173.
[335]
Anglicus a tergo caudam gerit; est pecus ergo.
Anglice caudate, cape caudam, ne cadat a te.
Ex causa caudae manet Anglica gens sine laude.
[336] Skelton, vol. iii, p. 186 _et seq._
[337] See above, p. 262.
[338] Illo tempore baronibus illuxerat dies sanctificatus, ibi quicunque
fugerat Anglicus est caudatus, plenus versutiis, fallax et instabilis et
exanimatus.--P. 223.
[339] See above, p. 266.
[340] Anglici enim, sicut ingratissimi homines, ... consuetam trahentes
caudam, et villam dictam spoliare cupientes et sibi resistentes
trucidare, eam in quatuor locis, quasi in quatuor angulis, incenderunt,
ut sic Gandenses nitentes ignem exstinguere, circa custodiam bonorum
suorum essent minus cauti.--P. 7.
[341] Prostrati sunt autem omnes Scotti et per undique sparsi ac
desolati, decollati, incarcerati, suspensi, distracti, destructi,
membratim separati, nisi ille solus fugitivus Robertus le Bruys, qui in
latibulis circumvagat, sicut latro vel vispilio. Rex vero de eo nihil
curans ipsum permittit errare ubicumque melius vitam suam possit
salvare, quia cauda sua penitus amputatur.--Vol. iii, p. 191.
[342] As Goscelin is the first writer in whom there occurs mention of
the insult offered to St. Augustine and of its punishment, and as it
consequently seems to be with him that the "tail" myth originated, both
his versions of the incident are here given:--"Hinc divertens dux verbi
Domini, successit tandem cuidam profanae villulae in Provincia quae
dicitur Dorseta; ubi daemoniaca plebicola Sanctos Dei omnibus opprobriis
ac ludibriis dedecoravere; adeo ut (quod etiam referri injuria est)
productas piscium caudas ingererent. Unde indignatus Spiritus Domini in
hujus auctores sceleris et in omnem progeniem illorum suum dedecus per
os Augustini vatis perpetualiter sententiavit; et pravis propriam
ignominiam, Sanctis vero perennem gloriam refudit" (_Anglia Sacra_, II,
p. 67).--"Cumque (Augustinus) provinciam quae Dorsete appellatur,
attigisset, et ubique ut Angelus Domini reciperetur, simulque auditorum
fide quos pasceret pasceretur, incidit in quamdam villam, velut in
tartaream Plutonis sedem. Ibi plebs impia, tenebris suis excaecata, et
divinam lucem exosa, non solum audire nequibat vivifica documenta, verum
tota ludibriorum et opprobriorum tempestate in Sanctos Dei debacchata,
longe proturbat eos ab omni possessione sua; nec manu pepercisse
creditur effraenis audacia. At Dei nuntius, juxta Dominicum praeceptum
et apostolorum exemplum, excusso etiam pulvere pedum in eos, dignam suis
meritis sententiam (non maledicentis voto, quia omnium salutem optabat;
sed divino judicio et Eliae typo) atrocibus injecit, quatenus Sanctorum
contemptores tam in ipsis quam in omnibus posteris suis, debita poena
redargueret, qui vitae mandata repulissent. Fama est, illos
effulminandos, prominentes marinorum piscium caudas Sanctis appendisse;
et illis quidem gloriam sempiternam peperisse, in se vero ignominiam
perennem retorsisse, ut hoc dedecus degeneranti generi, non innocenti et
generosae imputetur patriae" (Bollandists, _Acta Sanctorum_, vol. for
May, p. 375).
[343] "Aggrediuntur ergo virum et sotios furiatis mentibus incolae, et
magnis dehonestatum injuriis, ita ut etiam caudas racharum vestibus ejus
affigerent, impellunt, propellunt, expellunt. Patienter ille et modeste
gaudensque pro nomine Jhesu contumeliam tulit, et, ne magis miserorum
irritaret insaniam, excusso pedum in eos pulvere, longe quasi miliariis
tribus recessit."--_De Gestis Pontificum_, lib. ii, § 84.
[344]
Sains Augustins les sermona Et la loi Deu lor preeça. Cil furent de male
nature Que de lor sermon n'orent qure. La ou li sains lor sermonoit Et
la loi Deu lor anonçoit, A ses dras de tries lor pendoient Keues de
raies qu'il avoient; Od les keues l'on envoièrent Et bien longement le
cachièrent. Et il proia nostre signor Que d'icele grant deshonor Et de
cele grant avilance Ait en ax s'ire et demostrance. Et il si orent
voirement Et aront pardurablement, Car trestot cil qui l'escarnirent Et
qui les keues li pendirent Furent coë et coës orent, Ne onques puis
perdre ne's porent. Tot cil ont puis esté coé, Qui furent de tel
parenté; Keues ont de tries en la car, En ramanbrance de l'escar Qu'il
firent al Deu ami Qui des keues l'orent laidi. --Wace, _Brut_, ll. 14165
_et seq._, B. M. copy, vol. ii, p. 251.
[345] The obnoxious tail appears to have been passed on to Cornwall. In
his _Curious Myths of the Middle Ages_, Mr. Baring Gould states that, as
a child, he firmly believed, on the authority of his nurse, that all
Cornishmen were born with tails. It required the solemn assurance of a
native to convince him of the contrary.
[346] Lines 29,544 _et seq._
[347] Early English Text Society, Part I, p. 97.
[348] Lines 15,193-15,212.
[349] Printed by Wright in his _Reliquiae Antiquae_.
[350] "Cumque de civitate in civitatem praedicando transiret, contigit
ut in civitate quae Roucestria dicitur semel praedicaret. Ipso autem
praedicante, concives civitatis accesserunt, et verba ejus mendacia
reputantes, multa ei obprobria intulerunt. Post multorum vere
obprobriorum angustiam, caudas porcorum et vaccarum fimbreis
vestimentorum ejus alligantes, in faciemque ejus conspuentes, ipsum de
civitate ejicerunt."
[351] "Volens igitur Deus de obprobrio sibi servoque suo illato
vindictam assumere, instituit ut omnes qui ex tunc in civitate
Roucestriae nascerentur caudas ad modum porcorum haberent.... Non tamen
potuit auferri quin caudas haberent; ex tunc enim et adhuc et in
aeternum existent caudati.... Quod autem univoce homines non sunt, ex
quo caudas habent manifestum est.... Cum igitur caudas habent, contigit
ut cum irascuntur caudas erigunt, quapropter cum irascuntur sedere
nequeunt."
[352]
I' nol vidi, ma tanto mi fu nova
Cosa ad udir, e per tutti si avvera,
Che di notar, come l'udii, mi giova,
Che fra le altre una isoletta v'era,
Dove con coda la gente vi nasce
Corta, qual l'ha un cervo o simil fera. --Lib. iv, cap. 23.
[353] Quoted by Godefroy, _Dictionnaire de l'ancienne langue française_,
from Boccace, Nobles malh., vi, 9, f. 153, ed. 1515.
[354] _The Lyf of Saynt Austyn_, Golden Legende, clxxxiiii, ed. 1483.
[355] "Cum apud occidentales Saxones, in pago Dorsetensi, beatus
Augustinus verbum vitae gentilibus praedicaret, venit in vicum quendam,
ubi eum nemo suscipere vel ejus praedicationem audire voluit. Sed cùm in
omnibus ei rebelles existerent, et cunctis quae ab eo dicebantur
contradicerent, et omnia sinistrâ interpretatione obnubilare conarentur,
quod dictu nefandum est, caudas piscium in ejus vestibus suere et
supendere non timuerunt. Sed quod ipsi in Sancti patris injuriam facere
crediderunt, sibi et suis posteris in dedecus sempiternum, et innocenti
patriae verterunt in opprobrium. Nam percussit eos in posteriora,
opprobrium sempiternum dans illis, ita ut in partibus pudendis, tam in
ipsis quàm eorum successoribus, similes caudae nascerentur. Vocatur
autem hujusmodi cauda ab indigenis patriâ linguâ Mughel; unde et villa,
in qua beato Augustino hujusmodi irrogata est injuria, nomen sortita est
Muglington, id est villa Muglingorum, usque in praesentem diem. Fertur
etiam quòd, eorum exemplo, in provincia Merciorum, in villa quae
Thamewyth dicitur, beato viro ab incolis loci simile dedecus factum
fuerit; sed non impune: quia tam ipsi quam eorum posteri, sicut omnibus
notum est, pari poena et opprobrio verecundati sunt. Simile postea
accidit tempore exilii beati Thomae primatis Angliae, quod ad ejus
opprobrium, ut aestimabant, sed mentita est iniquitas sibi, illi de
Rocestria deturpaverunt et absciderunt caudam caballi ejus; unde et
posteri eorum illic nati inventi sunt caudati."--_Joannis Forduni
Scotichronicon cum Supplementis et Continuatione Walteri Boweri_, lib.
ix, cap. 32; ed. Edin., 1747.
[356] Ralph de Diceto, i, 342; Roger de Hoveden, ii, 14; Gervase of
Canterbury, i, 225; William of Canterbury, _Materials for History of
Thomas Becket_, i, 130.
[357] Jumentum in nominis mei contemptum, tanquam in diminutione bestiae
dehonestari possim, cauda truncatum est.
[358] B. ii, c. ix.
[359] "En l'an cinq cens iiii^{xx}xix, Sainct Augustin fut par Saint
Grégoire, lors pape de Romme, envoyé en Angleterre pour prescher et
publier la foy de Jesu-christ, et à sa prédication se firent baptizer
Eldret, roy d'Angleterre, et sa gent. Et advint que ledit Sainct
Augustin alla pour prescher en ung territoire qu'on appelle Dorocestre,
auquel lieu les gens d'icelluy territoire, par mocquerie et dérision luy
attachèrent à ses habillemens des raynes ou grenouilles. Et depuis ce
temps, par pugnition divine, ceulx qui naissoient audit territoire out
des queues par derrière comme bestes brutes, et les appelle on Anglois
couez."--_Les très élégantes et copieuses Annales ... des Gaules_; ed.
1531, fol. 27.
[360] Bellenden's Boece, B. ix, c. 17.
[361] Dunbar's Poems, ii, p. 15.
[362] "Cum Augustinus juxta Dorocaestriam predicaret, gentes illius loci
caudas Rariarum vestibus illius appendebant. Hinc ipsi et eorum posteri
caudas sicut pecudes referuntur habuisse."--Ed. 1609, B. M. copy.
[363] "Nit unbillich wirt der selbig lib heilig (Sant Thomas von
Candlwerg) wert gehalten, zu dem das man in seiner heiligen legend,
lumpartica historia, wie eins reines säligen lebens er gewesen, hat er
auch ein merklich zaichen, das vielleicht bis an den jüngsten tag wert,
hinter im verlassen; den in seinem leben reit er auf ein zeit als ein
gerechter, frommer man, auf seinem eslein, auf ein dorf zu essen. In dem
spotteten die baurn seiner reuterei und schnitten seinem esl den schwanz
ab. Darumb beklagt sich der lib heilig, das noch auf den heutigen tag
alle die knaben, die in dem dorf geboren werden, schwenzlein, das sie
zegelein nennen, ob dem hindern an der wurzln an die welt bringen.
Daraus ist das sprichwort entsprungen, das die Englosen hoch vertreust:
Engelman, den sterz her! Und ich wolt den fraidigen gern sehen, der in
dem selben dorf 'Englsterz' schreien dörft. Er müst sich kurz austreen,
wolt er nit erschlagen werden. Wölicher frauen aber, der lust oder zeit
in irer geberung wirdet, das sie nit mer, dan über das wasser, in das
ander dorflein kumbt, gebürt ir kint an (ohne) schwanz."--_Die
Geschichten und Taten Wilwolts von Schaumburg_, in the Publications of
the Stuttgart Literary Society, vol. for 1859, p. 78.
[364] "Haec et talia eiusmodi ita regem Henricum moverunt, ut ira
vehementer accensus, aliquando exclamavit: 'Me miserum, non possum in
meo regno pacem cum uno sacerdoti habere? Nec quisquam meorum omnium
est, qui hac molestia liberare velit?' Ex huiusmodi vocibus, fuerunt
improbi nonnulli, quibus visa est occulta voluntas regis esse, ut Thomas
è medio tolleretur, qui propterca velut hostis regis habitus, jam tum
coepit sic vulgo negligi, contemni, ac odio haberi, ut cum venisset
aliquando Strodum, qui vicus situs est ad ripam Medueiae fluminis, quod
flumen Rocestriam alluit, eius loci incolae cupidi bonum patrem ita
despectum ignominia aliqua afficiendi, non dubitarint amputare caudam
equi, quem ille equitaret, seipsos perpetuo probro obligantes; nam
postea, nutu Dei, ita accidit, ut omnes ex eo hominum genere, qui id
facinus fecissent, nati sint instar brutorum animalium caudati. Sed ea
infamiae nota jampridem una cum gente illa eorum hominum, qui peccarint,
deleta est."--Ed. 1610, p. 214.
[365] "_Anglos quosdam caudatos esse._ Suspicabar quod de Anglorum
caudis traditur, nugatorium esse, nec hoc meminissem loco, nisi ipsi
Anglicarum rerum conditores id serio traderent: nasci videlicet homines,
instar brutorum animalium caudatos apud Strodum Angliae vicum, ad ripam
fluvii Medueiae, qui Roffensem, sive Rocestrensem agrum alluit.
Narrantque ejus vici incolas, jumento quod D. Thomas Canthuariensis
episcopus insideret, per ludibrium caudam amputasse, ob idque divina
ultione adnatas incolis ejus loci caudas, ut in hos fatidici regis
carmen torqueri possit: 'Percussit eos (inquit) in posteriora eorum,
opprobrium sempiternum dedit illis'. De hujusmodi caudis quidam in hunc
modum lusit:--
Fertur equo Thomae caudam obtruncasse Britannos,
Hinc Anglos caudas constat habere breveis."
--_Angliae Descriptionis Compendium, per Gulielmum Paradinum
Cuiselliensem_, 1545, p. 69.
[366] Ed. 1546, pp. 29-30.
[367] Pp. 76-77.
[368] Ed. 1576.
[369] P. 91.
[370] Song 23.
[371] _Church History_, p. 67.
[372] P. 63.
[373] _Itinerary_, vol. iii, p. 53.
[374] As bearing out this opinion, the following passage from Tylor's
_Primitive Culture_ may be quoted: "But these apparently silly myths
have often a real ethnological significance. When an ethnologist meets,
in any district, with the story of tailed men, he ought to look for a
despised tribe of aborigines, outcasts, or heretics, living near or
among a dominant population who look upon them as beasts, and furnish
them with tails accordingly.... The outcast race of Cagots, about the
Pyrenees, were said to be born with tails; and in Spain the medieval
superstition still survives, that the Jews have tails, like the devil,
as they say. In England the notion was turned to theological profit by
being claimed as a judgment on wretches who insulted St. Augustine and
St. Thomas of Canterbury."--Vol. i, pp. 346-7.