Mijnheer Van Middelnesse ligt in 't groote ledikant. Mevrouw zet
papiljotten.
"'t Is onaangenaam, recht onaangenaam, zulke familie!"
"Maar hemel, Charles, hoe kan ik het helpen."
"Je hadt nooit op het dwaze denkbeeld moeten komen om zulke familie
te bezoeken."
"Je bent immers mee geweest, en vondt ze toen allerliest lieve
menschen."
"Gul, ja bespottelijk gul; maar dom--weetje dom, anders zou zoo'n
man niet hier zijn gekomen."
"Ja, Charles, 't spijt me."
"Als ie 't in de hersens neemt om ook overmorgen te willen blijven,
dan.... dan.... dan smijt ik hem de deur uit; of zie je, ik blijf
in m'n bed liggen en kun jij met je lieve familie, alleen de partij
houden en m'n jaardag vieren."
"Wees toch niet boos Charles, 't is immers niet _mijn_ schuld,
't Is waar, Janssen had wijzer moeten zijn of althans zich een
fatsoenlijker kleeding aangeschaft en zich op 't Hollandsch praten
wat toegelegd moeten hebben. 't Spijt me lieve, maar waarlijk ik kan
het niet helpen, en zelfs ofschoon het mij hinderde--heb ik hem niets
geanimeerd en zooveel mogelijk mijn best gedaan om hem voor kinderen
en meiden onzichtbaar te houden."
"De heele buurt zal weten dat wij er klompenfamilie op nahouden."
"Neen Charles, zelfs de meiden weten het niet, want, Sientje kon niet
begrijpen dat die man, zooals ze zeide, van nacht hier logeeren moest."
"En 't is ook aan jou, Emilie, om te zorgen dat het geheim
blijft!--Gelukkig! morgen gaat hij al vroeg op 't pad om niet voor
's namiddags terug te komen; dán naar mijn kamer en den volgenden
dag, coute qui coute zal hij de reis weer aannemen.--'k Wou wel eens
weten of Smits, dien wij van avond ontmoetten, mij herkend heeft. 't
Is een fatale positie. Er zijn standen in de maatschappij, Men moet
zijn fatsoen toch.... bewaren. Zie.... je.... fatsoen...."
Mijnheer geeuwt geweldig.
Op een zeer nietig en pover gemeubileerd zoldervertrekje ontdoet
zich de Betuwsche neef, bij 't schijnsel van een olielichtje, van
zijn Zondagsche kleeren. Janssen geeft weinig um proal of pracht,
't kamerke is best genoeg; in die bedstee zal ie wel sloapen.
Alschoon 't hum hier bij nêf en nicht perjen niet mee is gevallen,
zoo gleuft ie toch dat ze doen wat ze kunnen. Sanne Kee had 'r geen
verstand af, moar--tegenwoordig hiewen de minsen d'r weinig af um
zoo op 't lief te worden gevallen; veural niet bij steelui; en kiek,
nou hadden ze 't nog iengeschikt dat ie logeeren kos; nêf was toch
eiges met hum rondgewêst; 'en bietje stief, en arg munjes-moat moar
anders....
Janssen hoort gerucht; men komt de zoldertrap op. Twee personen
naderen zijn kamertje.... neen, naast het zijne schijnt een ander
vertrekje te wezen;--men gaat er binnen.
Een vervaarlijk gegeeuw--zulk een waarbij de geeuwer zich schrikkelijk
uitrekt--treft het oor van den logeergast, en de woorden volgen al
geeuwende: "Hé, lekker naar bed!"
Janssen houdt zich stil, want zie, dat was arg geheurig, krek asof
ie d'r bij was. Zeker sliepen doar de meides, en was 't 'en planken
beschotje dat zien kamerken afschei.
Onmiddellijk na de ontboezeming der geeuwster, klinkt het
fluisterend--nochtans voor Janssen zoo duidelijk alsof hij er bij
staat:
"Je moet niet zoo hard praete; die man laeit hier naas, en 't is zoo
'ehoorig."
"Nou," klinkt het antwoord--dat nu insgelijks op fluisterenden toon
wordt gegeven: "'k zou me voor zoo'n Gelderschen ham ook zeneeren! In
ieder geval wed ik dat ie al ronkt as 'en os."
"Heb jij 'ewete dat onze lauï van zoo min benne?" fluistert het
kindermeisje.
"Neen, maar ze willen 't niet weten," zegt Sientje: "eigenlijk kan je
't wel zien."
"Jae," herneemt de jongste; "want van meet af heb ik ezaid dat mijnheer
zoo op den blikslaeger bij ons in Schevelinge laijkt."
--"Ben je gek!"
--"Neen, en nou wil ik den blikslaeger toch raeis vraege of die
famielje van mijnheer is. Haij dáér is 'n aeige neef."
"Ze mosten zich schamen!" oordeelt de oudere dienstbode, maar voegt
er ook bij: "nou dat doen ze ook niet zuinig; toen domenie kwam van
morgen, toen was ze met neefje gevlogen, nog eer dat dominie 'en voet
binnen de koamer had."
"Ze waere bang dat wellaui 'oore zouwe dat haij ze _neef_ en _nicht_
noemt, maer 'k 'ep 't tweemael 'ehoord; en dat zaeit ie zoo gek,
hê hê, _nêf_ zaeit ie," lacht het meisje.
De oudste lacht harder.
"Stil toch," zegt de jongere.
"Wat kan 't mijn schelen!" herneemt de oudste: "dan hadden ze hun
mooien _nef_ maar op de lozeerkamer moeten leggen; maar zie je,
die hadden ze kwazie niet. Mevrouw wou me maer wijs maken, dat 't
'en boer was daar ze vroeger altijd de boter van kregen, en die z'n
schaapjes op droge had; ze wou dien man, zei ze, de kosten van 'en
lozement sparen en had 'm daarom het kamertje gegeven."
"'t Is al 't minste wat je ebbe kan, zoo'n Geldersche boer!" zegt
de kleine, "en z'n praete! je ebt nooit zoo'n aekelig praete
'ehoord!--Waer is me mus?--O, dankie."
Na een oogenblik van stilte: "'t Zou wel aerdig weze as ie overmorge op
mijnheers jaerdag bleef; jae, 'k lachte me slap as ie aen de partaij
moest zitten."
"Ze benne d'r wat bang voor, hoorie!" verzekert Sientje: "maar, toen
ik van avond langs mijnheers kamer kwam, toen hoorde ik ook toevallig
hoe hij hem beduidde dat ie overmorgen maar uitrukken moest; voor
mijn part gaat hij al morgen, want, met z'n straathanden draagt ie
emmers vol drek op de kleejen, en fooien, nou, daar lijkt ie wat naar!"
Gegeeuw! Gestommel! 't Verschuiven van een bedstee-gordijn! Gekraak;
tweede gekraak!
--"Nacht Aagchie!"
--"Sientje slaep wel!"
Stilte!
Binnen Janssens vertrekje liggen de Zondagsche kleeren op een stoel;
de eigenaar er van bergt zich zelf in een vochtige bedstee.