Rafaël. Sachel. Esther. Aaron.
RAFAËL. Wat gebeurt hier?
ESTHER. Hij vraagt wat ’r gebeurt!...
AARON. Durf jij dat vragen!...
ESTHER. Vermoorden doe je ’m, die ouwe man! Kijk in wat ’n toestand je
’m gebracht heb!
AARON. Ben jij ’n zóón? ’n Ouwe blinde vader die je krankzinnig
maakt!...
SACHEL. Niet zoo hàrd praten!
ESTHER. Steek dan je pooten uit en breng ’m naar binnen!
RAFAËL. Kom vader!
SACHEL. Weg jullie tuig!—Alleen m’n zóón. O, Rafaël, lieve jongen,
goeie jongen! Wat motten jullie van me? ’k Ben ziek, ’k ben op. Laten
we naar binnen gaan! Vóór Levi thuis komt. Weg jij!
ESTHER. Hou je daar bij in! Dat mot je ànhooren!... Kindsch wordt-ie.
RAFAËL. Wees stil! Zìe je niet dat-ie ziek is....
ESTHER. Heb ìk ’r schuld an—jij, leeglooper!...
AARON. ’k Zou háár nog verwijte!... Og, dat loopt de spuigaten uit!...
ESTHER. Ziek? Ziek? Had ’m niet z’n kop gek gemaakt met die meid, met
jouw slêt!...
RAFAËL. Mijn slèt... Pas op! ’k Ben in geen stemming om je vuilheden an
te hooren!...
ESTHER. Mijn vuilheden? Mijn vuilheden?.... Ongeluk!... Daàr zit jouw
werk! In je graf zal je nog geen minuut rust hebben—jij niet en die
slet niet!...
RAFAËL. Pas op!... Pas op!... Je kent me nog niet! Als je m’n vrouw met
één woord beleedigt als ze daar thuis komt...
ESTHER. ’k Lach om je dreigementen! Zijn vrouw! De meid die mijn vuil
gereinigd heit! Zoek ’r! Ze is goddank vort... Met ’n fooi was ze af te
koopen!...
RAFAËL. Beest!...
SACHEL. Niewaar! Niet gelooven, Rafaël. Ze liegt ’t...
RAFAËL. Waar is ze dan?
SACHEL. ’k Weet ’t niet! ’k Weet ’t niet! ’k Heb ’r niet gezien!
RAFAËL. Waar heb je ’r heengezonden dat ze zoo lang wegblijft? Uren
wacht ’k voor niks.
ESTHER. Hij maakt zich bezorgd over dat krèng! (Gerucht).
RAFAËL. Stil! (loopt op de gracht toe).
SACHEL (schreeuwend). Niet bij ’t water!.....
ESTHER. Schreeuw toch zoo niet.
AARON. Ze kommen door de poort...