Wij hebben het genoegen u mijnheer en mevrouw Van Middelnesse voor
te stellen.
Zooals gij ziet, mijnheer is 'en net, klein en mager persoontje
met zeer gedistingeerde manieren; zijn haren en kleine bakkebaarden
krullen zeer fraai, en zijne handen mogen aristocratisch blank genoemd
worden. Op straat draagt mijnheer altijd gekleurde glacés. ZE. heeft
een "wezenlijk allerlieste" betrekking bij Financiën; van zich
zelven heeft hij _ook_ nog een weinigje; somwijlen doet hij eens
een kleinigheidje in de effecten... _enfin_; en, van mevrouws
kant... enfin, enfin!
Nietwaar, charmant wonen in den Haag, vooral dicht bij 't Bosch; 's
zomers heel plezierig; maar ook een mooie tuin, allerliest! allerliest!
Mevrouw Van Middelnesse geboren Zilver is wezenlijk een bekoorlijk
vrouwtje. Ofschoon een beetje kleiner dan mijnheer, heeft zij toch
meer voorkomen. In haar kring--zeer gedistingeerd--ofschoon in de
hofstad misschien van den vierden rang--heet zij een knappe vrouw,
en vooral mag zij dat heeten, wanneer men in aanmerking neemt dat
zij gedurende haar twaalfjarig huwelijksleven, aan mijnheer Van
Middelnesse zes Middelnesjes heeft geschonken!! Allerliefst lieve
kinderen, drie jongetjes en drie meisjes.
Gij ziet het, "mijnheer en mevrouw zijn reisvaardig." Het jongste
der kinderen is bijna twee jaren oud, en zonder bezwaar heeft mevrouw
dus aan den wensch van haar "lieve" gehoor kunnen geven om eens met
hem een heel klein toertje te maken naar Cleve, en Keulen, en den
Drachenfels, en dan door Gelderland terug.
Wij verzekeren u: voor de kinderen is goed gezorgd; de drie jongsten
gaan naar Grootma Van Middelnesse op de Prinsengracht, en de drie
oudsten blijven met de zeer vertrouwde gouvernante-bonne, benevens
een uitmuntend dienstboden-personeel in de ouderlijke woning aan
den Boschkant.
Het portier der vigilante wordt door den huisknecht zachtjes toegedaan,
twee van de kinderen huilen--omdat ze niet mee mogen: mevrouw huilt
ook--omdat ze _weg heeft gewild_, en kijkt nog eenige malen door
't achterglaasje zonder evenwel van hare liefjes iets te zien. De
huisknecht keert met de meiden in de keuken terug; pakt Saar, de dikke,
die "schei uit" zegt; drukt Lien, 't fijne nufje, die "foei" zegt,
een zoen in den hals: sprint boven op de tafel, en roept: "_'t Hek
van den dam!_ Saar, _flensies van avond!_" en Saar zegt: "Stil maar,
je zult 't goed bij me hebben," en Lien krijgt weer 'n zoen en zegt:
"Malle jongen, loop heen!"
_O heer_! zult u zeggen.
Neen, och neen, laat de echtelieden stilletjes reizen; ze zeggen in
de keuken niets meer dan 't geen mijnheer en mevrouw zoo dikwijls
gezegd hebben: "Je wilt wel eens vrij wezen."
't Is ons voornemen niet om het echtpaar op hun "tocht door
_Duitschland_!"--zooals mijnheer zegt--te vergezellen. Wij verhalen
alleen dat ZE., onder het bestijgen van den Drachenfels, glimlachend
verklaarde, dat men op reis zoo heelemaal sans gêne wordt, want kijk,
dat hij zóó maar, met zijn bloote handen, op den ezel zit.
De stoomboot, die het echtpaar naar Nederlandschen bodem terugvoert,
nadert Gelderlands hoofdstad.
"Mijnheer en mevrouw Van Middelnesse zitten bovenop, onder het zeil,
en drinken om zeven uren in plaats van thee een kopje koffie,--nog
zoo Duitsch!
"Waar ligt dan dat B. toch....?" vraagt mijnheer met een
gelaatsuitdrukking alsof hij zich de kantoorkaart van het Koninkrijk
der Nederlanden in haar volle grootte voor den geest haalt.
"B., wel op den weg naar Nijmegen, in de Betuw," antwoordt mevrouw:
"zoo'n beetje ter zijde. We kunnen dan een rijtuig nemen. Och, en je
zult ze een _ijselijk_ mee vergulden. Papa placht indertijd zooveel
met hem op te hebben; ik weet wel toen was hij zoo'n jongen van een
jaar of twintig, en pa zei altijd: _Cousin_."
"Maar--hij bestond je toch niet in den bloede?"
"Dat is te zeggen--neen--of eigenlijk ja, nog zoo'n beetje: zijn
vader was een halve broer van mama."
"Zoo, dan toch 'en halve; je zegt 'en kruidenierszaak, nietwaar?"
"Ja, maar heel in 't groot, en land en vee; en boter en 'en
kaasmakerij! Ma had altijd haar boter van neef; ook later toen pa al
van daar naar Utrecht beroepen was."
"Nu, wat mij betreft 't kan me niet schelen," herneemt de man, doch,
nadat hij langzaam zijn koffie heeft opgeslurpt voegt hij er bij:
"Maar--je hadt mij nooit gezegd dat die neef Janssen ook _kruidenier_
is."
Mevrouw krijgt een kleurtje en antwoordt:
"Toch heusch niet expres; maar schatje, zijn haas en patrijsjes
smaakten je elk jaar _bijzonder_; waarlijk, 't is een goed mensch! En
B., zie je, ik ben er geboren, 't was pa's eerste gemeente, en--ik
heb er nog zwak voor."
Onder het zeil der stoomboot werd de zaak verder bepraat. Na in
Arnhems omstreken de "mooie partijen" te hebben bezichtigd, zou men
neef Janssen te B. een bezoek brengen. Mijnheer schreef, het volgende
briefje, dat bij aankomst te Arnhem terstond op de post zou besteld
worden:
Zeer Geachte Heer en Neef!
Aangezien wij ons, na een Duitsch reisje, nog eenige dagen in deze
environs denken op te houden, zoo wenschten wij u en uwe geëerde
familie een bezoek te brengen. Indien u zulks convenieert wilden wij
daaraan gaarne Donderdag e. k. gevolg geven. Intusschen moet u zulks
niet in het minste derangeeren: _alles_ sans gêne.
In de hoop u alzoo geen belet te doen, noeme mij met de meeste
hoogachting, na minzame groete,
Zeer geachte Heer en Neef!
Uw zeer Dw. Dienaar en Neef C. Van Middelnesse.
_Arnhem_, Hotel: _Le Soleil._ _Maandag_.
Toen de echtelieden den anderen dag van een rijtoertje in hun logement
terugkeerden, werd hun door den portier met den sleutel van hun No.,
een franco brief overhandigd. Die brief luidde als volgt:
Geachte Heer en Neef!
Het zal zoowel voor mijn als voor mijn goeje wijf een groote eer zijn
de familie eens hier bij ons in B. te zien. Het treft nog al bijzonder
goed op Donderdag want Vrijdags gaai ik geregileerd naar Arnhem met
de markt, en Sanne-kee zegt ook, dat het goed komt van wegens dat we
juist een groote ham op schotel hebben, en van complimenten zijn we
niet thuis, hoor. Na de vrindelijke complimenten en ook van Sanne-kee
aan Mevrouw onze nicht, verblijve Uw Dienstvaardige Heer en Neef:
G. Janssen en echtgenoote. P. s. In haast.
B., den 8 Julij 18..
Toen mijnheer Van Middelnesse over den schouder van zijn echtgenoote
heen den brief had gelezen, zag de laatste toevallig in den spiegel
dat ZE. glimlachte, waarom ze goelijk aanmerkte: "Zie je--_in haast_,
maar anders een mooie letter, precies als op de adressen _wanneer hij_
den _haas en de patrijzen zendt_."