_Sinescallus Comitis Oxoniæ Nigro Militi._
Non decet Sinescallo tam magni Comitis
Ut Comes Oxoniæ verbis in Anglicis
Scrittere epistolas, vel suis in nuncijs
Aliquid proponere si non in Latinis.
Igitur ille pauperculus prædicti Comitis
Magnus Sinescallus magni Comitatis
Nuncupatur Norff. Latinis in verbis
Apud Knapton in curia in forma Judicis.
Tibi nigro militi salutem, et omnibus
Notifico, quod Langdon ille homunculus
Nullam pecuniam liberare vult gentibus,
Quod est magnum impedimentum nostris operibus.
Idcirco tibi mando sub pœna contemptus,
Quod tu indilate proprijs manubus
Scribas tuas lettras, quod ille homunculus
Copiam pecuniæ deliberet gentibus.
Sin autem per littras has nostras patentes
Ego et operarij, qui sunt consentientes
Omnes una voce promemus suos dentes
Nisi liberet pecuniam, cum simus egentes.
Teste meipso apud Knapton prædicta,
Est et michi testis Maria Benedicta,
Quod vicesimo die Julij non inde relicta
Erat summa solidi, res hæc non est ficta.
[Footnote 168-1: [From Fenn, iv. 458.] The ‘Black Knight,’ to whom
this facetious doggrel was addressed, seems to me to have been
most probably the later Sir John Paston, whose services the Earl
of Oxford, as the reader is aware, continually made use of. The
manor of Knapton came to John, 12th Earl of Oxford, who died in
1462, by his marriage with Elizabeth, grand-daughter of Sir John
Howard.]
1074