Mi jam diris, ke tre plaĉas al mi mediti en la dolĉa varmeteco de mia
lito, kaj ke ĝia agrabla koloro multe kunhelpas al la plezuro, kiun mi
trovas en ĝi.
Por havigi al mi tiun plezuron, mia servisto ricevis la ordonon eniri en
mian ĉambron je duono da horo antaŭ la momento, en kiu mi decidis leviĝi.
Mi aŭdas lin marŝanta malpeze kaj tuŝetanta ĝentilete la objektojn en mia
ĉambro, kaj tiu bruo kaŭzas al mi la plezuron senti min dormetanta,
plezuron delikatan kaj nesciatan de multaj homoj.
Oni sufiĉe maldormas, por scii ke oni ne tute vekiĝis, kaj por konfuze
kalkuli, ke la horo de la aferoj kaj zorgoj estas ankoraŭ en la sabla
horloĝo de la tempo. Iom post iom tiu homo fariĝas pli brua; tiel
malfacile estas sin deteni! Aliflanke, li scias, ke la horo fatala
proksimiĝas.--Li rigardas mian poŝhorloĝon kaj tintigas la pendaĵetojn por
min averti; sed mi ŝajnigas min ne aŭdanta; kaj por plilongigi ankoraŭ
tiun ĉarman horon, ne estas ĉikano, kiun mi ne faras al tiu malfeliĉulo.
Mi havas cent ordonojn por doni al li antaŭe kaj tiel pasigi la tempon. Li
bone scias, ke tiuj ordonoj, donitaj sufiĉe malbonhumore, estas nur
pretekstoj por resti en la lito ne vidigante, ke mi ĝin deziras. Ŝajnas ke
li ne rimarkas tion, kaj mi vere estas danka al li pro tio.
Fine, kiam mi eluzis ĉiujn miajn rimedojn, li antaŭvenas ĝis la mezo de la
ĉambro kaj staras tie, kun la brakoj krucigitaj, perfekte senmove.
Oni konfesos, ke ne estas eble malaprobi min pli sprite kaj pli delikate;
tial mi neniam kontraŭstaras al tiu silenta invito; mi etendas la brakojn
por montri al li, ke mi komprenis, kaj mi sidiĝas.
Se la leganto pripensos pri la konduto de mia servisto, li povos
konvinkiĝi ke, en kelkaj aferoj delikataj kiel tiu ĉi, la simplanimeco kaj
saĝo senfine pli valoras ol la plej lerta spriteco. Mi kuraĝas certigi, ke
la plej prilaborita parolado pri la malutiloj de la mallaboremo ne tiel
rapide decidigus min eliri el mia lito, kiel la muta riproĉo de Sro
Joannetti; perfekte honesta homo estas Sro Joannetti, kaj samtempe la plej
konvena homo por vojaĝisto kiel mi. Li estas kutiminta je la oftaj
migradoj de mia animo kaj neniam ridas pri la senraciaĵoj de _la aliulo_;
li eĉ direktas tiun ĉi kelkfoje, kiam ĝi estas sola, tiel ke oni povus
tiam diri, ĝi estas direktata de du animoj. Kiam ekzemple ĝi vestas sin,
li per gesto ĝin avertas, ke ĝi tuj metos siajn ŝtrumpojn returnite, aŭ
sian frakon antaŭ sian veŝton.--Mia animo ofte sin amuzis vidante la
malfeliĉan Joannetti kuranta post la malsaĝulo ĝis la fortifikaĵoj, por
averti ĝin, ke ĝi forgesis sian ĉapelon--alian fojon, sian naztukon.
Unu tagon (ĉu mi tion konfesos?) sen tiu fidela servisto, kiu ĝin atingis
malsupre de la ŝtuparo, la senpripensulo alvojirus al la Kortego sen
glavo, tiel fiere kiel ceremonimastro portanta la majestan bastoneton.