_A. S. Puŝkin_ naskiĝis en Moskvo 26. V. 1799. Li devenis el
antikva nobela familio, kies anoj estas plurfoje menciataj en la
historio de Ruslando. Ĝuinte brilan instruadon, li jam en sia
junaĝo, estinte ankoraŭ lernanto de la imperiestra Aleksander-liceo,
komencis verki versaĵojn, kiuj vidigis neordinaran talenton kaj
trovis grandan sukceson. Tamen monduma vivmaniero malhelpis plenan
disvolviĝon de lia talento. Spite tio Puŝkin apartenas al la nombro
de plej famaj rusaj poetoj de la komenco de la XIXa jarcento,
kaj oni povas plenrajte egalvalorigi lin kun korifeoj de la
mondliteraturo _Schiller_, _Byron_, _V. Hugo_ k. a.
Puŝkin postlasis pli ol 500 verkojn de plej diversa enhavo kaj
amplekso: lirikajn versaĵojn, epigramojn, gazetartikolojn, grandajn
romanojn-poemojn (Ruslan kaj Ludmila, Eŭgenio Onegin), historiajn
dramojn en versoj (Boris Godunov), prozajn romanojn kaj rakontojn
(kies specimenojn ni donas en tiu ĉi volumeto), historiajn verkojn
(Historio de la Pugaĉov-a ribelo) ktp.
Puŝkin estas unu el la plej meritoplenaj kreintoj de nuntempa rusa
literatura lingvo. Li forlasis la pseŭdoklasikan manieron, kiu
superregadis en tiutempa rusa literaturo, kaj sin turnis al temoj de
reala vivo.
Kelkaj el liaj verkoj kaŭzis al li cenzurajn malagrablaĵojn kaj eĉ
ekzilon el Peterburgo: li estis devigata dum kelke da jaroj loĝi en
suda Ruslando kaj poste en sia bieno en Pskov-a gubernio.
Puŝkin mortis 38jara (29. I. 1837) en la plej brila disvolviĝo
de sia talento, estinte mortvundita en duelo kun oficiro G.
Hekkern-Dantes. En Moskvo staras lia monumento, solene inaŭgurita en
la 1880a jaro.