O fluister zijn naam niet!--Hij rust' bij 't gebeent'
In schaduw der eenzame zode!
Weemoedig en stil zij de traan dien ge er weent,
Als de nachtdauw op 't graf van den doode!
Maar de dauw, die in stilte de zode besprengt,
Zal het gras des te frisscher doen groeien;
En de traan onzer smart, hoe verholen geplengd,
Doet in 't hart zijn gedachtenis bloeien.