My is eris forhelle, ik wit net eft it wier is, det ús stoarjeskriuwer
Foeke Sjoerds eren in lyts skoenmakkerke to Nijtsjerke wier. Dêr
moasten hja in nij skoalmaster hawwe, tsjin sauntich goune yn ’t jier;
hwent sa great wier dêr it traktemint. Do ’t ’er nimmen op útkaem en de
Nijtsjerker bern lang for wyld roun hiene, seinen se, det baes Foeke de
bern wol a-bie leare koe, en sa is Foeke Sjoerds, by brek fen better,
skoalmaster to Nijtsjerke wirden. Hy bleau ’er skoenmakker by; ûnder in
steand seil is ’t ommers maklik kloetsjen.
[Yllustraasje: 1713 FOEKE SJOERDS 1770]
Neijerhân hat er in bulte yn de âlde pompieren en stoarjes fen Fryslân
om snúfd, en it sa fier brocht, det er mannich goed boek, sa wol oer de
nije as âlde skiednissen fen ús lân, oan ’t ljocht brocht hat. Mar hy
is net sûnder help west.
Nei ’t my fen âlde ljue altiten sein is, moat er in bulte to tankjen
hawn habbe oan Epo Sjuk fen Burmania, dy ’t do boargemaster fen Dokkum
wier.
Nou moat ik jimme noch in staeltsje sizze, dêr ’t jimme de man sa
hwette út priuwe kinne. Jimme moatte den witte, det Foek-omme wier net
allinne skoalmaster, mar lyk as folle tiden, koster ’er by, en as
koster moast er ommers witte eft ’er preke wirde scoe ef net. Ienris,
do ’t de domenij út fen hûs wier, frege in húsman him, eft ’er snein
oer dei ek leard wirde scoe. “Dat wit ik net,” sei master. “As jy it
net witte,” andere de boer noartich, “hwa moat it den witte?” “Der
wirdt al preke, sei Foek-omme do, mar eft ’er leard wirde scil, dêr
doar ik net for ynstean.”
Hjir út sjenne jimme det master in finen sliper wier; hy wier oars
wakkere stil en ynbânnich, en nei ’t my sein is, koe er net bêst út de
wirden komme.