_Heit en Mem!_
Jimme habbe my in letterke stjûrd mei ús skipper Japik, det jimme jern
witte woene, ho ’t mei my giet, en eft ik to Maeije yn myn tsjinst
bliuw. Ik moat jimme sizze, det ik bliuw: hwent ik hab it sa goe’ as in
minske it winskje kin. Us baes en frou, dy koarts lyn earme lytse
wierne, binne wer op ’e kluten. It hat ’er skean foarstien. De ljue
seine tsjin my: “Auke-man! Auke-man! dat giet op in fet baerch yn.” En
ik tochte der ek sa oer, do baes de skoen útteach; ik wier al klear om
by jimme to kommen, en de lodde wer op to siikjen. Mar it is better
útroun. Der is nin bistek mear op ’e wrâld to meitsjen. Sa it my nou
taliket, hat myn baes it ’ris tige goed stean. As ik net better wit, is
hy lyk mei elts-en-ien: hwent okkerjouns, do ik in slok mei him dronk,
sei hy: “Wolste wol leauwe, Auke, det nin ien divel in cint fen my
habbe scil? Se kinne my neat leare.”
Jimme habbe my skreaun, det jimme net lije wolle, det ik onearlik brea
ite scil; mar myn ljeave sloven, hwet kin in soun minske dêr fen
priuwe? Do ik út to tsjinjen gong, tochte ik ek sa; mar myn baes hat my
dat oars bitsjut, en dat is in wiis man. Hy seit, dat is stymskens; men
moat der ôfkinne, as men mei foart wol yn de wrâld. “Sjen mar nei my,
seit hy. Ho folle binne der net, dy sa folle skea lije by my, det se de
slachtfearren altyt misje moatte, en ho flodderje dy eigenste ljue nou
om my hinne. Elts stiet my to tsjinst.” In mâlktaper, dy syn bêste
skjippentsjiis wol tweintich jier oan ús boargemaster brocht hat,
bringt se ús, nou ’t wy in heal cint mear jane; en wy ite se op en
litte it de boargemaster oansjen.
Jimme skriuwe ek, det domenij sein hat det it in Fries net moai stie om
sa lang as men oars in hinnekommen hat, by in bankerottier to tsjinjen.
Domenij is der net efter. Dy tiid is foarby. Nou is ’t: “Habben is
habben, mar krijen is de kinst.” Der is nin rynsker hear as in
bankerottier; hwent hy komt der maklik oan. Men kin yen wol oan dat
âldmoadrich praet hâlde fen “Rjucht troch sé” en de “Tarring nei de
nearring”; mar mei sokke krekte ljue is ’t altyt gûd by de tried ôf,
noait nin oermjitte. Myn ljeave heit en mem! hwet biklei ik jimme, âlde
sloven, det jimme sa tobje moatte om in stik brea en tsjiis. As jimme
skraech sa stiifsettich west wierne, hiene jimme ommers oars kind,
minsken! Jy binne sa stiif as in hikpeal, heit; en mem giet ek al mei
hjar geskrep mei de noas nei de groun. Wy bliuwe sa linich as lekken,
en ite hwet ús swiet smakket, det it ús foar de noas opstrûpt. Wy
drinke likeur en wyn by it hanfetfol. Us klean kin mem wol troch in
gouden ring helje, en wy dwane omtrint neat.
Mynhear wol sister Wytske wol út-fen-hûs hawwe. Sy kin ’t habbe as in
prinsesse: hwent ús frou is in trochgoe’ minske.
Dwaen de groetenis oan alle goede frjeonen, en siz tsjin de koaiboer,
det ik net wer by him kom yn de ongetiid. Dat bin ’k ontkomd.
Jimme soan
_Auke_.
P. S. Jy moatte tsjin Oebele sizze, det Mynhear al dy lytse kwatsjes
fen in goune mannich ôfbitellet. It jild fen de ljirren moat er mar in
briefke fen ynleverje; dat scil him ta in duit foldien wirde.