Lyk as in man to roer,
Troch klippen en troch banken,
Heart nei nin stoarmrumoer
Ef nei Sireneklanken,
Mar ’t skip mei goe’ bileid
Wer stjûrt yn feilichheit,
En om gjin need ef dead mear tinkt,
Dêr ’t lûd hoezé fen wâl ôf klinkt;
Sa gean’ ek Pallas bern
Nei al hjar peinzjend bodzjen,
Nei al dat lettersjên,
Dat digerjen en dodzjen,
Ut Leidens wyld gesûs
Nei ’t noflik âldershûs,
Dêr blydskip op de troanjes blinkt
En ’t wolkom hjar to mjitte klinkt.
Gelokkich, nomm’le miich,
Ik mei dy wolkom hjitte:
Dou bist dy sé oerdreaun;
Dyn skipke koe net stjitte.
Dou jagest’ stille skatten nei,
(Dy feije tiid noch oermacht wei,)
En eare, dy net kin forgean.
Dat, Petrus, is dyn heechste lean.
As ginstling fen natûr
Forskopste nea hjar ginsten,
Mar fleachst’ mei iverfjûr
Nei wittenskip en kinsten.
Dy sa syn tiid mei iver slyt,
Fielt nea it bittre selsforwyt,
Mar ’t is in streling for de geast,
For d’âlde dei in stipe en treast.
Gelok, gelok, myn frjeon,
Op al dyn libbens-wegen!
Dou hast’ it swiet fen ’t libben preaun
Priuw ek yn ’t ein hjar segen.
Dije oan yn learing en forstân,
Wird d’eare fen dyn hûs en lân,
En fen Bolswinas âlde stêd,
Dêr mannich wize kop útbrett’.
Farwol! Forjit dochs net,
Ho w’ altyd frjeonen wierne.
Farwol! Forjit dochs net,
Hwet wille wy wol hiene,
En hwer it lot dy hinne stjûrt,
Tink faek ho wy togearre oan ’t roer,
Sa mannich ljeave simmerjoun
Oer Fryslâns poelkes hinne dreauw’n.
Driuw ek dyn skipke sa’
Swiet, sêft, troch ’t libben hinne!
En falt ea it gelok dy ta,
Ef moatt’ ’er hjitte triennen rinne,
Biwarje den dyn edel aerd,
En wêz’ foarsichtich en bidaerd.
Hwer dy den ’t lot ek hinne laet,
Den hat it ûnk op dy nin faet.
Grou, Oct. 1841.
E. H.
Do myn âldste soan Piter to Leiden opgien wier ta dokter yn ’e letteren
winske syn omke Dr. Eeltsje him gelok mei it rjimke, dat hjir foargiet.
Piter wier der wakker mei yn syn bladeren en liet it drukke efter de
Latynske forhânlinge (dissertatie),[5] dêr hy op promowearre wier.
Nimmen hie dat stikje hjir achtslein, mar do dit ûnder de eagen fen de
gelearde Dútskers kaem, waerd it oars. Dadelik nei det Piter to Leiden
promowearre wier, gong hy nei Berlyn ta, om dêr syn Grykske stúdzjes
ûnder de biromde Böck foart to setten. Nearne nou bloeit de greate
taelstúdzje yn it algemien, en dy fen it Germaensk en Frysk yn it
bisonder, mear as to Berlyn, dêr de biromde profester Fryhear von
Richthofen, nei jierren en jierren fen in reusaftich blokken, dat
biromde wirdboek fen it âld-Frysk yn quarto ôfmakke hat, dêr nin
taelgelearde hjir iendris in drukker for fine scoe. As men dizze
hearlike skat goed yntaest en it lân-Frysk ’er by forstiet, den moat
men bikenne, det de Friezen nei sa folle forwoastjende ieuwen noch in
ryk en geheimnisfol taelynstinkt yn hjar binnenste omdrage, dêr hja
selme onbiwust fen binne. Us Piter makke to Berlyn gau frjeonen ûnder
de studinten, dy dadelik foelen op it rjimke efter syn dissertatie, dy
hy hjar jown hie. Troch hjar stúdzje wend oan de ienfâldige en edele
skiente fen de Grykske dichters, fielden hja dat deselde geast yn it
Fryske stikje amme.
Under syn gelearde kammeraten to Berlyn wier der ien, Ferdinand
Hanthal, dy ek mei rimen pielde, en sa’n skik yn it stikje fen myn
broer hie, det hy der in Heechdútske fortolking fen makke, dy ik hjir
folgje lit.