Het is altijd van het hoogste belang, bij de beschouwing eener zaak,
juist voor oogen te hebben wat zij is.
Het eenige middel om juist te weten, wat deze of gene burgerlijke
instelling is, bestaat in het onderzoek van de wetten, waardoor
zij geregeld wordt. In verschillende tijden en bij verschillende
volken, werden verschillende instellingen met den naam van slavernij
bestempeld. De dienstbaarheid onder de aartsvaders was iets anders dan
de dienstbaarheid bij de Israëlieten, en deze weder iets anders dan
de dienstbaarheid bij de Grieken en Romeinen; al deze instellingen
verschillen zeer veel van elkander. En wat is nu de Amerikaansche
slavernij, zoo als wij die leeren kennen uit de wet en uit de
regtspleging?
Laat ons beginnen met te zeggen wat zij niet is:
1. Zijn de slaven niet wat de arbeidende klasse is.
2. Is zij geene voogdij.
3. Is het in geenen deele een stelsel van opvoeding van een
zwakker geslacht door een sterker.
4. Is het geluk van den slaaf in geen opzigt haar doel.
5. Is evenmin de tijdelijke welvaart of het eeuwig geluk van den
slaaf hare strekking.
Haar doel wordt zeer bepaaldelijk aangegeven in een vonnis van den
regter Ruffin. "Het doel is het voordeel van den meester, zijne
zekerheid en de publieke veiligheid."
Slavernij, dus, is onbeperkt despotisme, in den ruimsten vorm.
Het zou echter eene onregtvaardigheid zijn jegens het despotismus in
een beschaafden Staat, wanneer wij daarmede de Amerikaansche slavernij
vergeleken. De absolute regeringen in Europa beweren geen van allen
gegrondvest te zijn op het eigendomsregt van den heerscher over de
personen en vermogens van den beheerschte.
Dit is een vorm van het despotismus, zoo als slechts in de meest
barbaarsche streken der wereld bestaat, zoo als, bij voorbeeld,
in Dahomey.
Het absolutismus of despotismus in Europa erkent tot zekere hoogte
het geluk en de welvaart van den onderdaan, als den grondslag van
het gouvernement; en de wetgever wordt geacht zijne magt te bezitten
tot bevordering van het volksgeluk; zijn regt als wetgever wordt
verondersteld eenigzins voort te spruiten uit het denkbeeld, dat
hij beter het geluk van het volk begrijpt, dan het volk zelf. Geene
regering in de beschaafde wereld omhelst meer dat zuiver despotische
beginsel, dat bestond in de dagen der Persische en Assyrische
heerschappij.
De argumenten, die de slavernij verdedigen, moeten in hoofdzaak
dezelfde zijn als die, welke het despotismus van een anderen aard
verdedigen; en de bezwaren, die er zijn tegen in te brengen, zijn
ook juist van dezelfde soort als die, welke tegen het despotismus
van anderen aard zijn aan te voeren. De gewoonten en daden waarvan
zij oorzaak zijn, komen eveneens geheel overeen met die, waartoe
despotismus ten allen tijde aanleiding heeft gegeven.
Wordt de slaaf van misdaad verdacht, zijn meester heeft het regt
om zijne schuld te onderzoeken door pijniging (zie de Staat tegen
Castleman). Zijn meester heeft, door de daad, meestal magt over
leven en dood, ten gevolge der uitsluiting van het getuigenis van een
slaaf. Hij heeft de magt den slaaf, ten allen tijde, te verbannen,
zonder daarvoor aan iemand rekenschap te zijn verschuldigd, naar eene
plaats, nog verschrikkelijker dan Siberië, en hem te veroordeelen
tot een arbeid, zwaarder dan op de galeijen. Hij heeft ook eene
onbeperkte magt over de eer van zijn slaaf; hij kan hem beschuldigen
van elke misdaad, en toch hem alle onderzoek of verhoor onthouden,
en eindelijk hem verkoopen, terwijl zijne eer door eene lasterlijke
aantijging, die hij niet van zich heeft kunnen werpen, bezoedeld is.
Dit zijn ook allen misbruiken, die men in eene despotische regering
gelaakt heeft. Het zijn regten, waarvan goede despoten geen misbruik
hebben gemaakt, maar onder bescherming van iederen slaven-houdenden
Staat, en onder bescherming van al de Vereenigde Staten, worden zij
zonder gewetensbezwaar door achtenswaardige menschen misbruikt.
Maar, wij hebben het reeds gezegd, het ergste despotismus is dat,
hetwelk zich ook over de ziel uitstrekt, die de vrijheid van het
geweten aan banden kan leggen, en den mensch berooft van het regt om
God te leeren kennen en te dienen, zooals hij verlangt. In vroeger
dagen sidderden de koningen op hun troon en de landman aan zijn haard
evenzeer voor een despotismus, dat zich bevoegd verklaarde, te binden
en los te maken, het Koningrijk der Hemelen te openen en te sluiten.
En toch, die magt om het geweten te dwingen, om de regten te loochenen
die de godsdienst geeft, en al de middelen, die een mensch ten
dienste staan om zijn Maker te leeren kennen, en naar Zijn wil te
leeren handelen, hem te onthouden, die magt is onder bescherming van
iederen Staat en van al de Vereenigde Staten geplaatst in handen van
een ieder, van welk karakter ook, die daarvoor kan betalen.
Het is eene treurige maar ernstige waarheid, dat de grootste Republiek
der wereld, onder hare nationale bescherming het drukkendste stelsel
van despotismus heeft genomen, dat met mogelijkheid bestaan kan.
Met betrekking tot een der punten, die wij hier opnoemden, namelijk het
regt van den meester om zijn slaaf, dien hij van misdaad beschuldigt,
een regterlijk onderzoek te onthouden, vinden wij een krachtig
voorbeeld in hetgeen voor ongeveer twee jaren in het district Columbia
voorviel. Het gebeurde komt, zooals het in verschillende nieuwsbladen
van dien tijd werd medegedeeld, hoofdzakelijk hierop neder. Een
aanzienlijk man te Washington, de hoofdstad van onze gansche Republiek,
ouderling der presbyteriaansche gemeente, bezat eene slavin die voor
eenige jaren hare belijdenis bij de Doopsgezinden had afgelegd. Hij
beschuldigde haar van eene poging om zijn gezin te vergiftigen, en
leverde haar terstond in handen van een slavenhandelaar, die haar met
zich zou nemen naar Alexandria en in een slavenhuis gevangen zette,
tot dat het schip waarmede hij vertrekken wilde, reisvaardig zou
zijn. Het arme meisje had eene moeder, die leed als elke natuurlijke
moeder lijden moest.
Toen zij het lot van hare dochter vernam snelde zij naar het
slavenhuis, en smeekte met tranen in de oogen dat haar een onderhoud
met hare dochter werd toegestaan; maar zij werd onbarmhartig
teruggestooten en weggejaagd! Toen trachtte zij een onderhoud te
hebben met den ouderling; maar ook dit gelukte haar niet. Genoeg geld
was haar toegezegd om hare dochter te koopen, maar de eigenaar wilde
naar geene belofte luisteren.
Wanhopend begaf zich de moeder naar een advokaat te Washington,
en verzocht hem voor haar een brief op te stellen. Zij vertelde hem
wat zij verlangde dat er in gezegd zou worden, en hij kweet zich van
zijne taak, zooals zij-zelve het zou gedaan hebben, wanneer zij niet
van het voorregt om onderwijs te genieten ware verstoken geweest. Haar
brief luidde als volgt:
Washington, 25 Julij 1851.
Mijnheer,
Ik wend mij tot u, als tot een rijk Christen, vrijgeborene en
vader, ofschoon ik-zelve slechts eene arme slavenmoeder ben. Ik
wil met u spreken over een eenig kind, dat ik lief heb, die de
Christen godsdienst, even als gij-zelf, belijdt, en lidmate
is der Christelijke kerk, en die door de uitoefening van uw
regt van eigendom, nu wegkwijnt als gevangene in een hatelijk
mannen-slavenhuis, waar zij blijven moet tot zij verkocht zal
zijn. Ik kom om vóór u te bepleiten de toepassing dier heilige wet:
"Wat gij wilt dat u de menschen doen zullen, doe dat alzoo."
Met groote moeite heb ik vrienden gevonden, die mij willen
helpen mijn kind te koopen, om ons voor die wreede scheiding
te bewaren. Gij, als vader, kunt begrijpen wat ik voelde, toen
men mij zeide, dat gij besloten hadt haar verre heen te bannen,
en mij dus de hoop ontnomen hadt haar ooit weder te zien.
Bijna zes jaren lang heeft mijn kind slavenarbeid bij u verrigt,
van haar zestiende tot haar twee-en-twintigste jaar heeft zij hard
gewerkt in uwe woonkamer, uwe keuken, uw kelder en uw stal. Bij
dag en bij nacht was uw wil en uw bevel voor haar de hoogste wet;
maar dit alles was te vergeefs. Indien haar zelfs in al dien tijd
een weinig koffij of thee gegeven is, dan was het op kosten van
hare slavenmoeder, niet op uwe kosten.
Gij zijt een voorganger in de gemeente en een man des gebeds. Als
zoodanig en als de oppermagtige eigenaar van mijn kind, vraag ik
ootmoedig, of zij die zachte en liefderijke behandeling genoten
heeft, dat schoone voorbeeld heeft gezien, die haar in haar
treurigen toestand konden bemoedigen? Heeft zij uit uwe handen,
door een waarachtig godsdienstig onderwijs in het woord van God,
eene volkomene en goede voldoening gehad voor al haren arbeid? Het
is niet aan mij alleen dat gij die vragen moet beantwoorden. Gij
erkent het gezag der wetten van Hem, die vrijmaking aan den
gevangene verkondigde, en die u beveelt uwe dienstmaagd te geven
"wat regt en billijk is." O! ik bezweer u, onthoud in deze bange
ure mijn kind niet datgene, wat haar laatste hoop zal wegnemen,
en dat uwe eigene ziel in het verderf zal storten.
Men zegt mij dat gij mijne dochter van misdaad beschuldigt. Kan
dit waarlijk zoo zijn? Kan het zijn dat gij uwe pligten als eerlijk
man en goed burger vergeet; dat gij liever de schuldige voor geld
verkoopt, dan haar voor den regter te dagen, waar gij weet dat zij
gaarne zou verschijnen? Wat zoudt gij zeggen, indien men u van eene
misdaad beschuldigde, en weigerde u voor de regtbank te roepen? Is
haar goede naam niet evenveel waard aan haar, in de Gemeente,
waartoe zij behoort, als uw goede naam aan u dierbaar kan wezen?
Denk, voor een oogenblik, dat uwe dochter, die gij liefhebt, in
plaats van de mijne in deze heete dagen in eene slavengevangenis
zat, gevoed werd met het ellendigste voedsel, geheel overgegeven
was aan den wil van een slecht mensch en van het regt verstoken
was, dat zelfs den moordenaar niet ontzegd wordt, om het gelaat
zijner vrienden te zien. O! dan zoudt gij ook lijden! Och! heb
dan ook medelijden met eene arme slavenmoeder en haar kind, en
doe voor ons wat gij zoudt willen dat men voor u deed, wanneer
gij verschijnen zult voor den Hoogsten Regter, en wanneer uwe
grootste vreugde zal zijn te kunnen zeggen: "Ik heb de verdrukten
vrijgemaakt."
Ellen Brown.
Maar het meisje werd naar het Zuiden gezonden en daar verkocht.
De schrijfster heeft deze mededeelingen ontvangen van hem, die den
brief schreef. Of de handelwijze van den eigenaar stipt wettig was,
is iets waarvan wij niet geheel overtuigd zijn. Dat het eene daad
was, waarin de wet zich niet kon mengen, is zeker, maar even zeker
is het, dat het eene daad was, waartegen de publieke geest niet
opkwam. De man, die zijne magt aldus uitoefende, stond bekend als
een godsdienstig man, bekleedde eene belangrijke betrekking bij de
Christelijke kerk; en geene enkele handeling der Christen-gemeente,
waartoe hij behoorde, toont aan, dat men zijne daad niet als zeer te
regtvaardigen beschouwde.
En is niet juist deze uitoefening van magt hetgeen ons het meest
schokt, wanneer wij ze van vreemde despoten zien?
Lezen wij niet met siddering, dat in Rusland of Oostenrijk een man,
die van eene misdaad verdacht wordt, wordt opgeligt, van zijne vrienden
wordt gescheiden, geene gelegenheid wordt gelaten om voor den regter
zich te verdedigen, maar naar Siberië of eenige andere vreeselijke
plaats van verbanning wordt gevoerd?
Waarom is het despotismus in eenig opzigt erger wanneer het door een
Staat, dan wanneer het door een persoon gepleegd wordt?
Er bestaat tegenwoordig een heftige strijd tusschen het despotisch en
republikeinsch beginsel. Alle argumenten, die ter verdediging van de
slavernij worden aangevoerd, zijn evenzeer geldig voor de verdediging
der despotische regering, en er gelden zelfs enkele argumenten ten
gunste der laatste, die niet voor de eerste van kracht zijn.
Er zijn argumenten, en zeer tastbare, ten gunste van eene despotische
regering. Niemand kan ontkennen dat zij door despotismus eene zekere
kracht, eenheid, snelheid van werking erlangt, die uit den aard der
zaak eene republiek niet kan bezitten. Het despotismus heeft meer
deugdelijke stelsels van staatkunde tot stand gebragt en in stand
gehouden dan eenige republiek. De vorige Koning van Pruisen was door
zijne absolute magt in staat een beter stelsel van volksopvoeding in te
voeren, dan ons ooit gelukt is in Amerika tot stand te brengen. Hij
stelde districten naar goedvinden in en verpligtte ieder ouder,
of hij wilde of niet, zijne kinderen te doen schoolgaan.
Indien wij hierop antwoorden--zoo als wij ook doen--dat het geven van
absolute magt aan iemand, die er een regtmatig gebruik van zal maken,
ongetwijfeld gunstig werken moet op den Staat, maar dat er zóó weinige
menschen zijn, van wie dat rigtig gebruik is te veronderstellen, dat
deze regeringsvorm niet als veilig mag beschouwd worden, dan hebben
wij een argument aangevoerd, dat veel meer tegen de slavernij gerigt
is dan tegen eene despotische regering, want zeker is de kans oneindig
grooter om in een tijdvak van vijftig jaar één man te vinden, die in
staat is om een wijs gebruik van die magt te maken, dan om iederen dag,
in ons land, duizenden te vinden, die met zulk een magt kunnen bekleed
worden. Het is eene treurige en zeer ernstige waarheid, dat Amerika
zoowel in de handen van de slechtsten als van de besten uit het land,
die despotische magt legt, die zij onveilig acht zelfs in de handen
van den verlichten, wel opgevoeden en beschaafden keizer van Rusland.
Met al onze republikeinsche vooroordeelen, kunnen wij niet ontkennen
dat Nikolaas een man van talent, en door zijne opvoeding een zeer
liberaal man is; wij weten ook dat hij een man is van een ernstig
en godsdienstig karakter; hij voorzeker, die steeds handelen moet
voor het oog der gansche wereld, wordt door de publieke opinie
zeer aan banden gelegd, en moet zijne handelingen wel wegen. Maar
wie zijn zij, aan wie de Amerikaansche wetten eene magt verleenen,
onbeperkter nog dan die van den Keizer van Rusland of den Keizer van
Oostenrijk? Hij kan een zeeroover geweest zijn; hij kan een dronkaard
wezen; hij kan, als Souther, teregtgestaan hebben voor eene daad,
waarvoor de menschheid terugdeinst; maar niet te min schenkt hem de
Amerikaansche slavenwet eene onverantwoordelijke magt--magt over het
ligchaam, en magt over de ziel.
Aan welke zijde dan staat Amerika in dien grooten strijd, die thans
tusschen zelfregering en despotismus gestreden wordt? Aan welke zijde
moet Amerika staan in dien grooten strijd voor de vrijheid van geweten?
Verbieden die despoten in andere rijken hun onderdanen het lezen van
den Bijbel? De slaaf in Amerika is daarvan door de krachtdadigste
middelen uitgesloten. Zeggen wij: "ja, maar wij lezen den Bijbel
voor onze slaven en verkondigen hun het Evangelie mondeling"? Dit
is juist wat het kerkelijk despotismus in Italië zegt. Zeggen wij,
dat wij er niets tegen hebben, dat onze slaven den Bijbel lezen,
indien het daarbij blijft; maar dat te gelijk daarmede een stroom van
algemeene kennis zal binnendringen, die de bestaande orde van zaken
verbreken zal--welnu, ook dat is juist wat in Italië gezegd wordt.
Zeggen wij, dat wij het wenschelijk zouden achten, dat de slaaf
zelf den Bijbel las, maar dat hij, in zijne onkunde, er valsche
gevolgtrekkingen en dwaalbegrippen uit putten zou, en dat wij er daarom
de voorkeur aan geven hem die waarheden mondeling te verkondigen--ook
dit is juist wat het kerkelijke despotismus in Europa zegt.
Zeggen wij in onzen hoogmoed, dat eene despotische regering alles
weert wat het volk kan opvoeden en verheffen--bestaat diezelfde vrees
dan niet in al de despotische slaven-Staten van Amerika?
Aan welke zijde dan zal Amerika staan in dien grooten en gewigtigen
strijd?