Het was het oogmerk der schrijfster, bij het schilderen der huiselijke
inrigtingen van Mr. en Mrs. Shelby, een tafereel op te hangen van de
schoonste zijde van het slavenleven, waar trage inschikkelijkheid en
goedhartig geduld door eene regtmatige tucht en een met bekwaamheid
en oordeel medegedeeld godsdienstig onderwijs worden getemperd.
De schrijfster heeft hare taak niet aanvaard, zonder veel aan beide
zijden van het vraagstuk te lezen, en bijzondere moeite te doen,
om al de meest gunstige voorstellingen der slavernij te verzamelen,
welke zij kon bekomen. Daar de lezer misschien nieuwsgierig zal zijn,
om eenigen van deze documenten te zien, zal de schrijfster die in
hun geheel mededeelen. Er is voor de wereld volstrekt geen gevaar
in, dat zij de allerschoonste zijde der slavernij te zien krijgt; de
gruwelen en barbaarschheden, die daaraan noodzakelijk verbonden zijn,
zijn zelfs zoo schrikkelijk, dat men waarlijk wel al den troost noodig
heeft, welken men uit berigten gelijk de onderstaande kan ontleenen,
om zich voor volslagene wanhoop aan de menschheid te bewaren. Het
eerste stuk is uit Mr. J. K. Paulding's Brieven over de Slavernij
genomen, en is een brief van een Virginisch planter, wien wij, naar
zijne manier van schrijven, voor een beminnelijk, innemend man moeten
houden, die waarschijnlijk den staat der zaken op zijn eigen goed
volkomen naar waarheid beschrijft.
Waarde Heer!
Wat de eerste vraag aangaat, betrekkelijk de "regten en pligten
van den slaaf," weet ik niet welk eene uitgebreidheid van dit
gedeelte van het onderwerp men op het oog heeft. Op de eenvoudigste
wijze beschouwd, gelijk men het in Virginië begrijpt en behandelt,
zou ik zeggen dat de slaaf aanspraak heeft op eenen overvloed van
goed, eenvoudig voedsel, op grove, maar goede kleeding; op eene
warme, maar nederige woning; op bescherming wanneer hij gezond,
en hulp wanneer hij ziek is; en dat het aan den anderen kant
zijn pligt is, zijnen meester alle dienst te bewijzen, die hij
behoudens volmaakte gezondheid bewijzen kan, en zich onderdanig
en eerlijk te gedragen. Andere aanmerkingen doen zich op, maar
zullen voegzamer onder verschillende hoofden aangevoerd worden.
2. De huiselijke betrekkingen tusschen meester en slaaf.--Deze
betrekkingen worden door velen in het Noorden zeer verkeerd
begrepen, daar zij deze woorden voor gelijk beteekenend achten
met onderdrukker en onderdrukte. Niets kan verder bezijden
de waarheid zijn. De toestand der Negers in dezen Staat is
zeer verbeterd. De eigenaren waren voorheen minder in getal en
rijker dan tegenwoordig. Verafgelegene kwartieren werden dikwijls
aangehouden om het aristocratisch heerenhuis te schragen. Deze
werden zelden door de eigenaren bezocht; en gevoellooze opzigters,
dikwijls verwisseld, werden gebezigd om hen voor een aandeel
in den oogst te beheeren. Deze lieden mishandelden het land en
somtijds de slaven. Hun post was slechts voor een jaar vast, en
natuurlijk deden zij hun best met hun korten tijd van gezag. Ten
gevolge van onze instellingen is de grondeigendom meer verdeeld
geworden, en wonen nu de meeste grondeigenaren op of bij hunne
goederen. Er zijn, wel is waar, uitzonderingen, vooral onder de
rijke heeren in de steden; maar deze laatsten zijn bijna alle
verlicht en menschlievend, even welgezind voor den grond als voor
den slaaf die dezen bebouwt. Ik zou eenige edele voorbeelden van
vaderlandlievende, doortastende verbeteringen onder hen kunnen
aanwijzen. Maar om tot de op hunne goederen wonende eigenaren
terug te keeren: de meesten van hen zijn op het goed groot
geworden; van de oudere Negers hebben zij in hunne kindschheid
tallooze blijken van vriendelijkheid ontvangen; de jongere zijn
niet zelden hunne speelmakkers geweest (niet de meest voegzame,
dit beken ik,) en aan beide zijden wordt dus veel welwillendheid
voortgebragt. Daarbij komt nog, dat de meeste menschen aan hun
eigendom gehecht zijn; en deze gehechtheid is sterker in het geval
van personen dan van zaken. Dit weet ik en gevoel ik. Het is waar,
er zijn harde meesters, maar er zijn ook slechte echtgenooten
en vaders. Deze allen zijn uitzonderingen op den regel, niet de
regel zelf. Zullen wij daarom die betrekkingen, en de regten en
het gezag daaraan verbonden, over het geheel veroordeelen, uit
hoofde van het toevallige misbruik? Ik zou vele voorbeelden kunnen
vermelden van sterke gehechtheid aan de zijde van den slaaf, maar
wil er slechts een paar van aanvoeren, waarvan ik zelf het voorwerp
ben geweest. Het werd de vraag, of een trouwe dienaar, van zijne
kindschheid af bij mij opgevoed, zijnen meester zou laten varen,
of wel zijne vrouw en kinderen, aan welke hij met liefde gehecht,
en voor wie hij zeer oplettend en goed was. De proef was zwaar,
maar hij besloot die teedere banden te verbreken en bij mij
te blijven. Ik liet het geheel aan zijne keus over, hoewel ik,
mijn belang raadplegende, hem niet voor het vierdubbele van den
prijs had willen missen, dien ik waarschijnlijk zou gekregen
hebben. Gelukkig was ik later in staat om zijne familie te
koopen, met uitzondering van eene dochter die goed geplaatst is,
en niets dan de dood zal hen voortaan scheiden. Indien de proef
genomen werd, ben ik overtuigd dat vele meesters zulke treffende
bewijzen van trouw zouden ontvangen. Iemand verhaalde mij slechts
een paar dagen geleden een dergelijk, zelfs nog sterker geval,
van een zijner slavinnen. Tot belooning der ijverige en teedere
oppassing eener geëerbiedigde moeder in hare laatste ziekte,
deed ik het voorstel om eene gezonde en schrandere vrouw, omtrent
dertig jaren oud, de beste ziekenoppasster en in alle opzigten
eene van de beste dienstboden in den Staat, van welke ik slechts
half eigenaar was, te koopen en vrij te laten; maar zij weigerde de
familie te verlaten en heeft het sedert beter gehad dan alsof zij
vrij was geweest. Het zal wel verschooning vinden als ik hier een
koddig geval verhaal, dat ik eenigen tijd geleden gehoord heb. Een
begunstigd en verwend dienaar verzocht zijnen meester om hem aan
een ander heer te verkoopen. Zijn meester weigerde dit, maar zeide
hem, dat het hem volkomen vrij stond naar het Noorden te gaan,
indien hij nog niet vrij genoeg was. Na eenigen tijd herhaalde
hij zijn verzoek; en toen hij gedrongen werd om eene verklaring
van zijn zonderling gedrag te geven, zeide hij zijnen meester,
dat hij zich voor teringachtig hield en spoedig sterven zou; en
hij dacht dat Mr. B. beter in staat was om het verlies te dragen
dan zijn meester. Hij werd naar eene medicinale bron gezonden en
herkreeg zijne gezondheid, indien hij deze al ooit verloren had,
waarvan zijn meester geene kennis had gedragen.--Het zal niet
ondienstig zijn mijn eigen gedrag ten opzigte mijner bedienden
te beschrijven, welke ik poog gelukkig te maken, terwijl ik
voordeel van hen trek. Ik weiger nooit hun te woord te staan,
maar luister geduldig naar hetgeen zij mij willen mededeelen. Ik
praat gemeenzaam met hen die te oud zijn om meer dienst te doen,
en met hen die nog te jong daartoe zijn. Met de anderen neem ik
eene meer voorzigtige terughouding in acht, maar ik moedig allen
aan, om mij zonder vrees te naderen. Bijna nooit ga ik naar de
stad, zonder dat ik voor sommigen van hen boodschappen heb te
verrigten: en ik denk dat zij mij liefst gebruiken, daar zij
gelooven dat ik, als hun geld niet geheel toereikend mogt zijn,
er wel een weinigje zou bij leggen; en niet zelden doe ik dat ook,
om iets des te beters voor hen te krijgen. De betrekking tusschen
mijzelven en mijne slaven is bepaald vriendelijk. Ik houd eene
tamelijk strikte tucht, met goedheid gemengd, en zelden verlies ik
eigendom door diefachtige, of arbeid door weggeloopene slaven. Ik
sluit nooit de buitendeuren van mijn huis. Het wordt gedaan, maar
door de bedienden; en zelden denk ik daar aan. Ik ga op bepaalde
tijden voor twee maanden van huis, en laat dan het woonhuis,
het zilverwerk en andere kostbaarheden aan de bedienden over,
zonder zelfs de voorwerpen na te tellen.
3. De duur van den arbeid der slaven.--De dag wordt gewoonlijk lang
genoeg geacht. Nachtwerk wordt niet door mij gevorderd, behalve
eens in de week om koren te bolsteren tot hun eigen gebruik, en
bij eenige andere noodzakelijke gelegenheden. Het volk, gelijk
wij hen doorgaans noemen, moet met het aanbreken van den dag hunne
huizen verlaten en tot aan den donker werken, met eene verpoozing
van een half uur tot een uur voor het ontbijt, en een tot twee
uren voor het middagmaal, naar het jaargetijde en de aard van
het werk is. In dit opzigt kunnen onze Negers, naar ik meen,
eene gunstige vergelijking met alle andere arbeiders doorstaan.
4. De vrijheid gewoonlijk aan de slaven vergund--hunne feestdagen
en vermaken, en de manier, waarop zij gewoonlijk hunne avonden
en feestdagen slijten.--Het is hun verboden van het goed te
gaan, zonder vooraf verlof te hebben bekomen; hoewel zij dezen
regel dikwijls overtreden, en dat ongestraft, behalve in zeer
erge gevallen. Zij die vrouwen op andere plantaadjes hebben,
gaan deze op zekere bepaalde nachten bezoeken, en hebben eene
vergunning van tijd om te gaan, en terug te komen, evenredig
aan den afstand. Mijne Negers hebben verlof en worden zelfs
aangemoedigd om zoo veel eenden en hoenders op te kweeken als
zij kunnen; om groenten tot eigen gebruik en eene plek koren
ten verkoop te planten; om hun handwerk uit te oefenen, wanneer
zij er een verstaan, hetgeen velen doen; om muskusratten en
andere dieren te vangen voor het bont of het vleesch; om bijen
te houden; om, in het kort, een eerlijken stuiver te verdienen,
op alle manieren, waartoe het toeval of hunne eigene schranderheid
gelegenheid geven. De opgenoemde manieren zijn echter die, welke
het meest worden aangewend, en overleggende slaven zijn in staat,
om daarmede hoofd voor hoofd van vijf tot dertig dollars te
verdienen. Het koren is eene andere soort dan die ik verbouw, en
wordt alles door mij gekocht. Zeer vele hoenders worden opgebragt;
ik heb dit jaar vernomen, dat een man voor tien dollars waarde te
gelijk verkocht heeft. Eene der voornaamste bronnen van winst is
het bont van de muskusrat; en om deze te vangen zijn de moerassen
van het goed sedert onheugelijken tijd afgedeeld, en deze deelen
worden bijna als erfelijke leengoederen bezeten. De Negers
hebben aan Nat Turner [1] en Tappan de inkorting van sommige
hunner voorregten te danken. Als opregt vriend der zwarten,
heb ik de roekelooze tusschenkomst dezer lieden zeer beklaagd,
uit hoofde der beperkingen, welke het noodzakelijk is geweest, of
welke men noodzakelijk heeft geacht, daarna op te leggen. Sedert
den aanslag van den eerstgenoemden held, is het hun verboden
te prediken, behalve voor hunne medeslaven, die aan denzelfden
eigenaar toebehooren; openbare begrafenissen te houden, tenzij
een blanke daarbij de lijkdienst verrigt, en te leeren lezen en
schrijven. Hunne begrafenissen gaven hun voorheen groot genoegen,
en het was hier gebruikelijk, de betrekkingen des overledenen van
spek, brandewijn, meel, suiker en boter te voorzien, waarmede
op hunne manier een groot onthaal werd aangerigt. Wij hadden
eens groot vermaak in een hartigen kerel, die zijne meesteres
verzocht om hem bij zijn leven zijne begrafenis te laten houden,
daar die hem dan nog goed zou doen. Dit schalksche verzoek werd
toegestaan, en ik durf zeggen, dat er nooit eene begrafenis was,
waarvan de hoofdpersoon zelf zooveel genot had. Toen dit werd
toegestaan, predikten verscheidene Negers met groote vlugheid van
taal. Ik was er eenige jaren geleden bij tegenwoordig, toen een
Episcopaalsch geestelijke het volk, na voorafgaande oproeping,
aansprak. Na het slot eener uitmuntende leerrede stond een
neger-prediker op en dankte hem vriendelijk voor zijne rede,
maar zeide hem ook rondborstig, "dat de vergadering zijn lingo
niet verstond." Daarna vervolgde hij zelf, met groote heftigheid
en radheid, woorden smedende, wanneer hij die niet voor de hand,
of liever voor de tong vond, en overtuigde zijne toehoorders
zonder twijfel van zijne meerderheid boven zijnen blanken
mede-arbeider in het veld der genade. Mijn broeder en ik, die
aan elkander grenzende goederen hebben, hebben onlangs op de
grenslinie daartusschen eene kapel gebouwd en eenen geschikten
prediker van de gezindte der Baptisten, waartoe de Negers bijna
uitsluitend behooren, gebezigd om hun godsdienstig onderwijs
te geven. Behalve als een voorbereidende stap tot emancipatie,
houd ik het voor zeer onstaatkundig, zelfs wat de slaven zelven
aangaat, hun te veroorloven om te leeren lezen en schrijven. "Waar
onkunde een zegen is, is het dwaasheid wijs te zijn." En het is
zeker onstaatkundig wat de meesters aangaat, volgens den regel,
"dat kennis magt is." Mijne arbeiders hebben niet zulke lange
feesttijden als die van de meeste andere lieden. Ik geef drie dagen
met Kerstmis, en één dag met elk der drie andere tijden, behalve
eenigen tijd om hunne plekjes grond te bewerken; of als het zeer
druk is bewerk ik ze liever zelf. De meeste oude tijdverdrijven
zijn in deze streek in onbruik geraakt, en godsdienst, valsche of
echte, is daarvoor in de plaats gekomen. De banjo, hun nationaal
instrument, is slechts in naam bekend, of in eenige weinige
melodieën, die nog bewaard zijn gebleven. Eenigen van de jongste
Negers zingen en dansen, maar de avonden en feestdagen worden
gewoonlijk besteed met werken, bezoeken geven, en bidden en psalmen
zingen. De oorspronkelijke gebruiken en vermakelijkheden worden,
geloof ik, verder zuidwaarts beter bewaard, waar de slaven uit
Afrika werden aangebragt lang nadat er daar vandaan hier kwamen.
6. De gewone voorziening van voedsel en kleeding voor diegenen,
die te jong of te oud zijn om te arbeiden.--Mijne mannen ontvangen
twaalf quarts maïsmeel (de overvloedige en algemeene toelaag in
dezen Staat), zeven gezouten haringen en twee pond gerookt spek
of drie pond varkensvleesch in de week; de anderen evenredig
minder. Doch algemeen gesproken, wordt hun voedsel dagelijks
uitgegeven, met uitzondering van het meel, en bestaat uit
visch of spek tot ontbijt, en vleesch, versch of gezouten, met
groenten, wanneer wij die verschaffen kunnen, tot middagmaal;
of voor een paar maanden in de lente uit verschen gekookten
visch met wat spek. Deze manier is eenigzins kostbaarder voor
mij dan de wekelijksche rantsoenen, maar gemakkelijker voor de
arbeiders. Oude of zwakkelijke slaven krijgen hunne levensmiddelen
eens in de week; en van het oogenblik, dat het kind niet meer door
de moeder gevoed wordt, ontvangt het acht quarts meel (meer dan
het kan gebruiken) en een half pond spek. Behalve het door mij
verschafte voedsel, zijn bijna al de slaven in staat om nog iets
uit hun eigen voorraad daarbij te voegen, en onder de volwassenen
bestaat naauwelijks een voorbeeld van iemand, die zoo weinig
overleg heeft, dat hij dit niet doet. Het moet wel een slordige
kerel zijn, die den wensch van den vermaarden Hendrik IV ten
opzigte der Fransche boeren niet kan verwezenlijken en op zondag
zijn hoen eten. Ik houd, ten gebruike der Negers, altijd suiker,
stroop enz. in voorraad, welke, hoewel niet regelmatig uitgegeven,
met de geringste voorwendselen, dikwijls zonder eenig voorwendsel,
worden gevraagd en nooit worden geweigerd, behalve in geval van
wangedrag. Wat kleederen betreft: de mannen en jongens ontvangen
een winterrok en broek van sterk laken, drie hemden, een sterk
paar schoenen en sokken, en een zomerpantalon, ieder jaar; een
hoed om het andere jaar, en een overjas en deken elk derde jaar. In
plaats van overjassen en hoeden, hebben de vrouwen groote kragen,
om bij slecht weder het bovenlijf te beschermen, en doeken voor
het hoofd. De verschafte kleedingstukken zijn goed en bruikbaar,
en met hetgeen zij zelven koopen hebben zij een welvoegelijk en
fatsoenlijk voorkomen. Op zondag zijn zij zelfs mooi. De bejaarden
en ziekelijken worden even geregeld gekleed als de anderen, maar
met minder sterke stoffen. Moeders ontvangen wat ruw katoen, in
evenredigheid tot het aantal kinderen, met het voorregt dat het
garen, als het gesponnen is, op mijne kosten geweven wordt. Ik
voorzie hen van dekens. Weezen worden bij zorgvuldige vrouwen
geplaatst en met teederheid behandeld. Ik ben aan de kleine slaven
gehecht en moedig hen tot gemeenzaamheid aan. Somtijds wanneer
ik voorbij het kwartier rijd, komen zij met de wonderlijkste
verzoeken naar mij toe loopen, en worden tevreden gesteld door de
uitdeeling van eene kleine gift. De beschrevene kleeding is die,
welke aan de veldarbeiders gegeven wordt. Huisbedienden, eene zeer
talrijke klasse in Virginië, worden natuurlijk anders en veel beter
gekleed. Ik verzuimde op de behoorlijke plaats te vermelden, dat
er op elk van mijne plantaadjes eene keuken, een oven en een of
meer kooksters zijn, en dat ieder arbeider een blikken keteltje
heeft voor zijn eten, dat door de kleine Negers naar het veld
wordt gebragt, die de arbeiders ook van water voorzien.
7. Hunne behandeling in geval van ziekte.--Mijne Negers gaan (of
worden gedragen) zoodra zij door ziekte aangetast zijn, naar een
ruim en luchtig hospitaal, bij het heerenhuis. Zij worden daar
door eene oplettende oppasster ontvangen, die eenen voorraad
van medicijnen en beddegoed heeft, en over zooveel ligt voedsel
kan beschikken als zij noodig mag hebben, hetzij van de tafel of
uit de provisiekamer des eigenaars. Wijn, sago, rijst en andere
kleine benoodigdheden van zulk eene inrigting worden altijd bij
de hand gehouden. De omstandigheden der zieken zijn veel beter
dan die der arme blanken of vrije kleurlingen in den omtrek.
8. Hunne belooningen en straffen.--Ik geef bij gelegenheid kleine
geschenken voor goed gedrag, inzonderheid na den oogst, en weiger
naauwelijks ooit eene gunst, welke door hen gevraagd wordt, die
getrouw hunnen pligt vervullen. Boosaardige en luije arbeiders
worden met slagen gestraft, met mate gegeven, waarbij in geval
van diefstal het onthouden van vleesch wordt gevoegd, eene zware
straf voor hen wie men dit anders nooit laat missen. Volgens mijne
beperkte ondervinding denk ik, dat arbeiders in het Noorden veel
zwaarder werken dan onze slaven. Ik was in een collegie in een der
vrije Staten opgevoed, en bij mijne terugkomst in Virginië werd
ik getroffen door het contrast. Ik was verbaasd over het aantal
van ledigloopende dienstboden, en plaagde mijne moeder zeer,
tot mijne latere beschaming, om het huishouden te verminderen;
ik zeg tot mijne beschaming, omdat ik, na achttien jaren in
het goede oude "dominion" gewoond te hebben, mij door een troep
dienstboden omringd vond, bijna even talrijk als die, waartegen
ik vroeger zoo luid schreeuwde. Terwijl ik aan dit onderwerp ben,
zal het niet ongepast wezen een geval van vrijlating te vermelden,
dat omtrent drie jaren geleden plaats had. Mijn naaste buurman,
een man van ontzaggelijk vermogen, had een begunstigd dienaar, een
knap kerel, met beschaafde manieren en een uitmuntend karakter,
die lezen en schrijven kon, en volkomen bedreven was in de
pligten van bottelier en huishouder, in welker vervulling hij
een onbeperkt vertrouwen genoot. Deze man werd, bij den dood van
zijnen meester, geëmancipeerd met een legaat van 6000 dollars,
en bovendien nog ongeveer 2000 dollars meer, welke hij had mogen
opsparen en aan zijnen meester in bewaring had gegeven, die hem
daarvoor had gecrediteerd. Het gebruik dat deze man, schijnbaar
zoowel geschikt voor de vrijheid, en die zooveel gelegenheid heeft
gehad om te reizen en voor zichzelven te oordeelen, van zijn
geld en zijnen tijd maakt, is eenigzins opmerkelijk. Uithoofde
van zijn voorbeeldig gedrag, is het hem vergund in den Staat te
blijven wonen, en voor een zeer matig loon vervult hij de zelfde
betrekking, welke hij in het oude huishouden had, en die hij
waarschijnlijk zoo lang als hij leeft zal behouden. Hij heeft
geene eigene kinderen, maar heeft een meisje van zijne familie
op eene school besteed. Behalve in dit opzigt, en in het koopen
van eenige eenvoudige stukken huisraad, schijnen zijne vrijheid
en zijn geld hem geen voordeel te hebben gedaan. Een bediende
van mij, die vertrouwelijk met hem bekend is, denkt dat hij niet
zoo gelukkig is, als hij voor zijne vrijlating was. Verscheidene
andere bedienden werden te gelijker tijd vrijgelaten, met kleinere
legaten, maar ik weet niet wat er van hen geworden is.
Ik beschouw de negerslavernij, hoezeer ook verzacht, niet als
een Utopiaansch stelsel, en heb niet getracht haar als zoodanig
af te schilderen. Maar zij bestaat, en het bezwaar om haar af te
schaffen, wordt door iedereen gevoeld en erkend, behalve door de
dweepers, die "gelijk dwazen instormen, waar engelen niet durven
treden." Het is aangenaam te weten, dat de bezwaren daarvan niet
te drukkend zijn om gedragen te worden. Dat de behandeling der
slaven in dezen Staat menschelijk, ja zelfs zacht is, kan worden
opgemaakt uit hunnen snellen aanwas en langen levensduur. Ik geloof
dat zij, wat hunnen zedelijken en ligchamelijken toestand betreft,
zoo gelukkig zijn, als eenige boerenstand op de wereld; en als de
slotsom van mijn onderzoek en mijne lectuur, durf ik verzekeren,
dat in geen land de arbeiders zoo ruim en geregeld van brood
en vleesch voorzien worden, als de negerslaven der Vereenigde
Staten. Hoe groot de schaarschte van levensmiddelen wezen mag,
de hongersnood bereikt hen nooit.
P.S. Ik had boven kunnen opgeven, dat op dit goed ongeveer honderd
en zestig zwarten zijn. Met uitzondering van kleine kinderen,
heeft er, zooveel ik mij herinner, in achttien maanden slechts
één sterfgeval plaats gehad--dat van een man van volle vijf en
zestig jaren. De rekening van geneeskundige hulp, sedert den
tweeden van den vorigen November, een tijd van over het jaar,
is minder dan veertig dollars.
De volgende berigten zijn ontleend uit "Ingraham's Reizen in het
Zuidwesten," een werk dat evenzeer geschreven schijnt om de schoonheden
der slavernij aan te toonen als iets anders. Van den staat der zaken
op eenige zuidelijke plantaadjes sprekende, geeft hij de volgende
tafereelen, die zonder aanmerking of toelichting worden medegedeeld:
De kleine kandidaten voor "bevordering naar het veld" zijn
gedurende de eerste vijf of zes jaren van hun bestaan nuttelooze
voorwerpen op eene plantaadje. Dan moeten zij de eerste les in
het elementaire gedeelte hunner opvoeding nemen. Als zij hun
hand-ABC tamelijk wel geleerd hebben, worden zij in het veld
gezet om te leeren spellen--dat is katoen plukken. De eerste dag
in het veld is hun schoonste dag. De jonge Negers zien daarnaar
met evenveel rusteloos ongeduld uit, als schooljongens naar eene
vacantie. Zwarte kinderen worden niet zoo vroeg aan het werk gezet,
als vele kinderen van arme ouders in het Noorden. Het is dikwijls
het geval, dat de kinderen van huisbedienden gunstelingen in huis
en speelmakkers van de blanke kinderen der familie worden. Geen
tooneel kan levendiger of voor een Noorderling interessanter zijn
dan dat, hetwelk het negerkwartier eener welgeregelde plantaadje
op eenen zondagochtend, even voor kerktijd, aanbiedt. In elke hut
zijn de mannen aan het scheren en kleeden; de vrouwen, in hare
bonte katoentjes gekleed, maken hare gekroesde haren op--waarop
zij niet weinig grootsch zijn--en zien den staat van hare kinderen
na; de oude lieden, net gekleed, zitten bij de deuren stil te
praten of te rooken; en diegenen van de jongere bevolking, die
niet juist de pijniging der waschtobbe ondergaan, vermaken zich
in de schaduw van het geboomte of om een kleinen waterplas, met
evenveel lust, alsof slavernij en vrijheid woorden van gelijke
beteekenis waren. Wanneer allen gekleed zijn, en het uur voor
de godsdienstoefening komt, sluiten zij hunne hutten, en gaat
de geheele bevolking van het dorpje naar de kerk, waar de dienst
verrigt wordt, somtijds door een geordend geestelijke, somtijds
door den planter zelven, als hij lid eener kerk is. De geheele
plantaadje wordt ook dikwijls in eene zondagsschool hervormd,
welke door den planter of door een lid zijner familie onderwezen
wordt; en dikwijls is de zorg van hunnen meester, om hen te doen
begrijpen wat hun geleerd wordt--eene moeijelijke zaak bij den
tegenwoordigen staat hunner geestvermogens--zoo groot, dat geene
middelen, om hen te doen vorderen, onbeproefd worden gelaten. Niet
lang geleden werd mij een geschreven catechismus getoond, met
veel zorg en oordeel door een voornaam planter opgesteld, op eene
manier, die uitmuntend naar de vatbaarheid der Negers berekend was.
Het is thans gebruikelijk de slaven met goedheid te behandelen;
en die planters, van wie men weet, dat zij onmenschelijk hard voor
hunne slaven zijn, worden door het meer beschaafde en menschelijke
gedeelte der maatschappij naauwelijks meer voorgesproken. Zulke
voorbeelden zijn echter zeldzaam; maar er zijn overal menschen
zonder zedelijke beginselen, die hunne kwaadaardigheid en
hartstogtelijkheid botvieren, niet minder vaardig op den rug
van een door een contract gebonden leerknaap, als op dien van
een gekochten slaaf. Huiskapellen worden thans gesticht op de
meeste plantaadjes van vermogenden, die ver van eene kerk liggen;
zondagsscholen worden voor zwarte kinderen en bijbelklassen voor de
ouders gevestigd, onder toezigt van den planter, van een kapellaan
of van eenige vrouwelijke leden der familie.
Ook zijn de planters niet onverschillig voor den welstand hunner
grijze slaven. Ik ben dikwijls geroerd door het zien der vele
blijken van hun welwillend gevoel voor deze lieden. Zij spreken
hen altijd op een zachten en vriendelijken toon aan, als Uncle
of Aunty (Oom of Tante), benamingen welke aan oude Negers en
Negerinnen even algemeen gegeven worden, als die van boy en girl
(jongen en meid) aan allen onder de veertig jaren. Sommige oude
Afrikanen laat men hunne laatste jaren in hunne huizen slijten,
zonder eenigerlei werk te doen; als zij niet al te zwak zijn,
bebouwen deze lieden kleine plekken gronds, waarop zij eenige
groenten kweeken--want groenten groeijen in dit klimaat bijna het
geheele jaar door--en zoo een weinig geld winnen, om zich eenige
bijzondere gemakken te verschaffen. Zij ontvangen ook altijd
geschenken van hunne meesters en meesteressen en de Negers op
het goed, welke laatste bijzonder verlangend zijn, om de oude
lieden tevreden te zien. Eene optelling van de buitengewone
gerijfelijkheden, welke sommige planters hunne slaven vergunnen,
zou in het Noorden bezwaarlijk geloof vinden. Maar gij moet
bedenken, dat de zuidelijke planters menschen zijn, menschen van
gevoel, edelaardig en hooghartig, en even menschlievend als de
zonen van een kouder klimaat--hoewel zij mogen geleerd hebben, om
datgene voor een regt te houden wat eene verschillende opvoeding
de Noorderlingen geleerd heeft, als een onregt te beschouwen.
Over het karakter van Mrs. Shelby moet de schrijfster eenige woorden
zeggen. Toen zij eenige jaren geleden in Kentucky reisde, deelden
eenige godvruchtige dames haar ten aanzien der slavernij dezelfde
gevoelens mede, welke de lezer door Mr. Shelby heeft hooren uitdrukken.
Er zijn velen, wier natuurlijk gevoel van regt de gruwelen van het
stelsel niet kan leeren dulden, hoewel zij dit door geestelijken van
den kansel hooren verdedigen, en door allen die door rang en rijkdom
uitmunten, zien voorstaan.
Eene vrome dame zeide tot de schrijfster, ten aanzien van het onderwijs
harer slaven: "ik schaam mij om hen te leeren wat regt is. Ik weet dat
zij even goed weten als ik, dat het onregt is hen als slaven te houden,
en ik schaam mij om hen in het gezigt te zien." Naar eene schrandere
mulattin wijzende, die de kamer doorging, vervolgde zij: "daar is nu
B--. Zij is zoo schrander en knap, als eenige blanke vrouw, die ik
ooit gekend heb, en evenzeer geschikt om hare vrijheid te hebben en op
zichzelve te passen; en zij weet dat het niet regt is haar te houden,
gelijk wij doen, en ik weet dat ook; en toch kan ik mijn man niet
overhalen om te denken zoo als ik, of ik zou hen gaarne vrij laten."
Eene eerwaardige vriendin der schrijfster, eene dame als slavenhoudster
geboren en opgevoed, gebruikte tegen de schrijfster dezelfde woorden,
aan Mrs. Shelby toegeschreven: "ik heb nooit gedacht, dat het regt
was slaven te houden. Ik heb het altijd voor onregt gehouden, toen ik
nog een meisje was, en nog meer, sedert ik lid van de kerk geworden
ben." Een voorval door deze vriendin, verhaald uit haar examen om tot
de kerk te worden toegelaten, is een treffend bewijs van het verschil,
dat dikwijls tusschen theoretische en practicale menschlievendheid
kan bestaan.
Zekere klasse van godgeleerden in Nieuw-Engeland telt zulke ijverige
voorstanders der leer van belanglooze menschlievendheid, dat zij het
tot een verpligtend geloofsartikel maken, dat ieder persoon gewillig
behoort te zijn, om eeuwigdurende ellende te ondergaan, indien hij
daardoor over het geheel eene grootere mate van algemeen goed in het
heelal kon te weeg brengen; en somtijds werd aan diegenen, die lid
der kerk verlangden te worden, de vraag gedaan, of zij zich zelven,
ten proeve hunner opregtheid, tot deze gezindheid konden brengen. De
geestelijke, die deze dame zou examineren, stelde bijzonder belang
in deze bespiegelingen. Toen hij haar vroeg naar hare begrippen ten
opzigte van de verpligtingen des Christendoms, zeide zij hem, dat zij
stellig gezind was, om hare slaven, waarvan zij een groot aantal had,
te emanciperen. De geestelijke scheen dit een eenigzins overdreven
ijver te vinden, en raadde haar dat zij tijd zou nemen om er over na te
denken. Hij was echter zeer dringend om te weten, of zij, indien dit
blijken mogt ten beste voor het heelal te wezen, gewillig zou zijn om
verdoemd te worden. Geheel ongewoon aan godgeleerde bespiegelingen,
antwoordde de goede vrouw met eenige drift, "dat zij dit wel zeker
niet wilde," er natuurlijk genoeg bijvoegende, dat zij, indien dit haar
voornemen was, niet tot de kerk behoefde te komen. De goede dame werd
echter aangenomen en bewees haar ijver ten algemeenen beste op eene
meer tastbare manier, door alle hare slaven in vrijheid te stellen,
en nadat zij vrijgelaten waren zorgvuldig over hunne opvoeding en
belangen te waken.
Mrs. Shelby is een echt model van de beste klasse der zuidelijke
vrouwen; en terwijl de onheilen der instelling gevoeld en betreurd
worden, en terwijl de wereld met billijke verontwaardiging den
nationalen onderstand aanzien, die aan deze instelling gegeven wordt,
zoo wel als de mannen, die, met haren aard bekend, koelbloedig
pogingen aanwenden om haar te bevestigen en uit te breiden, is het
billijk dat zij ook de deugden van zulke personen gedachtig blijft.
Velen van haar, omringd door omstandigheden, waarover zij geene magt
kunnen hebben, verbijsterd door huiselijke zorgen, waarvan de vrouwen
in vrije staten zich weinig kunnen verbeelden, overladen met pligten
en verantwoordelijkheden die hare levenskrachten verteren, gaan nog
van dag tot dag met moed en geduld voort, alles doende wat zij kunnen
om te verligten wat zij niet kunnen verhinderen, en zoo ver den kring
van haar vermogen zich uitstrekt, diegenen die van haar afhankelijk
zijn voor de onheilen van het stelsel te behoeden.
Wij lezen van Hem, die eens ten oordeel zal komen, dat "zijne wan in
zijne hand is, en dat hij zijnen dorschvloer zal zuiveren en zijne
tarwe in de schuur verzamelen." Uit den grooten afgrond van nationale
zonde zal hij ieder korreltje van een goed en opregt voornemen en
oogmerk redden. Zijne oogen, die als vlammen vuurs zijn, dringen
terstond door in die ingewikkelde doolhoven, waarin het menschelijk
oordeel verdwaalt, en Hij zal ten laatste de waarlijk goeden en
opregten behouden en vereeren, hoezeer zij ook in het kwaad betrokken
mogen zijn geweest; en die zielen, welke de grootste verzoekingen
hebben wederstaan, en die onder de moeijelijkste omstandigheden in
het goede hebben volhard, deze zijn het van wie geschreven is: "Zij
zullen, zegt de Heer der heirscharen, te dien dage, dien Ik make zal,
Mij een eigendom zijn; en Ik zal hen verschoonen, gelijk als een man
zijnen zoon verschoont, die hem dient."