(_razen:_) Divel ... dat scilst (_stoarmet op Sijke ôf, dy’t hjar efter
Leistra forskûlet. Doar iepen. Frânske fljucht op Ate ta_).
FJIRDE OPKOMMEN.
Leistra, Sijke, Ate Jans, Frânske.
FRÂNSKE.
Ate ... yn ’e Godsnamme ... dû ... ho kinstû...?
SIJKE.
(_wylst Leistra útpiket:_) Dat moeit my. Hie him mar bigean litten. Den
hie men him licht ûnder kuratéle sette kinnen. Hast oars dochs gjin
kâns om efter syn jild to kommen, al bist ek tûzenris Frânske Minnema.
Kom ju.... Hwet? dy sokses der twisken útknypt? Dat scil him opbrekke!
(_ôf_).
FRÂNSKE.
(_wylst Ate op in stoel delfallen is; hân op syn skouder:_) Dat hie ’k
fen dy net forwachte, Ate. Ho kinstû dysels sa forjitte, om dy minsken!