De voorzitter van de Londensche Vereeniging van Luchtreizigers, sir
Warren, liep met groote stappen heen en weer in het smaakvol ingerichte
clublokaal, terwijl een heer, evenals hij gekleed in sportkostuum, die
een glas warme groc naast zich had staan, hem met een minachtenden blik
met de oogen volgde.
„Ge kunt zeggen wat ge wilt, Mr. Hugglepech, als uw redeneering steek
hield, zou het vreeselijke ongeluk op onze „Nike” niet gepasseerd zijn!
„Ge zult toch zelf wel moeten toestemmen, dat de stuurinrichting niet
in orde was.”
De neerdaling had inderdaad niet ongelukkiger kunnen zijn. Het is nog
een groot geluk geweest, dat de dappere heeren in de dennen zijn
terechtgekomen, anders waren zij er slecht aan toe geweest.
„Maar de Nike is in flarden en wij kunnen lang wachten, eer wij weer
een bruikbaren ballon terug hebben!”
„Luister eens, Sir Warren,” antwoordde de andere heer, die kapitein en
ingenieur der Londensche club was, „ten slotte is het geheele ongeluk
zeker mijn schuld!”
„Als gij een zondebok noodig hebt, zoek dan iemand anders dan mij. Of
herinnert gij u niet, hoe dikwijls ik de beide heeren heb gewaarschuwd,
om met hun geringe ervaring niet met de proefmachine op te stijgen?”
Maar de beide heethoofden luisterden niet naar goeden raad!
„Ja wel, ja wel!” antwoordde de voorzitter, „ik heb het hun zelf ook
ontraden en gij eveneens, dat is waar! Maar kapitein, gij zult toch
moeten toegeven, dat het roer weigerde!”
Kapitein Hugglepech sloeg met de vuist op tafel, nam zijn pijpje uit
den mond en sprak:
„Sir Warren, laat mij nu met uwe beschuldigingen met rust, begrepen?
Aan dit ongeluk is, als ik het ronduit zeggen mag, niemand anders
schuldig dan gij zelf, mijn waarde!
„Wanneer gij mij de benoodigde gelden had toegestaan, toen ik hierom
vroeg, dan zou het veel te zwakke roer door een solidere inrichting
volgens deze teekening zijn vervangen!
„Dat is mijn opvatting van de zaak, mijnheer en ik kan u het bewijs
leveren!
„Ik verbied u daarom, eenige verdere beschuldiging te uiten, welke
alleen ten doel zou kunnen hebben, mijn reputatie in discrediet te
brengen en aan mijn bekwaamheden als ingenieur der luchtscheepvaart
afbreuk te doen!
„Gij zoudt er mij anders toe noodzaken om een gansch anderen toon tegen
u aan te slaan en zonder eenig uitstel mijn ontslag te nemen uit de
club!
„Mijn teekeningen en plannen zijn alle in orde! Als hier iets niet in
den haak is, dan is het zeer zeker het bestuur van de club, dat nooit
op het juiste oogenblik geld in kas heeft!
„Deze woorden moogt gij en uw mede-bestuursleden u wel ter harte
nemen!”
Na deze woorden dronk de kapitein een flinken teug uit zijn grocglas,
terwijl hij zichzelf in zware tabakswolken hulde.
„Ik verkies niet, op dezen toon toegesproken te worden!” riep de
voorzitter verontwaardigd uit.
„Als gij niet voor een groote lomperd bekend stond, kapitein
Hugglepech, zou ik u uw woorden kwalijk nemen! Nu echter erger ik mij
niet aan u, uw onbeschofte taal laat mij koud!”
„Wat, ik een lomperd? En mijn woorden laten u koud? Heb ik de 1000
pond, die ik voor het stuurtoestel noodig had, gekregen of niet? Hebben
de heeren den tocht ondernomen met de proefmachine, of niet? Ik verzoek
u, mij te antwoorden!”
De dikke voorzitter der club haalde de schouders op.
„Ik begrijp niet, waarom gij u zoo opwindt! Gij, als kapitein, hadt
geen toestemming tot den tocht mogen geven!
„Het is waar, wij hebben uw verzoek niet ingewilligd, maar wij konden
het niet! Er is geen geld in kas!
„Verder wil ik u geen verwijten maken! Laten wij vrede sluiten,
Hugglepech!”
Sir Warren naderde den kapitein en stak hem de hand toe, waarin deze
aarzelend en mopperend de zijne legde.
De president nam een stoel en sprak op fluisterenden toon:
„Het voornaamste is, dat wij onzen ballon zoo spoedig mogelijk weer
voor de opstijging gereed hebben, want anders gaat de heele club naar
den grond!
„Dit ongeluk heeft alle medeleden afgeschrikt en wij zouden heel licht
onze invloedrijkste leden kunnen verliezen!”
„Ik heb maling aan die ezels!” riep Hugglepech, terwijl hij op tafel
sloeg. „Zij willen hun neus in onze zaken steken en als ik beweer, dat
wij nog 1000 pond noodig hebben voor een roer, hebben zij het recht
niet, hun schouders op te halen, dan moeten zij het geld verschaffen!
„Men moet zich schamen voor de Duitschers, die millioenen over hebben
voor hun Zeppelin!
„Het is bijna niet te gelooven, dat Engelschen zoo krenterig kunnen
zijn!
„Maar dat is het waarschijnlijk ook niet. Er moet dunkt mij, veel geld
in kas zijn!”
De president krabde zich achter het oor.
„Een vervloekt klein beetje, kapitein!” antwoordde hij.
„Gij hebt gelijk, de vereeniging is verduiveld krenterig en nu is het
omhulsel ook nog aan flarden! Hoe wij dat alles zullen betalen, is mij
een raadsel!”
„Hohoho!” lachte de aëronaut spottend, „dat komt jullie toe!
„Eerst was het zaakje met 1000 pond te verhelpen, nu echter kost het
zeker 7000 of 8000, 100 niet 10,000! Dat is nog niet vast te stellen.
„En het geld moet toch bijeen gebracht worden, als niet de Londensche
Club van Luchtschippers—en dat zou een schande zijn voor Engeland—te
niet zal gaan!”
De president keek bezorgd voor zich.
„Een gelukkige tocht zou ons een groot aantal nieuwe leden hebben
aangebracht! Daarom liet ik ten slotte de twee enthousiasten hun plan
doorzetten. Maar nu dit ongeluk—hoe komen we aan geld? Vervloekte strop
hebben we!”
Kapitein Hugglepech knikte met een spottenden glimlach.
„Nu bekent gij eindelijk zelf, dat het uw schuld is! Bravo! Nu is het
parool: geld, of liever goud!
„Kijk uw kas eens na, Warren! Zonder geld is geen herstel mogelijk!
Laat de Lords en groote fabrikanten opdokken, zij hebben immers genoeg!
„Laat hen Engelands eer hooghouden!
„Open een bedelpartij voor ’s Lands belang en houd niet op, voordat gij
minstens 10,000 pond hebt losgekregen!”
„Brrr!” klonk het ontsteld van Sir Warrens lippen. „Maar ik zie ook
geen anderen uitweg, als het goud ons tenminste niet uit den hemel
wordt toegezonden.”
Op dit oogenblik kwam een bediende der Club de kamer binnen en
overhandigde den president twee visitekaartjes.
„Drommels!” riep Sir Warren op gedempten toon uit, „zouden dit
misschien twee engelen uit den hemel zijn?
„—Mr William P. Shaw—Chicago, Mr. Robert Bentley Shaw—Chicago!
„Kapitein, is dat niet de wereldberoemde milliarden-firma?”
„Die moet ge uitpersen, president! Gij verstaat die kunst trouwens
meesterlijk, dat moet ik bekennen!
„Als wij die twee in onze vereeniging hadden, was onze „Nike” spoedig
weer in gereedheid! Dat is zeker!”
De beide clubleden wisselden een veelbeteekenenden blik.
Daarop stond Sir Warren op, hij was nu van top tot teen de voorzitter
der Club en op levendigen toon sprak hij:
„Natuurlijk, met het grootste genoegen! Laat de heeren binnen!”
De bediende opende de deur.
Een heer van middelbaren leeftijd, van lange, slanke gestalte en met
een echt Amerikaansch voorkomen, trad, vergezeld door een jongeren
heer, het vertrek binnen, waar beiden door den president zeer
vriendelijk werden begroet.
„Mijn neef en ik,” ving de oudste aan, „stellen bijzonder veel belang
in de luchtscheepvaart.
„Wij hebben zooveel goeds gehoord van uw systeem, dat wij, indien gij
het goedvindt, de „Nike” gaarne zouden willen bezichtigen!”
Sir Warren verwenschte het noodlot.
Kapitein Hugglepech was intusschen ook opgestaan en bromde:
„Zeer jammer, juist nu onmogelijk!”
De president beijverde zich om Mr. Hugglepech voor te stellen als de
uitvinder van het „Nike”-systeem en als kapitein en aëronautisch
technicus der Vereeniging.
Mr. Shaw uit Chicago, of hij milliardair was of niet, was verrukt en
drukte den braven ingenieur steeds opnieuw de hand.
„Neen maar, Robert, dat treft al heel gelukkig,” sprak hij tot den
jongen man, dien hij als zijn neef had voorgesteld, „dat wij bij ons
eerste bezoek al dadelijk kennis kunnen maken met den genialen
uitvinder van het Nike-systeem, dat alle andere verre overtreft! Dat is
heerlijk!”
Kapitein Hugglepech bloosde als een schoolmeisje bij die woorden van
lof en bij de handdrukken van den beroemden man uit Chicago.
Hij luisterde met aangeboren bescheidenheid, die steeds bij groote
uitvinders past, naar de woorden van den Amerikaan, die stormenderhand
het hart van den ruwen kapitein had gewonnen.
Toen eindelijk de edele man bij het verhaal van den president over het
ongeluk, dat de „Nike” had getroffen, zelfs een heimelijken traan
wegpinkte, was ook Sir Warren geheel voor hem ingenomen.
Mr. Shaw bekeek op een uitnoodiging van Hugglepech de aanwezige
teekeningen en was vol geestdrift en bewondering voor het plan van den
luchtschipper.
Het was zelfs niet eens noodig, dat de president der Club hem
voorstelde om lid van de Londensche Vereeniging te worden.
„Waar het er op aan komt, menschelijke uitvindingen van den eersten
rang te steunen,” riep de Amerikaan vol vuur uit, „zijn de Shaws uit
Chicago nooit achter gebleven!
„Als gij het toestaat, mijnheer de voorzitter, dan treden wij
onmiddellijk als lid toe, nietwaar Robert?
„Ik schrijf in voor mijn neef en mij—om een kleine bijdrage te leveren
voor de reparatie der onovertrefbare „Nike” van den genialen heer
Hugglepech, voor het bedrag van 10,000 dollar, op voorwaarde, met mijn
neef zelf een tocht der hooggewaardeerde Londensche Club te mogen
meemaken.
„Tevens hoop ik, dat de voornaamste aëronaut van den tegenwoordigen
tijd, zooals ik den kapitein Hugglepech gerust durf noemen, mij verdere
bijzonderheden zal willen mededeelen op het gebied der
luchtscheepvaart.
„Het zou mij hoogst gelukkig maken, als ik eenmaal zelfstandig dit
vervoermiddel der toekomst zou kunnen besturen!”
Kapitein Hugglepech keek, rood als een kalkoensche haan, voor zich
neer.
De voorzitter echter straalde van vreugde, stak eerst den heer Shaw en
daarna diens neef Bentley Shaw uit Chicago beide handen toe en heette
beiden hartelijk welkom als medeleden van de Londensche Club, die het
zich tot een hooge eer rekende, zulke voorname, verstandige en modern
denkende heeren uit het vrije Amerika in haar midden op te nemen.
De heer Shaw betaalde dadelijk met groot genoegen het niet onbeduidende
entreegeld in Amerikaansch goud uit en gaf Sir Warren een chèque voor
een bedrag van 10,000 dollar op de Engelsche Bank, welke deze innig
gelukkig in ontvangst nam.
De president en kapitein Hugglepech beloofden, ja bezwoeren bijna, dat
de „Nike” zonder uitstel gerepareerd zou worden.
Inplaats van het nu geprobeerde roer zou het volkomen betrouwbare
stuurapparaat volgens Hugglepechs plannen worden aangebracht, ondanks
de hooge kosten, hieraan verbonden.
In dit geval stond de kapitein bij neerdaling in voor een
onberispelijke werking.
De beide Amerikanen hadden tot hun groot leedwezen niet veel tijd.
Zij namen spoedig afscheid, nadat zij hadden beloofd, meerdere bezoeken
te zullen brengen de eerstvolgende dagen en de beide Clubgenooten
bleven, bijna dronken van geluk, alleen.