1. La Akademio opinias, ke la vortfarado en Esperanto estas fondita
sur la logika kaj senpera konstruo de ĉiu aparta vorto, kaj ne
sur tiel nomitaj »reguloj de derivado«; ke reguloj de derivado
malutilus al la lingvo, agante kontraŭ ĝia normala funkciado,
ke tiaj reguloj alportus arbitrajn elementojn, ĝenantajn por la
skribata lingvo kaj malutilajn por la parolata lingvo.
2. La Akademioj opinias, ke kelkaj aŭtoroj trouzas sufiksojn: tio
estas preskaŭ neevitebla en la parolata lingvo, sed tio estigas la
skribatan lingvon nenecese peza. La kaŭzo de tiu trouzo kuŝas en
la fakto, ke nevole oni ofte tro insistas sur ĉiu esprimota ideo,
por ĝin penetrigi pli forte en spiriton de l' aŭskultanto aŭ de l'
leganto. Ĉar aliflanke, oni ne devas tiom ŝparegi la sufiksojn, ke
la vortoj fariĝas nekompreneblaj, estas konsilinde difini la limojn,
inter kiuj oni devas resti, tiamaniere ke oni lasos al arbitro kaj al
personaj preferoj rolon kiel eble plej malgrandan.
La Akademio do rekomendas al la Esperantistaj aŭtoroj, ke ili sekvu
la du jenajn principojn, kiuj kontraŭstaras unu la alian kaj estas
la logika bazo de vortfarado en Esperanto:
a) _Principo de neceso_: En konstruon de vorto oni devas enkonduki
ĉiujn vortradikojn, sufiksojn, prefiksojn kaj finiĝojn necesajn por
elvoki klare kaj plene la ideon reprezentotan de tiu vorto.
b) _Principo de sufiĉo_: Se la ideo tiamaniere esprimita estas
jam bone kaj nekonfuzeble komprenata el la kunteksto sen iu el la
sufiksoj uzitaj, tiu ĉi sufikso povas esti elĵetata kiel neutila
kaj nenecesa.